କଣ୍ଟା
- ଶୈଳେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ଜେନା
ତା: ଅକ୍ଟୋବର୍ ୨୧, ୨୦୧୬  
ମୂଳ ପୃଷ୍ଠା → ନବ ପ୍ରତିଭା → ଗଳ୍ପ →
ଜଡ଼ାକୁ ଖବର ମିଳିଲା ଖନା ବୁଢା ମରିଗଲା ବୋଲି ।
କୁଞ୍ଜ କହିଲା, ‘ ଆବେ ଜଡ଼ା… ତୋ ବାଆ ମରିଗଲା ।’
 ସବୁଦିନ ପରି ଗାଈ ଚରାରୁ ଫେରି, ଜଡ଼ା ଶୌଚ ହେବା ପାଇଁ ଗଛ ଉପରକୁ ଚଢି ପାଣି ଭିତରକୁ ମାଙ୍କଡ ପରି ପ୍ରଥମ ଡିଆଁ ମାରିଥିଲା ।
ମାତ୍ର, ଏମିତିକା ଖବର ଶୁଣି ଅତର୍ଚ୍ଛାରେ ଘରକୁ ଧାଇଁଲା ।
ଗାଆଁ ମୁଣ୍ଡରେ ତାଙ୍କର କୁଡ଼ିଆ ।
ପୋଖରୀ ତୁଠରୁ ଘର ଡାକେ ବାଟ ।
ଧଇଁ ସଇଁ ହୋଇ ଜଡ଼ା ଧାଇଁଥିଲା ।
ତାକୁ ଲାଗୁଥିଲା ଯେମିତି ବାଟଟା ଅନେକ କୋଶ ଲମ୍ୱି ଯାଇଛି ଅଚାନକ ।
ଅଣନିଶ୍ୱାସୀ ସହିତ ଓଠ ତଣ୍ଟି ଶୁଖି ଅଠା ହୋଇଯିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା ।
ଆଖିରୁ ଜୁଳୁ ଜୁଳିଆ ପୋକ ବାହାରି ପଡୁଥିଲା ।
 ଗାଆଁ ଦାଣ୍ଡରେ ଲୋକ ପଚାରୁଥିଲେ, ‘ କଣ ହେଲା କିରେ ଜଡ଼ା, …?’
ବଖୁରିକିଆ ଘରର ମାଟି ଲିପା ଝାଟିମାଟି କବାଟ ଅଧା ଖୋଲା ଥିଲା ।
ଛୋଟ ଝରକାଟିରୁ ଆସୁଥିଲା କ୍ଷୀଣ ଆଲୋକ ।
ଜଡ଼ା ଯାହା ଦେଖିଲା, ତା ହୋସ୍ ଉଡ଼ିଗଲା ପରି ଲାଗିଲା ।
ଲାଗିଲା, ପାଦ ତଳୁ ମାଟି ଅତଡା ଖସୁଛି ।
ବାଆ ଚିତ୍ ହୋଇ ଶୋଇଥିଲା ।
ଦେହରେ ଅଣ୍ଟା ପାଖରେ କେବଳ ଥିଲା ମଳିଚିଆ ଲୁଗାଖଣ୍ଡେ ।
ପବନରେ ସେଇଟା ବି ଉଡ଼ିଆସି ତା ପେଟ ଉପରେ ପଡ଼ିଥିଲା ।
ଗୁପ୍ତାଙ୍ଗରୁ ଅଧା ଦେଖାଯାଉଥିଲା ।
ତା’ ଛାତିର ପଞ୍ଜରା ହାଡ଼ ଗୁଡ଼ାକ ଭିତରକୁ ପଶି ଯାଇଥିଲା ।
ଛାତି ଉପରର ଧଳା ଫୁରୁଫୁରୁ ବାଳ ପବନରେ ଉଡୁଥିଲା ।
ବୁଢା ଜିଭ କାମୁଡ଼ି ଦେଇଥିଲା ।
ତା ପାନ ଖିଆ ଅଧା ପାକୁଆ ପାଟିଟା କେମିତି ବିଚିତ୍ର ଦେଖା ଯାଉଥିଲା ।
ପାଟି ଭିତରୁ ରକ୍ତ ଧାରେ ନିଗିଡ଼ି ଯାଇଥିଲା ଗାଲ ଉପରେ ।
ମୁଣ୍ଡ ତଳେ ମୁଚୁଳା ହୋଇ ରହିଥିଲା ଗାମୁଛା ।
ଜଡ଼ା ତଳେ କଚାଡ଼ି ହୋଇ ପଡ଼ିବା ପୂର୍ବରୁ ବଡ଼ ପାଟିରେ କାନ୍ଦିବା ଆରମ୍ଭ କଲା, ‘ ବାଆ, ବାଆ…. ବାଆଲୋ…….. ।’
ତା ପିଠିରେ ବସିଲା ଶକ୍ତ ଚାପଡ଼ାଟାଏ ।
ଉଠି ଦେଖିଲା ତା ବାଆ ତା ପାଖରେ ବସି ପାକୁଆ ପାଟି ମେଲେଇ କପଟିଆଙ୍କ ପରି ହସୁଥିଲା ।
‘ କହିଲା, ଶଶୁର ପୁଅ, ଏତେ ବେଳ ହେଲାଣି, ସକାଳୁ କିଛି ଖାଇନୁ, କୁଆଡ଼େ ଯାଇଥିଲୁ, ମୋ ମଲା ଖବର ଶୁଣି ଧାଇଁ ଆସିଲୁ? ମୁଁ ମଲେ ତ ତୋର ଖୁସି…!’ ଖନା ବୁଢା ତା ପାଟି କଳରୁ ବୋହି ଯାଇଥିବା ପାନ ଛେପକୁ ଗାମୁଛାରେ ପୋଛିବାକୁ ଲାଗିଲା ।
ମାଡ଼ ଖାଇ ରାଗିକରି ବୁଢାକୁ ଦି ବିଧା କଷିବା ବଦଳରେ ଜଡ଼ାକୁ କାନ୍ଦ ମାଡିଲା ।
ବୁଢାର ହାଡୁଆ ଦେହଟାକୁ ଜାବୁଡିଧରି ଖୁବ୍ ଯୋରରେ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲା ।
 କହିଲା, ‘ବାଆଲୋ… ତତେ ମରଣ ହଉନି…ଯଦି ସତରେ ତୁ ମରିଯାଇଥାନ୍ତୁ !’
ଜଡ଼ା କହିଲା, ‘ ଏମିତିକା ନାଟକ କଲୁଯେ, ଅଧା ଗାଧୁଆରୁ ଧାଇଁଛି ମୁଁ ।
ତୋ ପାଇଁ ଦି’ଟା ତୋଡ଼ୀ ଆଉ ବନ୍ଶୀ ଖଡ଼ାରେ ଆଠ ଦଶଟା କରାଣ୍ଡି ଧରିକି ଆଣିଥିଲି ।
ସେଗୁଡ଼ାକ ପୋଖରୀ ତୁଠରେ ଗାଞ୍ଜିଆରେ ଥୋଇ ଦେଇ ଆସିଛି, ବିଲେଇ ନେଇ ଯାଇଥିବ କି କଣ… ।’ 
ଆଜି ବାଆ ଆଉ ପାଖରେ ନାହିଁ ।
ଦୂରରେ ଅଛି ।
ଯୋଜନ ଯୋଜନ ଦୂରରେ ।
କଳନା କରିହୁଏ ନାହିଁ ସେ ଦୂରତା ।
ବାପା ମାଆଙ୍କୁ ପିଲା ବେଳୁ ଦେଖିନି ।
ଆଖି ଖୋଲିବା ଦିନଠାରୁ କେବଳ ବାଆକୁ ଦେଖିଛି ।
ଗାଆଁ ମୁଣ୍ଡରେ କୁଡ଼ିଆ କରି ଜେଜେ ଓ ନାତି ଦୁହେଁ ରହନ୍ତି ।
ବାଆ ଜିଦ୍ କରି ତାକୁ ସହରକୁ ପଠେଇ ଦେଇଛି ।
ଆଜି ଦୁଃଖ ବେଳାରେ ତାର ସେହି ହସ ହସ ମାୟାବୀ ମୁହଁଟା ଆଖି ଆଗରେ ନାଚି ଯାଉଛି ।
 ତା’ କଥା ଶୁଣା ଯାଉଛି, ‘ ବାଇଆଟା କିରେ…’
ଜଡ଼ା ମନେ ମନେ କାନ୍ଦିଲା, ‘ ବାଆଲୋ…. ।’ 
ପୁଣି ଭାବିଲା, ମନେ ମନେ କାହିଁକି କାନ୍ଦିବ ମଁ ? 
କିଏ ଅଛି ଯେ ଅନ୍ଧାରକୁ ଡରି ଦରବୁଢା ଟୋକାଟା କାନ୍ଦୁଛି ବୋଲି ଦେଖି ହସିବ ? 
ରାସ୍ତା ତ ଶୂନ୍ଶାନ୍ ।
ଅନ୍ଧାର ଲମ୍ୱିଛି ଚାରିଆଡ଼େ ।
ବଡ଼ ପାଟିରେ କାନ୍ଦିଲେ, ଠାକୁର କାଳେ ଶୁଣିବେ ।
କାହାକୁ ପଠେଇଦେବେ ସାହାଜ୍ୟ ପାଇଁ ।
ଜଡ଼ା ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା ।
ଚାରିଆଡ଼କୁ ଦେଖିଲା ।
କେହି ନାହାଁନ୍ତି ତ’? କାଳେ କିଏ ଥିବେ ।
ଆଜି ତାର ଏ ଦୁର୍ଦ୍ଦିନ ପାଇଁ ବାଆ ଦାୟୀ ।
କହିଲା, ‘ ମୁଁ ତ ମଲା ଗଲା ଲୋକ ।
ଯମ ଡାକରା ଆସିଲାଣି ।
କେତେ ଦିନ ବଞ୍ଚିବି ଯେ, ପରଘରେ ପାଇଟି କରି ତତେ ଖୁଏଇବି! ତୁ କଣ ମୋ ସାଙ୍ଗରେ ମରିବୁ ? ଉପରକୁ ଗଲେ ତୋ ବାପା ବୋଉକୁ ମୁଁ କି ଜବାବ ଦେବି ? ଯାଃ…. କୁସିଆ ସାଙ୍ଗରେ ସହରକୁ ଯା ।
ମେହେନତ କରି ଶିଖ୍ ।
ଦି ପଇସା ରୋଜଗାର କରି ଶିଖ୍ ।
ବାହା ହେଇକି ଘରକୁ ଗୋଟାଏ ଜାଡ଼ି ଆଣିବୁ କି ନାଇଁ ? ’ ବୁଢାର ଯୁକ୍ତି ତାକୁ ଠିକ୍ ଲାଗିବାରୁ, ସେଦିନ ହୁର୍ଷିଆନାର ହାତ ଧରି ସହରକୁ ଆସିଥିଲା ।
ବାଆ କହେ ‘ ସହର ହେଉଛି ଦିଲ୍ଲୀକା ଲଡ୍ଡୁ ।
ଯୋ ଖାୟା ୱ ପସ୍ତାୟା ।
ଯୋ ନହିଁ ଖାୟା ୱ ଭି ପସ୍ତାୟା ।’ 
ବୁଢାର ବି ସହରୀ ଲଡ଼ୁ ଖାଇବାକୁ ମନ ହେଲା ।
ଆସିଥିଲା ଦିନାକାତେ ।
ଦି ଦିନ ରହିଲା ।
ମନ ଘର ଧରିଗଲା ।
କୁସିଆନାକୁ କହିଲା, ‘ ପୁଅରେ ମତେ ଟିକେ ବସ୍ରେ ବସେଇ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ ?’ ତା’ ପରେ ବସ୍ ରେ ଗାଆଁକୁ ପଳେଇଲା ।
ଜଡ଼ା ତାକୁ ଧରି କାନ୍ଦିଲା ବେଳକୁ, ବୁଢା କହିଲା, ‘ ବାଇଆଟା କିରେ …. ।
ନାକ କାନ୍ଦୁରା….କାନ୍ଦୁଛୁ କାହିଁକି ? ଏ ସନ ମାଘ ପୁର୍ଣ୍ଣମୀକୁ ତତେ ଚଉଦ ପୁରି ପନ୍ଦର ଚାଲିବ ।
ତା’ ଆର ବର୍ଷକୁ ଷୋହଳ ।
ମୁଁ ତ ଷୋହଳ ବର୍ଷରେ ବାହା ହେଇଥିଲି ।
ତତେ ବି ଷୋହଳ ବର୍ଷରେ ବାହା କରେଇ ଦେବି ।
ମୁଁ ଗାଆଁକୁ ଯାଉଛି ।
ତୋ ପାଇଁ ଜାଡ଼ି ଖୋଜିବି… ।’ 
ବୁଢାର କଥା ଗୁଡାକ ଭାରି ମାୟାବୀ ।
ତା କଥା ରେ ଜଡ଼ା ଥୟ ପଡ଼ିଲା ।
ବାଆର କଥା ମନେ ପଡ଼ିବାରୁ ଜଡ଼ା ନିଜକୁ ନିଜେ ବୁଝେଇଲା, ‘ ଏ ସନ ପନ୍ଦର ପୁରି ଷୋହଳ ଚାଲିବ ତତେ ।
ନରଣପୁରର ଷଣ୍ଢ ମାର୍କା ଟୋକା ।
ଡରିକି କାନ୍ଦୁଛୁ? ଛି.. ଛି, ଲାଜ ନାହିଁ ତୋ ମୁହଁକୁ…! ତୋ ବାଆ ଗାଆଁରେ କନିଆଁ ଖୋଜୁଛି ।
କାଲି ହାତକୁ ଦି ହାତ ହେଲେ, ପଅର ଦିନକୁ ହେଂସେ ଛୁଆ… ।
ତୁ ପୁଣି ଡରିକି କାନ୍ଦୁଛୁ!’ ନିଜକୁ ନିଜେ ସାହସ ଦେଲା ଜଡ଼ା ।
ଯେତେ ବୁଝେଇଲେ ବି ଅନ୍ଧାରକୁ ଦେଖିଲେ ଡର ମାଡିବା କଥା ମାଡ଼ୁଛି ।
ଗାଆଁରେ ଥିବା ବେଳେ ବାଆକୁ କୁଣ୍ଢେଇ, ତା ପେଟ ଉପରେ ଗୋଡ଼ ରଖି ଶୁଏ ।
ନିଦ ଆସିଗଲେ ହେଲା ।
ମଝିରେ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖି ବାଉଳି ହେଲେ, ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ ପୁଣି ବାଆକୁ ଜାକି ଧରି ଶୁଏ ।
ଅନ୍ଧାରକୁ ଭାରି ଡର ।
ଦିନ ବେଳା ସାପ ଗାତରେ ହାତ ପୁରେଇ ସାପକୁ ଟାଣି ଆଣି ପାରିବ ।
ମାଢୁଆ କଙ୍କଡ଼ାକୁ ଅନାୟସରେ ମାଡ଼ି ବସିବ ।
ହେଲେ, ସନ୍ଧ୍ୟା ହେଲେ ବାଆର ପାଖେ ପାଖେ ରହେ, ଅନ୍ଧାରକୁ ଡର ମାଡ଼େ ବୋଲି ।
ସିଏ ଯେଉଁ ଲାଇଟ୍ ଖମ୍ୱ ତଳେ ପଙ୍କ୍‌ଚର୍‌ ସାଇକେଲ ଓ ହାତରେ କିରୋସିନ ଡବାଟାଏ ଧରି ଠିଆ ହୋଇଥିଲା, ସେଇଟା ଥିଲା ପୀର ବାବା ଛକ ।
ସହରର ଶେଷ ଲାଇଟ୍ ଖମ୍ୱ ।
ତା’ ସେପାଖକୁ ବୁଦୁ ବୁଦୁକିଆ ଜଙ୍ଗଲ ଆରମ୍ଭ ।
ଅଧା କିଲୋମିଟର ରାସ୍ତା ପରେ ପଡ଼େ କବର ଖାନା ।
କବର ଖାନା ପରେ ଗୋଟାଏ ବେଲ ଗଛ ।
ସମସ୍ତେ କହନ୍ତି ସେଇଠି ରହେ ବ୍ରହ୍ମ ରାକ୍ଷସ ।
ତା ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଗଛକୁ ଜୋର କରି ହଲାଏ ।
କେତେ ଲୋକ ସେଠି ସେ ରାକ୍ଷସକୁ ଭେଟଣା ହୋଇଛନ୍ତି ।
ବେଲ ଗଛ ସେ ପାଖକୁ ଶ୍ମଶାନ.. ।
ଏମିତି ନୁହେଁ ଯେ ସେ ରାସ୍ତାରେ ଆଜି ସେ ଏକୁଟିଆ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଯାଉଛି ।
ସେ ରାସ୍ତାରେ ଅନେକବାର ସେ ଆଗରୁ ଯାଇଛି ।
ରାତି ଆଠଟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଯିବା ଆସିବା ଲାଗି ରହିଥାଏ ।
ଡେରି ରାତିରେ ଯେତେଥର ଯାଇଛି , କୁସିଆନାର ସାଇକେକେଲରେ ଯାଇଛି ।
କୁସିଆନା ସାଇକେକେଲରେ ଅଛି ଡାଇନାମୋ ।
ଯୋର୍ରେ ଚାଲିଲେ ଡୁମ୍ ଜଳେ ।
ରାସ୍ତା ଉପରେ ବିଛାଡ଼ି ହୋଇପଡ଼େ ଲାଇଟ୍ ।
 ରାସ୍ତା କଡ଼ରେ ସିଏ ଘୁଷୁରୀ ହେଉ କି , ବାଛୁରୀ, ଷଣ୍ଢ ହେଉ କି ମଣିଷ, ଯେଉଁ ବେଶରେ ସାଇକେଲ ସାଙ୍ଗରେ ରେସ୍ ଲଗେଇଲେ ବି ଠାକୁରଙ୍କ ନାଆଁ ନେଇ ଗୀତ ଗାଇ ଗାଇ ପେଡାଲ୍କୁ ଯୋର୍ ଯୋର୍ କରି ମାରିଲେ କୋଉ ଶଳା ଭୂତ ପାଖ ପଶିବ ମଁ ?
ହେଲେ, ଆଜିର କଥା ତ ଅଲଗା ।
କୁସିଆନାର ସାଇକେଲ୍ ତ ଅଛି ।
ହେଲେ, ସେ ଆଉ ଦୌଡ଼ି ପାରିବନି ।
ତା’ ପଛ ଚକରେ କଣ୍ଟାଟାଏ ଫୁଟିଯାଇଛି ।
ନିଜ ବିକଳିଆ ପଣରୁ ଏମିତି ହେଲା ସିନା ।
ଟ୍ରେନରେ କୁସିଆନାକୁ ବସେଇବା ବେଳକୁ ରାତି ଅନେକ ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ମନରେ ଡର ବାନ୍ଧିବା ଆରମ୍ଭ କରୁଥିଲା ।
ଭାବୁଥିଲା ନିଛାଟିଆ ରାସ୍ତାଟା କେମିତି ସୁରୁଖୁରରେ ପାର୍ ହେବ ।
ଆଗରେ ଯାଉଥିଲା ଅଟୋଟାଏ ।
ସେ ଅଟୋକୁ ଖଟାଲ୍ ରାସ୍ତାରେ ଆଗରୁ କେତେଥର ଦେଖିଥିଲା ବୋଲି ଜଡ଼ା ଭାବିଲା, ଯୋର୍ରେ ଯୋର୍ରେ ଅଟୋ ପଛରେ ଗଲେ ଅନ୍ଧାର ରାସ୍ତାର ତିନି କିଲୋମିଟର ପାର୍ ହୋଇଯିବ ।
ସେଥିପାଇଁ ଯୋର୍ରେ ଯୋର୍ରେ ପେଡାଲ୍ ମାରୁଥିଲା ।
ଅଟୋ ପଛେ ପଛେ ଧପାଳିଥିଲା ।
ଭଲ ରାସ୍ତା ଛାଡ଼ି ଅଟୋଟା ଗଳି ରାସ୍ତାରେ ପଶିବା ଆରମ୍ଭ କଲା ।
ଜଡ଼ା ବି ତା ପଛେ ପଛେ ସେହି ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିଲା ।
ତା ରାସ୍ତାରେ ଯେ କଣ୍ଟାଟାଏ ପଡିଥିବ ଆଉ ସେଇ ଗୋଟାକ କୁସିଆନାର ସାଇକେଲ ଚକରେ ଫୁଟିଯିବ, ସେ କଥା, ସେ ବା ଜାଣିଥାନ୍ତା କେମିତି ।
ଖଦଡ଼ା ରାସ୍ତାରେ ଅଟୋ ପଡ଼ି ଉଠି ଦୌଡ଼ି ପଳେଇଗଲା ।
ଜଡ଼ା ରହିଗଲା ଅଧା ବାଟରେ ।
ରାତି ଦଶଟାରୁ ଅଧିକ ହେଲାଣି ।
ସହର ବଜାର ବନ୍ଦ ହୋଇ ଗଲାଣି ।
ସହର ଭିତରେ ରାସ୍ତାରେ ଲାଇଟ୍ ଜଳୁଛି ।
ସେଥିପାଇଁ ସେ ଖଣ୍ଡକ ରାସ୍ତା ପାଇଁ ଚିନ୍ତା ନ ଥିଲା ।
ହୁର୍ଷିଆନା କହିଲା, ‘ ଚାଲ୍ ମତେ ନେଇ ଟ୍ରେନରେ ବସେଇ ଦେଇ ଆସିବୁ ।
ମୁଁ ଏଇକ୍ଷଣି ଗାଆଁକୁ ଯିବି ।’ 
ଦି ଭାଇଙ୍କ ଝଗଡା ମଝିରେ ବିଚରା ଜଡ଼ା ଫସି ଯାଇଛି ।
ୟ୍ୟା କଥା ନ ମାନିଲେ ମଲା ।
ତା କଥା ନ ମାନିଲେ ବି ମଲା ।
କରିବ କଣ? ଦି ଭାଇଙ୍କ ଭିତରେ ଏ ତ ନୂଆ ଝଗଡ଼ା ନୁହେଁ ।
ମଝିରେ ମଝିରେ ଝଗଡ଼ା କରନ୍ତି ।
ହାତାହାତି ହୁଅନ୍ତି ।
ପାଖ ପଡ଼ିଶା ଆସି ଝଗଡ଼ା ମଝିରେ ପଶି ଶାନ୍ତ କରାନ୍ତି ।
ପଡ଼ିଶାଙ୍କୁ ଦେଖା ଦେଖି ଜଡ଼ାବି ଦିନେ ଭଦ୍ର ଲୋକ ସାଜି ଝଗଡ଼ା ମଝିରେ ପଶିଗଲା ।
ହୁର୍ଷିଆନାର ହାତ ଧରି ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲାବେଳକୁ ସିଏ ଏମିତି ହାତ ଛାଟି ଦେଲାଯେ , ତା କହୁଣୀ ମାଡ଼ରେ ଜଡ଼ାର ନାକ ଫାଟି ଧାର ଧାର ରକ୍ତ ବୋହିଲା ।
କୁସିଆନା ପାଟି କରି କହିଲା, ‘ ହଇବେ, ତୋର ତ ଭାରି ପୀତ ହେଇଗଲାଣି ।
ତା ପଟିଆ ହେଇଗଲୁଣି କେବେଠାରୁ? ‘ବାସ୍, ଜଡ଼ାର ଭଦ୍ରଲୋକୀ ଶେଷ ।
କାନ ମୋଡ଼ି ଗାଲରେ ଚଟକଣି ମାରି ଶପଥ କଲା, ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କ କଳିରେ ସିଏ ମୁଣ୍ଡ ପୁରେଇବନି ।
କଳିରେ ମୁଣ୍ଡ ନ ପୁରେଇଲେ କଣ ହେଲା ? ଗୋଟାଏ ଘରେ ତ ରହୁଛି ।
ସେମାନେ କଥା କଟା କଟି ହେଲେ, ସେ ସବୁ ତା ଦେହରେ ତ’ ବାଜିବ ।
ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କଠାରୁ କଳିରେ ହାରିବା ପରେ ରାଗ ଶୁଝାନ୍ତି ଜଡ଼ା ଉପରେ ।
ଆଜିର କଳିରେ କୁସିଆ ନନା ଠିକ୍ କହିଲା ।
ହୁର୍ଷିଆନା ଜୁଆ ଖେଳି ତାର ପଇସା ଉଡ଼େଇ ଦଉଛି ।
ହୁର୍ଷିଆନା ବି ଠିକ୍ କଥା କହୁଛି, ‘ କାଇଁକି ମୁଁ କଣ ରୋଜଗାର କରୁନି? ମନ ଖୁସି କରିବାକୁ ସାଙ୍ଗ ସାଥିରେ ଦିନେ ଅଧେ ଜୁଆ ଖେଳିଲେ କଣ ମାରା ହେଇଗଲା? ଯେଉଁଦିନ ଜୁଆରେ ଟଙ୍କା ଜିତିକି ଆଣୁଛି, ସେ ଦିନ ତ ଭାଉଜକୁ ଟଙ୍କା ଦଉଛି ।
ସେତେବେଳକୁ ମନା କରୁନୁ ଯେ, ଜୁଆ ଟଙ୍କା ମୁଁ ନେବିନି ?’ ଦି’ଜଣ ମିଶିକି ତ ରୋଜଗାର କରୁଛେ ।
 ‘ତୁ କାହିଁକି ଭାଉଜ ନାଆଁରେ ଜମି କିଣି ଦେଲୁ ଗାଆଁରେ?’
କୁସିଆନା କହିଲା, ‘ ମୁଁ ଅଧିକ ମେହନତ କରୁଛି ।
ଦିନସାରା ବସି ଚୁଲି ଜାଳୁଛି ।
ଚା କରୁଛି ।
ପକୁଡ଼ି, ବରା ପିଆଜି ଛାଣୁଛି ।
ତୋ ଭାଉଜ ବି ଘରର ସବୁ କାମ କରିବା ସହିତ ଦୋକାନ କଥା ବି ବୁଝୁଛି ।
 ତା ନାଆଁରେ ଜମି ଦି ଗୁଣ୍ଠ କିଣିଦେଲି ଯେ ବେଦ କଣ ଅଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଗଲା?’
ହୁର୍ଷିଆନା ନ କହିବା କଥାଟା କହି ଦେବାରୁ ମାମଲା ବିଗିଡ଼ି ଗଲା ।
ସିଏ କହିଲା, ‘ ହୁଃ, ଭାଉଜ କଣ କରୁଛି ମଁ ।
ଯାହା କରୁଛି, ଏଇ ଜଡ଼ା କରୁଛି ।
ଗାଆଁରୁ ଆସିବା ବେଳକୁ ଭାଲୁ ଭଳିଆ ଦିଶୁଥିଲା ।
ଭାଉଜ ତାକୁ ଖଟେଇ ଖଟେଇ ବିଲୁଆ ଭଳିଆ କରି ସାରିଲାଣି ।
’ ଏଥର ଭାଉଜକୁ ଆଉ ସମ୍ଭାଳେ କିଏ ।
ଭାଉଜ ବର୍ଷି ଗଲା ।
ହୁର୍ଷିଆନା ଛାଡିବା ଜନ୍ତୁ ନୁହେଁ ।
ସେ ବି ଶୁଣେଇଲା ।
ଝଗଡ଼ାଟା ଏତେ ବଢି ଗଲା ଯେ, ପାଖପଡ଼ିଶା ଆସିଲେ ସିନା, ତାଙ୍କ ଝଗଡ଼ାରେ ପାଟି ଫିଟେଇବାକୁ ସାହସ କଲେନି ।
ଜଡ଼ା ତ ସହଜେ ଆଗରୁ ପାନେ ପାଇଛି ।
ତାର କି ଯାଏ ।
ଦିଅରର ଭାଉଜ ଉପରକୁ ଚିଲାଚିଲି କୁସିଆନାର ଦେହରେ ଗଲାନି ।
ତେଲ ଛଣା ଚଟୁରେ ତା କାନ୍ଧରେ ପାହେରେ କଷି ଦେଲା ।
ତା ପରେ ଯାହା ହେଲା ନକହିବା ଭଲ ।
ଶେଷକୁ ହୁର୍ଷିଆନା କହିଲା, ‘ଏଇ ଏବେ ଘର ଛାଡି ଚାଲିଯିବି ।
ଏ ଜଡ଼ା… ବାହାର କର ସାଇକେଲ୍ ।
ମୋତେ ନେଇ ଟ୍ରେନ୍ ରେ ବସେଇକି ଆସିବୁ ଚାଲ୍ ।’
କୁସିଆନା କହିଲା, ‘ ଜଡ଼ା… ବୁଝି ଖବରଦାର ।
ସାଇକେଲ୍ ରେ ହାତ ଲଗେଇଲେ, ତୋ ହାତ ଭାଙ୍ଗି ଦେବି ।’
ହୁର୍ଷିଆନାକୁ ଏବେ ଏବେ ଜଡ଼ା ଟ୍ରେନ୍ ରେ ବସେଇକି ଆସିଲା ।
ଟ୍ରେନ୍ ଆସିବା ସମୟ ହେଇ ନଥିଲା ।
ହୁର୍ଷିଆନା ତାକୁ ଯଦି କହିଥାନ୍ତା ଘରକୁ ପଳେଇ ଯିବାକୁ ସିଏ ଆରାମରେ ଘରକୁ ଫେରି ପାରିଥାନ୍ତା ।
ସେତେବେଳେ ରାସ୍ତା ଗହଳି ବେଳ ଥିଲା ।
ହେଲେ ସିଏ ତାକୁ ଅଟକେଇକି କହିଲା, ‘ ଟ୍ରେନ୍ ଆସିଯାଉ ଯିବୁ ।’ 
ବିସ୍କୁଟ୍ ପକେଟ୍ଟାଏ କିଣି ତାକୁ ଦିଟା ବିସ୍କୁଟ୍ ଦେଲା ।
ବାକି ସବୁତକ ସେ ନିଜେ ଖାଇଲା ।
କହିଲା, ‘ ଯାଉଛି ଗାଆଁକୁ ।
ବାପାଙ୍କୁ କହିବି ମୋତେ ଭିନ୍ନ କରିଦେବେ ।
ମୁଁ ମୋ ପଇସାରେ ଏଇଠି ଘର କରିବି ।
ଦୋକାନ କରିବି ।
ତତେ ନେଇ ପାଖରେ ରଖିବି ।
କୁସିଆନା ଆଉ ଭାଉଜ ପାଖରେ ରହିଲେ ତୁ ଖଟି ଖଟି ମରିଯିବୁ ।
ମୋ ପାଖରେ ଅୟସ କରିବୁ ।
ତତେ ପାର୍ଟନର କରି ରଖିବି ।
କୋଉ ଶଳା କଣ କହିବ ମୁଁ ଦେଖିବି ।
 ତୁ ରହିବୁ ନାଇଁ ମୋ ପାଖରେ?’
ତା’ ପାଖରେ ରହିବନି ବୋଲି କହି କଣ ଦି କହୁଣୀ ଖାଇଥାନ୍ତା ? ତା କଥାରେ ହଁ ଭରିଲା ।
ପିଲାଙ୍କ ଭଳି କଇଁ କଇଁ ହୋଇ କାନ୍ଦି ତା କାହାଣୀ ଶୁଣେଇଲା ।
‘ଭାଉଜର ସାନ ଭଉଣୀ ସାଙ୍ଗରେ ହସିକି କ’ଣ ଦି ପଦ କଥା ହେଇଗଲା ଯେ, ଭାଉଜ ରାଗିକି ଏତିକି କାଣ୍ଡ କରେଇଛି ।
ଭାଉଜ ତ ରାଜୀବ ସିଂ କୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଥୋଇଥିଲା ।
ଆଜି ସକାଳେ କଣ ହେଲା ତୁ ତ ନିଜେ ଦେଖିଲୁ! ’ ତ’ ଦୁଃଖ ଦେଖି ଜଡ଼ାକୁ ବି କାନ୍ଦ ମାଡ଼ିଲା ।
ତାକୁ ସିଏ କେମିତି ବା କହିଥାନ୍ତା ଯେ, ବେଶୀ ରାତି ହେଲେ ପୀର ବାବା ଛକ ପାଖରୁ ଖଟାଲ୍ ରାସ୍ତାରେ ଯିବାକୁ ଡର ମାଡ଼ିବ ।
ପ୍ରଥମେ ପଡ଼ିବ କବର ଖାନା, ତା ପରେ ଶ୍ମଶାନ..ରାସ୍ତା ତିନି କିଲୋମିଟର ।
ବୁଦି ବୁଦିକିଆ ଜଙ୍ଗଲରେ ଦୁଇ ପାଖ ଭରା ।
ବେଲ ଗଛ ପାଖରେ ରହୁଛି, ଭୂତ ମାନଙ୍କର ସର୍ଦ୍ଦାର, ବ୍ରହ୍ମ ରାକ୍ଷସ ।
ଜଡ଼ାର ଦେହ ଶୀତେଇ ଉଠିଲା ।
ଘରକୁ ଗଲେ ଅନ୍ୟ ବିପଦ ବି ଅଛି ।
କୁସିଆନାର ମନା କରିବା ପରେ ବି, ହୁର୍ଷିଆନା କଥା କାଟି ନ ପାରି ସାଇକେଲ୍ ଧରି ଆସିଥଲା ।
ସେଥିପାଇଁ ଘରକୁ ଗଲେ ଗାଳି ବା ମାଡ଼ ବା ଦୁଇଟାଯାକ ମିଳିବା ନିଶ୍ଚିତ ।
ସେଇଟାକୁ ତ ସହିଯିବ ।
ମାଡ଼ ଖାଇଲେ ବି ବାସନ ସବୁତକ ମାଜି ଦବ ।
ଗାଈ ଗୁହାଳରେ କୁଟା ଜଳେଇ ଧୂଆଁ ଦେଇ ଦବ ।
ଭାଉଜର ଘର ଝାଡ଼ୁ କରିଦେବ ।
ତାଙ୍କ ବାପଘରର ଡ୍ରେସିଂ ଟେବୁଲ ପୋଛି ଦେଲେ, ଆଉ ଖଟଟାକୁ ତାରିଫ କଲେ ସିଏ ଖୁସି ହେଇଯିବେ ।
ସୋରିଷ ତେଲରେ ରସୁଣ ଗରମ କରି କୁସିଆନା ହାତ ଗୋଡ଼ ଟିକେ ମୋଡି ଦବ ।
ମୁଣ୍ଡରେ ଭିକ୍ସ ଲଗେଇ ଚୁଟି ସାଉଁଳେଇ ଦବ ।
କୁନି ଝିଅର ମୂତ କପଡା ଧୋଇ ଦେବ ।
ତାକୁ କାଖେଇକି ଶୁଏଇ ଦବ ।
ଭାଉଜକୁ ଖୁସି କରିବାକୁ କିରୋସିନି ପାଞ୍ଚ ଲିଟର ବି ଷ୍ଟେସନ ପାଖ ଦୋକାନରୁ ଆଣିକି ଆସଛି ।
ମନେ ପଡ଼ିଲା, ଦି’ ଦିନ ତଳେ କୁସିଆନା ତାକୁ ପଠେଇଥିଲା କିରୋସିନି ନବାକୁ ।
ଟଙ୍କା ଆଉ ଜାର୍ ଧରି ଦୋକାନରେ ପହଞ୍ଚିବାରୁ ଦୋକାନୀର ସ୍ତ୍ରୀ କିରୋସିନ ନାହିଁ ବୋଲି କହିଥିଲା ।
ତାକୁ ଆଗୁଆ ଟଙ୍କା ଆଉ ଜାର୍‌ ଦେଇକି ଆସି ଘରୁ ଭାଉଜଠାରୁ ଗାଳି ଶୁଣିଥିଲା ।
ଆଜି ଯୋଗକୁ ଦୋକାନ ଖୋଲା ଥିଲା ।
କିରୋସିନି ବି ଥିଲା ।
ଦୋକାନୀକୁ କହିବାରୁ ସିଏ କିରୋସିନି ଦେଇଦେଲା ।
ଜାର୍ରେ କୁସ ବୋଲି ନାଆଁ ଲେଖା ହୋଇଥିଲା ।
ଭଲକରି ଦେଖିକି ଜାରକୁ ଆଣିଛି ।
ଅନ୍ତତଃ ଏଇ ଗୋଟାଏ କାରଣ ହେତୁ ସିଏ ମାଡ଼ ଗାଳିରୁ ବଞ୍ଚିଯାଇପାରେ ।
ନହେଲେ ଭାଉଜ ଯଦି ଥାଉ ବୋଲି କହିଦେବେ, କୁସିଆନାର ରାଗ ନିଆଁରେ ପାଣି ପଡିବା ପରି ଥଣ୍ଡା ହେଇଯିବ ।
ହେଲେ, ଅଧା ବାଟରେ ବସିଥିବା ଏ ବ୍ରହ୍ମ ରାକ୍ଷାସକୁ କେମିତି ପାର କରିବ? ସାଇକେଲ ଏତିକି ବେଳକୁ ପଙ୍କଚର ହେବାକୁ ଥିଲା ।
ଅଲକ୍ଷଣା କଣ୍ଟା ଶନିଗ୍ରହ ପରି ତା ସାଇକେଲ ଚକରେ ପଶିଗଲା ।
ସାଇକେଲଚଲେଇକି ଗଲେ ଟ୍ୟୁବ୍ ପୁରା ଖରାପ ହେଇଯିବ ।
ଟ୍ୟୁବ୍ ଗୋଟାକ ସତୁରି ଟଙ୍କା ହେଲାଣି ।
କୁସିଆନା ଆଉ ଭାଉଜ, ଦୁହେଁ ମିଶି ତା’ର କି ହାଲ୍ କରିବେ ! ମାରନ୍ତୁ ପଛକେ, ରାସ୍ତା ପାର୍ ହେଲେ ଜୀବନ’ତ ବଞ୍ଚିଯିବ ।
ହେଲେ ସାଇକେଲ୍ ଉପରେ ଭରଷା ନାହିଁ ।
 ଯଦି ରିମ୍ ଟାଲ୍ ହେଇଯାଏ… ଯଦି ଠିକ୍ ଭୂତର ସାମ୍ନାରେ ତାକୁ ତଳକୁ ଫିଙ୍ଗିଦିଏ ?
ଏ ସବୁ ପାଇଁ ବାଆ ଦାୟୀ ।
କେତେ ଆନନ୍ଦରେ ଗାଆଁରେ ଥିଲା ।
ସମୁଦ୍ର କୂଳକୁ ଗାଈ ନେଇ ଯାଉଥିଲା ଚରେଇବାକୁ ।
ଯୋରରୁ ମାଛ କଙ୍କଡା ଧରୁଥିଲା ।
ଗଛ ଚଢୁଥିଲା ।
ମାଙ୍କଡ ପରି ପାଣିକୁ ଡିଆଁ ମାରୁଥିଲା ।
ତା କଳା ଦେହଟା ଗୋରା ଦେଖାଯବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଣିରେ ପହଁରୁଥିଲା ।
ବାଗୁଡ଼ି ଖେଳୁଥିଲା ।
ଗାଆଁରେ ରଜ, ଦୋଳ, ଦୀପାବଳୀ ପାଳୁଥିଲା ।
ଆଜି ସହରକୁ ଆସିବା ପରେ ସେ ସବୁର କିଛି ମାନେ ନାହିଁ ।
ଏଠି ଜାକଜମକରେ ସିନା ପର୍ବ ପାଳନ ହୁଏ, ହେଲେ ଗାଆଁର ପବିତ୍ରତା କାହିଁ ? ଏପାଖରେ ଠାକୁର ପୂଜା କରୁଥିବେ, ସେ ପାଖରେ ମଦ ପିଇ ନାଚ କରୁଥିବେ ।
… ବାଆ କହିଲା, ‘ ସହରକୁ ଯା ।
ସେଠି ଜୀବନ ଅଛି ।
ଗାଆଁରେ ଲୋକଗୁଡ଼ାକ ଖାଲି ପୋକ ମାଛି ପରି ବଞ୍ଚୁଛନ୍ତି ସିନା ।
ସହରରେ ଯେତେ ମେହେନତ କରିବ ସେତେ ରୋଜଗାର କରିବ ।
ଟଙ୍କା ପଇସା ହାତରେ ହେଲେ ସିନା ବାହାଘରରେ ବାଣ ଫୁଟିବ… ବେଣ୍ଡ ପାର୍ଟି ଆସି ବାଜା ବାଜିବ.. ଗାଆଁ ଭୋଜି ହବ ।
 ଗାଆଁରେ ରହିଲେ ତତେ କିଏ ସେ ଝିଅ ଦବ ?’ ସହରକୁ ଯିବନି ବୋଲି ଜଡ଼ା କାନ୍ଦିବାରୁ ବୁଢା କହିଲା, ‘ ବାଇଆଟା କିରେ….? ’
ତା କଥା ମାନି ସହରକୁ ଆସିବା ପରେ କିଛି ଦିନ ତ ଭଲ ଲାଗିଲା ।
ଏବେ ଆଉ ଭଲ ଲାଗୁନି ।
ଏମାନଙ୍କ ଝଗଡ଼ା ଝାଟି କଣ କେବେ ଶେଷ ହେବ ! ନିତିଦିନିଆ ଝଗଡ଼ାରେ ଶ୍ୱାସରୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଏ ତା’ର ।
କେତେବେଳେ ଦେହ ଭଲ ନ ଲାଗିଲେ କି ମନ ଭଲ ନ ଥିଲେ ଶୁଣିବାକୁ କେହି ନାହିଁ ।
କେହି ଭାବନ୍ତିନି ଯେ ଜଡ଼ାର ବି କିଛି ଦୁଃଖ ଥାଇପାରେ ବୋଲି ।
ସମସ୍ତଙ୍କ ରାଗ ଅଭିମାନ, ଦୁଃଖର ବୋଝ ତା ଉପରେ ଲଦି ହୋଇପଡ଼େ ।
ଗଲା ବର୍ଷ ଦଶହରାରେ ଗାଆଁକୁ ଯାଇଥିଲା ।
ଘରେ ପହଞ୍ଚିଲାବେଳକୁ ବୁଢା ବସି ଚୁଲି ଫୁଙ୍କୁଥିଲା ।
ଜଡ଼ା ମୁଣ୍ଡିଆଟାଏ ମାରିବାରୁ, ବୁଢା ପଚାରିଲା, ‘ ହଇଓ ବାବୁ, ତମେ କିଏ ? ତମେ କାଇଁକି ମତେ ମୁଣ୍ଡିଆ ମାରୁଛ?’ ବୁଢା ନାଟକ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରି ଦେଇଥିଲା ।
ଜଡ଼ା କହିଲା, ‘ ଓହୋ.. ଆଜ୍ଞା ଭୁଲ ହେଇଗଲା ।
ଏଇଟା ମୋ ଘର ନୁହଁ ।
ମୁଁ ବେକାରରେ କାହିଁକି ରସଗୋଲାଗୁଡ଼ାକ ଧରି ଆସିଲି? ମୁଁ ଯାଉଛି… ।’ 
ବୁଢା ପଛରୁ ଡାକିଲା, ‘ ତମ ଚେହେରା କୋଉଠି ଶୁଣିବା ପରି ଲାଗୁଛି ।’ 
ଜଡ଼ା ଚଟପଟ୍ କହିଲା, ‘ ହଁ ତମ ସ୍ୱର କୋଉଠି ଦେଖିବା ପରି ମତେ ବି ଲାଗୁଛି…. ।’ 
ବୁଢା ତାକୁ ଧରି କାନ୍ଦିଲା ।
‘ ମୋ ନିଧିଆ…’ କିନ୍ତୁ ଦିନ ଦି’ଟା ଯାଇଛି କି ନାହିଁ, କହିଲା ‘ ସହରକୁ ଯା ।
ମୋ ଯିବା ବେଳ ହେଲାଣି ।
ଆଉ ମାୟା ଲଗାନା… ।’ 
ସେ ଦିନରୁ ଜଡ଼ା ଆସିଲାଣି ।
ଆର ମାସରେ ଦଶହରା ।
ଗାଆଁକୁ ଯାଇନି କି ବୁଢା କୁ ଦେଖିନି ।
ତା ମୁଣ୍ଡକୁ ଆଉଁସି ଦେଇ କହିଲା, ‘କୁସିଆଟା ରଜା ଘରର ପୁଅ ।
ବାପ ଜେଜେର ନାଆଁ ସିନା ରଖିପାରିଲେନି, ରଜା ଘରର ପୁଅ ରଜା ।
ଲୋକ କହୁଥିଲେ, ତୁ ଜଡ଼ାକୁ କୁସିଆ ପାଖକୁ ପଠାନା ।
ସେମାନେ ଆଉ ମଣିଷ ହେଇ ନାହାଁନ୍ତି ।
… ସେମାନେ ମଣିଷ ନହେଲେ କଣ ହେଲା ? ଖରାପ ବେଳାରେ ଦମ୍ଭ ଧରି ଆଜି ଲକ୍ଷପତି ।
ତାଙ୍କଠାରୁ ଶିଖିବାର ଅଛି ବୋଲି ମୁଁ କାହା କଥା ନଶୁଣି ତତେ ପଠେଇଛି ।
ମଣିଷ ହେବାକୁ ହେଲେ କଷ୍ଟ କରି ଶିଖିବା ଦରକାର ।
 ଡର ଭୟ ସବୁ ଛାଡ଼ିବା ଦରକାର’
ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କର ବହୁତ ଟଙ୍କା ଥିଲା ବୋଲି ଜଡ଼ା ଜାଣିଥିଲା ।
ହେଲେ ସହରକୁ ଆସିବା ପରେ ଏକକୁ ଆର ଏକ ବଳି ଘର ଦେଖି ଜାଣିଲା ।
ଯେ ଏମାନଙ୍କ ଟଙ୍କା କିଛି ନୁହେଁ ।
ଦୁଇ ଭାଇ ଖୁବ୍ ଖଟନ୍ତି ।
ଭାଉଜ ବି ଖୁବ୍ ଖଟେ ।
ସବୁ ରୋଜଗାର ଖର୍ଚ୍ଚର ଟିକିନିକି ହିସାବ ହୁଏ ।
ହିସାବ ନ ମିଳିଲେ କୁସିଆନା ଓ ଭାଉଜ ହୁର୍ଷିଆନାକୁ ଜୁଆ ଖେଳରେ ଟଙ୍କା ଉଡ଼ଉଛି ବୋଲି ଦୋଷ ଦିଅନ୍ତି ।
ଜଡ଼ାର ବାକ୍ସ, ପ୍ୟାଣ୍ଟ ସାର୍ଟ ପକେଟ୍ ଚେକ୍ କରନ୍ତି ।
ହୁର୍ଷିଆନା ଜୁଆ ଖେଳେ ।
କୁସିଆନା ବି ଜୁଆ ଖେଳେ ।
ସେ ଅଲଗା ପ୍ରକାରର ଜୁଆ ।
ଟଙ୍କା ଲଗାଣ ଜୁଆ ।
ସୁଧରେ ଟଙ୍କା ଲେଣ ଦେଣ କାରବାର କରେ ।
ଭଲ ଦି ପଇସା ଲାଭ ବି କରେ ।
ଟଙ୍କା ଲେଣ ଦେଣକୁ ନେଇ ଦି ଭାଇ କଳି ଝଗଡା ହୁଅନ୍ତି ।
ହୁର୍ଷିଆନା ଜୁଆରେ ହାରିଲେ, କୁସିଆନା ତାକୁ ଗାଳି କରେ, ମାରେ ।
ହୁର୍ଷିଆନା କହେ, ମତେ ଟଙ୍କା ଲେଣ ଦେଣର ହିସାବ ଦେ ।
ଦି ଭାଇ ଓ ଭାଉଜ ଜଡ଼ାକୁ ସାକ୍ଷୀ ରଖନ୍ତି ।
କିଏ କାହାକୁ କଣ କହିଲା ।
ଝଗଡା ହେଲେ ଜଡ଼ାକୁ ଡକାହୁଏ, ପ୍ରମାଣ ଦବାକୁ… ।
ପାଠ ମନ ରହିଲାନି ବୋଲି ମାଷ୍ଟ୍ର ବାଡେଇଲା ।
ଯେ ଅଧାରୁ ସ୍କୁଲ୍ ଗଲାନି ।
ୟ୍ୟାଙ୍କ ଅଛିଣ୍ଡା ଝଗଡ଼ାରେ କିଏ କାହାକୁ କେତେବେଳେ କଣ କହିଲା ମନେ ରଖିବ କେମିତି ।
ଅସହାୟ ହୋଇଉଠେ ଜଡ଼ା ।
ମନେ ମନେ ବାଆକୁ ଗାଳିଦିଏ ।
‘ତୋରି ପାଇଁ… ଖାସ୍ ତୋରି ପାଇଁ ମୋ ଜୀବନ ଆଜି ହିନିମାନିଆ ।’
ଜଡ଼ା ନିରୁପାୟ ହୋଇ ଠିଆ ହେଇଥିଲା ଲାଇଟ୍ ଖୁଣ୍ଟ ତଳେ ।
ହଠାତ୍ ବତୀ ଲିଭିଗଲା ।
ସିଏ ଚମକି ପଡ଼ିଲା ।
ସାଇକେଲକୁ ଛାଡ଼ି, ଆର ପାଖ ଖୁଣ୍ଟ ଆଡ଼କୁ ଦୌଡ଼ିଲା ।
ବାଆ’ର କଥା ମନେ ପଡ଼ିଲା ।
ଡରକୁ ମନରୁ ତଡ଼ିବାକୁ ହେବ ।
ଏମିତି ଡରିଲେ କି ଜୀବନ ଜୀଇଁବ? ତା’ ସାଙ୍ଗକୁ ଭୋକ ବି ତ’ ଲାଗିଲାଣି ।
ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କ କଳିରେ ଭାଉଜ ରୋଷେଇ ଘରକୁ ଗଲେନି ।
ଜଡ଼ା କେବଳ ପରିବା ପତ୍ର କାଟି ରଖିଦେଇ ଆସିଥିଲା ।
ରୋଷେଇ ହେଇଥିବ କି ନାହିଁ ।
ଏଥର ଭାବିଲା, ‘ ନାଁ, ଅନ୍ଧାର ସାଙ୍ଗରେ ବହୁତ ହେଇଗଲା ଲୁଚକାଳି ଖେଳ ।
ବାଆ କହିଥିଲା, ଡର ର ଘର ମନ ।
ମନକୁ ମଜଭୁତ କର… ଡର ଚାଲିଯିବ ।’ 
ବେଶୀ ରାତି ହେଲେ ଚୋର ହାବୁଡ଼ରେ ବି ପଡ଼ିପାରେ ।
ଚୋର କିଛି ନ ହେଲେ ଶହେ ଟଙ୍କାର କିରୋସିନି, ଚାରିଶହ ଟଙ୍କାର ସାଇକେଲ ତା’ଠାରୁ ଛଡ଼େଇ ନବ ।
ଜଡ଼ା ଭାବିଲା, ଯଦି ଭୂତ କି ବ୍ରହ୍ମ ରାକ୍ଷସ ତାକୁ ଡରାଏ, ସିଏ ଜମା ଡରିବନି ।
ଓଲଟି ତାକୁ କହିବ, ପାରୁଛୁ ଯଦି ଖାଇଯା ମତେ ।
ମୋ ଦୁଃଖ କଷ୍ଟ ଏକା ଥରକେ ଦୂର ହେଇଯିବ ।
ଏମିତି ପ୍ରତିଦିନ ମରିବା ଅପେକ୍ଷା, ଦିନେ ମରିଯିବା ଭଲ ।
ଖୁଣ୍ଟରେ ବତୀ ପୁଣି ଜଳିବାରୁ ସାହସ ସଞ୍ଚୟ କରି ସାଇକେଲ ପାଖକୁ ଫେରିଲା ।
ଏଥର ସାଇକେଲ ଉଠେଇ ଚାଲିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା ।
ଠାକୁରଙ୍କୁ ଡାକିଲା… ‘ ହେ ପ୍ରଭୁ ନୀଳମାଧବ ।
ଆଜି ତମର ପରୀକ୍ଷାର ବେଳ , ପାରୁଛ’ତ ମତେ ବଞ୍ଚେଇକି ଦେଖାଅ ।’ 
ଆଗକୁ ଆଉ ଦୁଇ ପାଦ ଯାଇଛି କି ନାହିଁ, ପଛ ଆଡୁ ଖଟର ଖଟର ଶବ୍ଦ ହେଲା ।
ପଛକୁ ଫେରି ଚାହିଁଲା ।
ପିଣ୍ଡରେ ପ୍ରାଣ ପଶିବା ପରି ଲାଗିଲା ।
ନୀଳ ମାଧବଙ୍କୁ ତାର ତାତ୍ସଲ୍ୟ ସହ୍ୟ ହେଲାନି ।
ପଠେଇ ଦେଲେ ଅଟୋଟାଏ ।
ମେନ୍ ରୋଡ୍‌ରୁ ଭାଙ୍ଗି ଖଟାଲ୍ ରାସ୍ତାରେ ଅଟୋଟା ପଶିଲା ।
ତାର ହେଡ୍‌ ଲାଇଟ୍ ମିଞ୍ଜି ମିଞ୍ଜି ଜଳୁଥିଲା ।
ଅଟୋକୁ ଅଟକେଇବାକୁ କିରୋସିନି ଜାର୍‌ବାଲା ହାତଟାକୁ ଟେକିଲା ।
ଅଟୋଟା ସାମାନ୍ୟ ଟିକେ ଆଗକୁ ଯିବା ପରେ ଅଟକି ଗଲା ।
ଡ୍ରାଇଭର ଅଟୋ ଭିତରୁ ବାହାରକୁ ମୁଣ୍ଡ କାଢ଼ି ପଚାରିଲା, ‘ କିଏ, କିଏ ସେ… ।’
ଜଡ଼ାକୁ ଆଉ ବୁଝିବାକୁ ବାକି ରହିଲାନି ।
ଅଟୋ ବାଲା ହେଉଛି ଖଟାଲ୍ ମାଲିକ ରାମ ସିଂ ର ପୁଅ ରାଜୀବ ସିଂ ।
ତାର ଥିଲା ଗୋଟାଏ ଡାଲାବାଲା ଅଟୋ ।
ସେଥିରେ କ୍ଷୀର ନେଇ ଚିଲିଂ ପ୍ଲାଣ୍ଟକୁ ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଯାଏ ।
ଦିନରେ ତାର କାମ କହିଲେ ଏତିକି ।
ବାକି ଦିନସାରା ଜୁଆ ଖେଳରେ ମାତିଥାଏ ।
ଦିନାକାତେ ହୁର୍ଷିଆନାର ସାଙ୍ଗ ଥିଲା ।
ଭାଉଜର ସାନ ଭଉଣୀକୁ ରାସ୍ତାରେ ଦିନେ କଣ କହିଲା ଯେ, ସେଦିନ ତା’ ସାଙ୍ଗରେ ମାର ପିଟ୍ ହେଇଗଲା ।
ତା ପରଠାରୁ ଅପଡ଼ ।
କୁସିଆନା ଆଉ ଭାଉଜ ସାଙ୍ଗରେ ଦିନାକାତେ ଭାରି ମିଶିଲା ।
ସେଇ ଟଙ୍କା ପଇସା କାରବାର ।
ଭାଉଜ ହୁର୍ଷିଆନାକୁ ଦେଖେଇ ଦେଖେଇ ତାର ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲା ।
ଆଜି ସକାଳର ତ କଥା ।
କୁସିଆନା ତାକୁ ଦେଖି ମାଡ଼ି ବସିଲା ।
କହିଲା,… ‘ ଲୁଚି ଲୁଚି କୁଆଡ଼େ ପଳଉଛୁ ବେ? ମୋ ପଇସା ଆଗ ଦେ…. ।’ 
ରାଜୀବ ସିଂ କହିଲା, ‘ କୋଉ ପଇସା, ମୋ ବାପା ପାଖରେ କଣ ପଇସା କମ୍ ଅଛି ଯେ ମୁଁ କାହାଠାରୁ ଉଧାରି ନେବି ।
ମୁଁ କାହାଠାରୁ କିଛି ପଇସା ନେଇନି ।’ 
କୁସିଆନା ଡାକ ଦେଲା, ‘ ଜଡ଼ା … ଏ ଜଡ଼ା… ।
ମୁଁ ୟ୍ୟାକୁ ଧରିଛି ।
ତୁ ତା ପକେଟରୁ ପର୍ସ ବାହାର କର ।’ 
ଜଡ଼ା ପାଖରେ ଆଉ କିଛି ବାଟ ନ ଥିଲା ।
ରାଜୀବ ପକେଟ୍ ରେ ହାତ ପୁରେଇବା ବେଳକୁ ସିଏ ତାକୁ ଶକ୍ତକରି ଲାତଟାଏ ଦେଲା ।
ଛାଟି ହେଇ ପଡ଼ିଲା ଜଡ଼ା ।
ପୁଣି ଉଠି ତା ପକେଟ୍ ରେ ହାତ ପୁରେଇ ପର୍ସ ବାହାର କଲା ଓ କୁସିଆନା ହାତକୁ ଦେଇଦେଲା ।
କଥାଟା ଆଜି ସକାଳର ।
ନୀଳ ମାଧବଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମନେ ମନେ ଜଡ଼ା କହିଲା, ‘ ବାଃ ରେ ଠାକୁର ।
ଧନ୍ୟ ତୋର ଲୀଳା ।
ମହରଗରୁ ଆଣି କାନ୍ତାରରେ ପକେଇଦେଲୁ ।’
ରାଜୀବ ପଚାରିଲା ‘… ଏତେ ରାତିରେ କୁଆଡେ ଯାଇଥିଲୁ କିରେ? ’
ଡରି ଡରି ଜଡ଼ା କହିଲା, ‘ ହୁର୍ଷିଆନା ଗାଆଁକୁ ଗଲେ ତ ।
ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଷ୍ଟେସନ ଯାଇଥିଲି, ସାଇକେଲ୍ ପଙ୍କ୍‌ଞ୍ଚର୍‌ ହେଇଗଲା ।
‘ରାଜୀବ କହିଲା, ‘ ହଉ, ସାଇକେଲ୍ ଡାଲାରେ ଲଦ୍ , ଯିବା ।’ 
ଜଡ଼ା ନିଶ୍ଚିତ ହେଲା, ଖଟାଲ ଭିତରକୁ ନେଇ ରାଜୀବ ସିଂ ତାକୁ ମାଡ଼ ଦବ ।
ସେ ତ’ ଦୋଷ ନ କଲା ଲୋକକୁ ବି ହଇରାଣ କରେ ।
ସହଜେ ଜଡ଼ା ତାକୁ ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଅପଦସ୍ତ କରିଛି ।
ଜଡ଼ା ତା ସାଇକେଲ୍ ଡାଲାରେ ଲଦିଲା ।
ନିଜେ ଡାଲାରେ ଚଢିବାକୁ ଯାଉଥିଲା, ରାଜୀବ ଡାକିଲା, ‘କେବିନ୍‌କୁ ଆସ୍‌ ।’ 
କିରୋସିନି ଡବା ଧରି କେବିନକୁ ଗଲା ଜଡ଼ା ।
ରାଜୀବ ପଚାରିଲା, ‘.. ସକାଳେ ମୋ ପକେଟ୍ରୁ କେତେ ଟଙ୍କା ନେଇଥିଲୁ ବେ ?‘ ଚୁପ୍ ରହିଲା ଜଡ଼ା ।
ଖଟର ଖଟର ଶବ୍ଦ କରି ଡାଲା ଅଟୋ ରାସ୍ତାରେ ଗଡୁଥିଲା ।
ରାଜୀବ କହିଲା, ‘ ଶଳା.. ରାଜୀବ ସିଂ ଦେହରେ ହାତ ଦେଉଛୁ ? ତତେ ଛାଡିବିନି.. ।
ତୋ ପାଖରେ ପଇସା ଅଛି ତ’ , ମୋ ଅଟୋରେ ଆସି ବସି ପଡିଲୁ? ‘ ଜଡ଼ା ମନେ ମନେ ଭାବିଲା, ଆଜି ଆଉ ତ୍ରାହି ନାହିଁ ।
ସେ ପାଖରେ କୁସିଆନା, ଏ ପାଖରେ ରାଜୀବ ସିଂ, କେହି ଜଣେ ତ ତା ଜୀବନ ନେଇ ଛାଡ଼ିବ ।
‘ ପୁଣି ନୀଳ ମାଧବଙ୍କୁ ଡାକିଲା, ପ୍ରଭୁ, ଏତେ ହିନିମାନ କଲଣି, ଟିକେ ଦୟା ତ ଦେଖାଅ ।
ଏ ଅସୁରକୁ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅ, ମତେ ମାଡ ମାରୁ ପଛକେ, କୁସିଆନାର ସାଇକେଲକୁ ଜବରଦସ୍ତି କରି ଛଡେଇ ନ ନେଉ ।’
ଆଖି ବୁଜି ଠାକୁରଙ୍କୁ ଡାକିବା ଭିତରେ ଜଡ଼ା କେଉଁଠି ପହଞ୍ଚି ଯାଇଥିଲା, ଜାଣି ନ ଥିଲା ।
ରାଜୀବ ସିଂ ତା ଅଟୋରେ ବ୍ରେକ ଦେବାରୁ ଆଖି ଖୋଲିଲା ।
କୁସିଆନା ଘରର ଲାଇଟ୍ ଦେଖା ଯାଉଥିଲା ।
ଜଡ଼ା ଅଟୋରୁ ବାହାରିଲା ।
ତା ପଛେ ପଛେ ରାଜୀବ ସିଂ ବି, କେବିନ୍ ରୁ ବାହାରକୁ ଆସିଲା ଓ ସାଇକେଲକୁ ଡାଲାରୁ ଉତାରି ଦେଲା ।
ନୀଳ ମାଧବ କଥା ଶୁଣିଛନ୍ତି ବୋଲି ଆଶ୍ୱସ୍ତ ହେଲା ଜଡ଼ା ।
ତଥାପି ମନରୁ ଡର ଯାଇ ନଥିଲା ।
ତା’ ଉପରେ କିଛି ଭରଷା ନଥିଲା ।
ସପ୍ତାହେ ତଳେ ସେଇଠି ରାତିରେ ଆସି ହୁର୍ଷିଆନାକୁ ପିଟିକି ଯାଇଥିଲା ।
ଡରି ଡରି ଜଡ଼ା କହିଲା, ‘ ମୋ ପାଖରେ ପଇସା ନାହିଁ ଭାଇ… ।’
କ୍ଷୀଣ ଆଲୋକରେ ରାଜୀବ ସିଂ ଜଡ଼ାର ମୁହଁକୁ କ୍ଷଣେ ଦେଖିଲା ।
କହିଲା… ‘ ମୁଁ ତୋ’ଠାରୁ ପଇସା ନେବି ବୋଲି ଭାବୁଛୁ ? ବାଇଆଟା କିରେ… ।’
ଲୁହରେ ଆଖି ଛଳ ଛଳ ହୋଇଗଲା ଜଡ଼ାର ।
ଅନ୍ତରରୁ କୋହ ବାହାରି ଆସୁଥିଲା ।
ଜଡ଼ାକୁ ଲାଗିଲା ଯେମିତି ରାଜୀବ ସିଂ ବଦଳରେ ବାଆ ତା’ ସାମ୍ନାରେ ଠିଆ ହେଇଛି ।
