ಅಜ್ಜವಿ-ಮೊಮ್ಮಗ ಇದ್ರು.
ಅವ ಅಜ್ಜವಿ‌ಕಲ್ ಯೇನೆಂದ?
‘‘ತಾನು ಕಾಶಿಗೆ ಹೋಗಬತ್ತೆ.
ಮೂರ ರೊಟ್ಟಿ ಸುಟಕೊಡು’’ ಅಂತ.
‘‘ಮಗನೇ, ಕಾಶಿಗೆ ಹೋದವರವರೆ, ಹೋದೋರ ಬಂದೋರಿಲ್ಲ.
ನೀ ಕಾಶಿಗೆ ಹೋಗ್ವದೆ ಬೇಡ’’ ಅಂತು.
ಆದ್ರೂ ಕೇಳದಿದ್ದೆ ಅಜ್ಜವಿಕೈಲ್ ಮೂರ್ ರೊಟ್ಟಿ ಸುಡ್ಸ ಕಂಡಿ ಹೋದ.
ಹೋಗ ಸುಮಾರ್ ರಾತ್ರೆಯಾಗೆಬಿಟ್ತು.
ರಾತ್ರಿ ಯೇನ್ ಮಾಡೋಕೆ ಬತ್ತದೆ?
ಗೌಡ-ಗೌಡತಿ ಮಾಳ ಕಾಯ್ತ ಇದ್ರು.
ಮೂರ ರಾಗಿರೊಟ್ಟಿ ತಂದ್ಕಂಡು, ‘‘ನಂಗೆ ಹೆಚ್ಚು. . . ’’ ‘‘ನಂಗೆ ಹೆಚ್ಚು. . . ’’ ಅಂದಿ ಜಗಳ ಮಾಡ್ತ ಕೂತಿದ್ರು.
ಇವನ ರೊಟ್ಟಿ ದಾರೀಲಿ ಕರ್ಚಾಗ ಬಿಡ್ತದೆ.
ಇವ ಹೋದ.
‘‘ನಮಗೆ ಯೆರಡೆರಡ್ ಬೇಡ.
ಅವನಿಗೆ ವಂದ ಕೊಟ್ಕಂಡಿ ತಿಂಬನಿ’’ ಅಂತ.
ಹಿಂಡ್ತಿ ಬೇಡ ಅಂತದೆ, ಆದ್ರೂ ಕೊಟ್ಕಂಡ್ ತಿಂದ.
ಬೆಳಗಾಗ, ‘‘ಯೆಲ್ಗ್ ಹೋಗ್ವವ?
ಯೆಲ್ಲಿದ್ ಬಂದವ?’’ ಕೇಳತ್ರು.
‘‘ತಾ ಕಾಶಿಗೆ ಹೋಗ ಬತ್ತೆ.
ಅಜ್ಜವಿ ಮೊಮ್ಮಗ’’, ‘‘ತಾ ವಂದ್ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳ್ತೆ.
ಕೆಳಕ್ಕಂಬಾ ಕಾಶೀಲಿ.
ತಾ ಮಾಳಕಾಯ್ತೆ.
ಮಾಳದಾಗ ಹಂದಿ ರಾಶಿ ಬತ್ತದೆ.
ಬರ್ವದ ಕಮ್ಮಿಯಾಗೂದೋ ಕೇಳ್ಕ ಬಾ’’ ಅಂತ.
ಮುಂದೆ ಹೋದ ಕೂಡ್ಲೆಯ ಅವಗೆ ವಂದ ನರಿ ಶಿಕ್ತದೆ.
‘‘ಯಲ್ಗ್ ಹೋಗ್ವವ?’’ ಕೇಳ್ತದೆ.
‘‘ತಾನು ಕಾಶಿಗೆ ಹೋತೆ’’ ಅಂತ.
‘‘ನಂಗ್ ಹೋದ್ ಹೋದಲ್ಲಿ ಮಾಂಸ ಶಿಕ್ಕೂದೋ ಶಿಕ್ಕೂದಿಲ್ವೊ?ಕೇಳು’’ ಅಂತದೆ.
‘‘ಆಗೂದು’’ ಅಂತ.
ಮುಂದೆ ಹೋತಾ ಇರಬೇಕಾರೆ, ವಂದ ಮಾಯಿನ ಮರದ ಅಡಿ ಕೂತ್ಕಂತ.
ಮಾಯಿನ ಹಣ್ಣು ಪುಟಿ ಪುಟಿ ಪುಟಿ ಬೀಳ್ತದೆ.
ಇವಗೆ ಯೇನ ಹಸವಾಗಿ ಮರದ ಅಡಿ ಕುಳ್ಳುತನ ವಂದೇ ಹಣ್ ಹೆಕ್ಕಂಡಿ ತಿಂಬೂಕೆ ಹೋದ-- ಹುಳವಾಗ ಹೋತದೆ.
ಹಸ್ವಾಗಿ ಮಾತೆಲ್ಲ.
ಅಂದಿ ಚಿಂತಿ ಮೇನೆ ಅಲ್ಲೆ ಕೂತ ಬಿಡ್ತ.
ತೀಡ್ತ ಕುಂತ ಕೂಡ್ಲೆ ಪಾರ್ವತಿ-ಪರಮೇಶ್ವರ ವನವಾಸ್ಕ ಹೋಗ್ ಬರವರು.
ಗಂಡನ ಕೈಲಿ, ‘‘ಯಾರು ತೀಡ್ವರು.
ನೋಡ್ ಬರವ’’ ಅಂತು.
‘‘ನರಮನಸರ ಈ ಕಾಡಲ್ ಯೆಲ್ಲವ್ರೆ?’’ ಕೇಳ್ತ.
ಆದ್ರೂ ಕೇಳ್ಗದೆ ಕರಕ ಬತ್ತದೆ.
ಮಾಯಿನ ಮರದ ಅಡಿಗೆ ಬತ್ತರೆ, ‘‘ಯೇನ್ ತಾನ?
ಯಲ್ಲ್ ಹೋಗ್ವವ?’’ ಕೇಳತ್ರು.
ಕೇಳೂತನವ, ‘‘ಅಜ್ಜವಿ ಮೊಮ್ಮಗ್ನಾಗಿತ್ತು.
ದಿನಾ ಬೇಡ್ಕಂಬಂದ ತಿಂಬವ್ನಾಗಿತ್ತು.
‘ಕಾಶೀಗೆ ಹೋತೆ’ ಅಂದ ಹೇಳ್ ಮೂರ್ ರೊಟ್ಟಿ ಸುಡ್ಸಕಂಡ ಬಂದೆ ತಾನು.
ಆಸ್ರ ಬಾಯಿಗೆ ಆಸ್ರಿಲ್ಲ.
ಉಂಬೂಕಿ ಕೂತನೆ.
ಆಯಾರಿಲ್ದೆ ಬಿದ್ದನೆ.’’
‘‘ಕಾಶಿಗೆ ನೆಡ್ದ ಹೋಕ್ಕೆ ಸಾದ್ದಿಲ್ಲ. . . ಹಿಂದೆ ಹೋಕ್ಕೆ ಸಾದ್ದಿಲ್ಲ.
ನನ್ ಜೀವ ಇಲ್ಲೇ ಹಾನಿ’’ ಅಂದ ಹೇಳ್ಕ ತೀಡ್ತ.
ಮೂರ ಹಳ್ ಮಂತ್ರಸ ಕೊಟ್ರು.
‘‘ನೀನು ತಿರಗಿ ಕಾಶಿಗೆ ಹೋಬೇಡ.
ಮನಿಗೂ ಹೋಬೇಡ.
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಯೆದ್ದವ, ‘ಹನ್ನಯ್ಡು ಅಂಕಣ ಮನ್ಯಾಲಿ ಕನ್ನಡಿ ಕಡಕಟ್ಟಾಲಿ, ಈಳ್ಯಾಲಿ ಬಾಳ್ಯಾಲಿ’ ಅಂದ್ ಹೇಳಿ ಮಂತ್ರಸ ಹೊಡಿ’’ ಅಂದ್ ಹೇಳಿ ಹೇಳತ್ರು.
ಆವಾಗ್ ಅವ ಹಾಗೆ ಹೇಳಿ ಹೊಡಿತ.
ಊರೊರ್ಗೆಲ್ಲ ದಂಗ್ಲ ಸಾರ್ತ.
‘‘ಬೇಡ್ ಬೇಡ್ ಬೇಡ್ ಕಾಶಿಗ ಹೋಗುಕೆ ಬಂದನೆ.
ಮುಂದೆ ಹೋಗುಕೆ ಅಂಥ್ ಪುಣ್ಯ ಸಿಕ್ಲೆಲ್ಲ.
ಮನಿಕಟ್ ಮನೆವಳಗೆ ಗ್ರಾಪ್ರವೇಸ ಮಾಡ್ತೆ’’ ಅಂದಿ ದಂಗ್ಲ ಸಾರ್ದ.
ಸಾರಿ, ಅಲ್ಲಿ ಜನ ಕೂಡತ್ರು ಆವಗೆ.
ಅವ ಯೇನ ಹೇಳ್ದ?
“ಕಾಶಿಗೆ ಹೋಗ್ತೆ ಹೇಳಿ ಅಜ್ಜವಿ ಕಲಿ ಮೂರ್ ರೊಟ್ಟಿ ಸುಡ್ಸಕಂಡ ಬಂದಿದೆ.
ರೊಟ್ಯೆಲ್ಲಾ ತೀರ್ತು.”
 ಗೌಡ-ಗೌಡತಿ ರೊಟ್ಟಿ ಕೊಟ ಇಟ್ಕಂಡ್ರು.
‘‘ಕೊಯ್ದ್ ಕುತ್ರಿ ಹಾಕುತನ, ಇದೆ ನಮನಿ ಹಂದ್ ಬತ್ತದ್ಯೋ’’ ಕೇಳಿರು.
ಮುಂದೆ ಕಾಶಿಗೆ ಹೋಕ್ ಮುಂದ್ ಬಂದೆ, ಬರುತನ ಮಾಯ್ನ್ ಮರದ ಅಡಿ ಕೂತೆ.
ನಂಗೆ ಊಟಯೆಲೆ ಆಯಾರ ಯೆಲ್ದೆ ಕುಂತ್ಕಂಡ್ ತೀಡ್ತಾ ಇರಬೇಕಾರೆ ಪಾರ್ವತಿ-ಪರಮೇಶ್ವರ ಬಂದ.
ಮೂರ ಹಳ್ ಮಂತ್ರಸ ಕೊಟ್ಟ.
‘ಕಾಶಿಗೆ ಹೋಗೋದೆ ಬೇಡ, ಮನಿಗೆ ಹೋಗೂದು ಬೇಡ.
ಹನ್ನೆಯ್ಡ್ ಅಂಕಣದ ಮನ್ಯಾಲಿ ಹೇಳಿ ಕಲ್ ಹಳ್ ಹೊಡಿ’ ಅಂದ್ರು.
‘ಸಣ್ಣಕ್ಕಿ ದೊಡ್ಡಕ್ಕಿ ಯೆಲ್ಲಾ ಆಲಿ.
ಊರೂರ್ಯೆಲ್ಲಾ ಕರ್ದ್ ಬಡ್ಸ್ವಟ್ಟು ಜಾತಿ ಅಡ್ಗಿ ಆಗ್ಲಿ’ ಅಂದಿ ಬೇಡಕಂಡಿದ್ದೆ.
ಊರೂರ್ಗೆ ಯೆಲ್ಲಾ ಊಟ ಹಾಕ್ತೆ ಅಂದಿ” ಅಂತ ಊಟ ಹಾಕ್ತ.
ಗೌಡ-ಗೌಡತಿ ಇಟ್ಕಂಡಿ ಉಳಿತ.
‘ಹೋಗಿರ್ ಕೇಳಿತಿದ್ದೆ ತಾನು’.
ಯೆಲ್ಲದಿರೆ ಯೆಂತ ಕೇಳ್ತೆ?
ಅಜ್ಜವಿನು ತನ್ ತಾವ ಕರ್ಸಕಂಡ.
ಸುಖ ಸಂತೋಸದಾಗ್ ವಳ್ದ.
ಚಲೋ ವಂದು ಅರಸು ಮನಿ, ಗಂಡ-ಹೆಂಡ್ತಿ ದೊಡ್ಡ ಮನ್ತಾನದಲ್ ಆಳ್ಕತಿದ್ರು.
ಆವಾಗೆ ಆ ಅರಸೂಗೆ ಗಂಡ್ ಹುಡ್ಗರಿಲ್ಲ.
ಸಂತತ್ಯಲ್ಲ, ಇದ್ರದು ನಿಚ್ಚಾ ಕೆಲ್ಸಯೇನಪ್ಪ ಅರಸು ಹಿಂಡ್ತಿದು, ಮನಿ ಸಮೀಪಕೇಯ್ ನಾಕ್ ಮಾರ್‍ ಹೆರ್ಗೆ ಹಳ್ಳದೆ.
ಅಲ್ಲಿ ವಂದ್ ಹೊಂಡ ಮಾಡ್ಕೊಂಡರೆ ಅವರು; 
ನೀರು ಗೀರು ತೆಕ್ಕಂಡ್ ಹೋಗೂಕೆ.
ಅಲ್ಲೇನಾಗದೆ?
ವಂದು ಯೆಸಡು ಅದೆ.
ಕುಳಿ ತೆಕ್ಕಂಡಿ ಆ ನೀರ್ನಲ್ ಆಡ್ತಾ ಇರ್ತದೆ.
ಯೇಡಿ, ಏಡಿ ಹೇಳ್‌ತ್ರು ಅದಕ್ಕೆ.
ಇದು ‘‘ಅಬ್ಬಾ!’’ ಅಂತು.
ಮನ್ಸಿಗೆ ಆಲಚ್ನಿ ಹಾಕ್ತು ನೋಡ್ಕಂಡಿ.
ತಮ್ಮಂತಾ ಶಿರಿಮಂತರಿಗೇ ಅರಸ್ತಾನ್ದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಮರಿ ಹುಡ್ಗರುಯೆಲ್ಲ.
ಇದು ಇಟ್ದೊಡ್ ಯೆಸಡು!
ಅಡ್ಗನ ನೀರು ಕಪ್ಪಾಗುವರಿಗೆ ಇಟ್ಟೆಲ್ಲ ಮರಿ ಹಾಕ್ತು ಹೇಳಿ ಮೇನಿದ್ ಕಲ್ ನೆಗ್ದ್ ಹೊತಾಕ್ತು ಕೊಲ್ಲುಕೆ.
ಚೆಂದ ಕಂಡ್ತು ಅದ್ಕೆ.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇದ್ ಮಾಡ್ದ ಪಾಪದ ಕೆಲ್ಸ.
ಮತ್ ಯೆಯಡನೆ ವಂದ್ ಪಾಪ ಉತ್ಪನ್ನಾಗೊಯ್ತು.
ವಂದ್ ಹೆಚ್ ಕಡಾಮ್ಯಾಗೆ ಬದಿಕಂಡ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ.
ಬದಿಕೊಂಡಿ, ಆ ಯೆಸಡು ತಾನ್ ಪ್ರಾಯಕ್ ಬಂದಾ ಹೇಳಾಯ್ತು.
ಅದ್ರ ಲೆಕ್ಕ ರಾತ್ರಿಗೆ ಅರಸಗೊಳ್ ಮನಿಕಂಡ್ ಯಾಳಿದಲ್ಲಿ ಸಪ್ನದಲ್ ಬಂದ್ ಕಾಣ್ಸಿಕೊಂಡ್ತು.
‘‘ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಹೇಳ್ಕೆಯಂತೆ ನೀನು ತನ್ಗೆ ವಂದ ದೊಡ್ ಬಾವಿ ಕಡಸಿ ಬಾವಿಲ್ ತಕಂಡ್ ಹೋಗೆ ಹಾಕ್ಬೇಕು.
ಇಲ್ ತನ್ಗೆ ಆಡ್ಲಿಕ್ ಆಗೋದೆಲ್ಲ’’ ಅವ, ‘‘ಅಬ್ಬ!ಇದ್ದೇನ್ ಕಷ್ಟ ಬಂತಪ್ಪ’’ ಅಂದ ಅರಸು.
‘‘ತಾ ಇಂತಾ ಕಡ್ಗೆ ಅವನೆ’’ ಹೇಳಿತ್ತು.
ಜನ್ರ ತಂದಿ ಬಾವಿ ಕಡಿಸ್ದ.
ಆ ಜನ್ರ ಕಲಿ, ‘‘ಇಂತಾ ಕಡೆಗೆ ಯೇಡಿ ಅದೆ.
ಆ ಯೇಡಿ ತಕಂಡ್ ಹೋಗಿ ಅದರೊಳ್ಗೆ ಬಿಡ್ರಪ್ಪ’’ ಅಂದ.
ಆಗ ಅವರು ಬಾವಿ ಕಡದ್ರು ಅವ್ರೆ ಹೊತ್ಕಂಡ್ ಹೋದ್ರು.
ನಾಕ್ಜನರ ಹೊರಿ, ಅಟ್ ದೊಡ್ಡ ಬಾವೀಲ್ ಹಾಕದ್ರು.
‘ಇನ್ ತನ್ಗೆ ತ್ರಾಸೆಲ್ಲ ಅಂಬುದ್ ಮಾಡ್‌ದ್ರು’ ಸಾಮಾನ್ಯ ಉಳ್ಕಂಡ.
ವಂದ್ ವರ್ಷಾಯ್ತು.
ಅಷ್ಟ್ರಾತನಕ ಸಪ್ನದಲ್ ಹೇಳ್ತು.
‘ತನ್ಗ ಇಂತಾ ಬಾವಿ ಕಡ್ದ್ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ್ದೇನಿದ್ದೂ ಈಗೆ ಇದ್ರಲ್ಲಿ ತನ್ಗೆ ಸುತ್ತಿರಗೂಕೆ ಆಡೂಕೆ ತಾಮ್ ಸಾಕಾಗುದೆಲ್ಲ.
ದೊಡ್ ಮದ್ಗ ತೋಡ್‌ಬೇಕು.
ತೊಡ್ ನೀರಾದ ಕೂಡ್ಲೆ ಇಂತಾ ಕಡ್ಗೆ ಬಾವಿವಳಗೆ ಈ ಯೇಡಿ ಅದೆ.
ಆ ಯೇಡಿ ನೀವು ಯೆಂಟ್ ಜನ ಬೇಕಾತದೆ.
ಯೆಟ್ ಸಾಮಾನ ಬೇಕಾತದೆ ಅಂದ್ಕಂಡಿ ಮುಂಡಿ ಬಳ್ಳಿ ತಕಂಡಿ, ಆ ಮದ್ಗ್‌ಕ್ ಹೊತ್ಕಂಡಿ ಹೋಗಬೇಕು.
ಮದಗದಲ್ ಹಾಕಬೇಕು.’
ರಾಜರ ಮನಿಲಿ ವಂದ್ ಮಡವಾಳವ ಬಟ್ಟೆ ಶೆಳೀಲಿಕ್ಕಿದಿದ್ದ.
ಅವನಿಗೆ ನೆಂಟ್ರ ಮನಿಗೆ ವಂದಿವ್ಸ ಹೋಗಬೇಕು ಹೇಳಿರೆ ಸೌಡಾಗುದಿಲ್ಲ.
ನಿತ್ಯ ಬಟ್ಟೆ ಶೆಳುದ್ ವಂದೇಯ.
ವಂದಾನೊಂದ ದಿವಸ ಇವತ್ ಹೋಗಬೇಕು, ನಾಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಹೇಳಿ ಯೆಷ್ಟೋ ದಿವಸ ಕಳದ ಹೋಯ್ತು.
ಆ ದಿವ್ಸ ರಾಜರ ಮನಿಹತ್ರ ಹೇಳ್ದ.
‘ನಾ ಇವತ್ತ್ ನೆಂಟ್ರ ಮನಿಗ್ ಹೋಗಬೇಕು’ ಹೇಳಿ ನೆಡ್ದ ಬಿಟ್ಟ.
ಅವ ಮೊಳೆಯಾಗಿ ಯೆಲ್ಲಾ ವಯ್ ಸ್ತ್ರ ಅದ್ದಿ, ವಂದ್ ಅಜ್ಜಿ ಮುದ್ಕಿ ಮನಿಲ್ ಹೋಗಿ ಕೂತ ಶನೀಪದಲ್ ವಂದ್ ಊರಲ್ಲಿ.
ಆ ಅಜ್ಜಿ ಮುದ್ಕಿ ಹತ್ರ ಹೇಳ್ತ ಯೇನಂದಿ?
‘‘ನಾನು ಇಲ್ಲೆ ಬಗಿಲ್ ಮನಿಕಳ್ತೆನೆ.
ಸಲ್ಪ ಜಾಗ ಕೊಡ್ಬೇಕು’’ ಅಂದ.
ಅಜ್ಜಿ ಮುದ್ಕಿ ಯೇನ್ ಹೇಳ್ತಾಳೆ?
ಹೇಳದ್ರೆ, ‘‘ನಿನ್ಗೆ ಜಾಗಕೊಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಲ್ಲ.
ಹೊದಿಲಿಕ್ಕೆ ಮಾಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಯೆಲ್ಲಾ ಕೊಡ್ತೇನೆ.
ನಾನು ವಂದ್ ರಾಜ್ರ ಮನಿಲಿ ಕೆಲ್ಸಕೆ ಹೋಗ್ತೆ ಇದ್ದೆ.
ಅಲ್ಲಿ ಆ ದಿವಸ ಯೇನಾಗಿದೆ?
ನಂದು, ರಾಜ್ರ ಮನಿ ಹುಡುಗಿಗೆ ಆಳು ಅಲ್ಲಿದ್ ನಾನು ಅದ್ಕೆ ಕತೆ ದಿನಾಲೂ ಹೇಳ್ಬೇಕು.
ಇವತ್ ನಂದ ಬಾರಿ ಬಂದದೆ.
ಅದ್ಕೆ ಕತೆ ಹೇಳು ದಿವಸ ಇವತ್ತೆ ಆಗದೆ.
ನನ್ಗೆ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡಿ ಸಾಕಾಗದೆ ಕತೆನ್ನ ನೀನ್ ಹೇಳಬೇಕು.
’’ಆವಾಗ ಇವ ಹೇಳ್ತಾನೆ.
ಯೇನಂದ್ರೆ?
‘‘ಹಾಗಾದ್ರಜ್ಜಿ, ನೀನು ಆ ಹುಡ್ಗೀನೇ ಇಲ್ ಕರಕಂಬಾ.
ನಮ್ಮನಿಲ್ ವಬ್ಬ ಮೊಮ್ಮಗ ಬಂದನೆ.
ಚಲೋಕತೆ ಹೇಳ್ತಾನೆ; ಹೇಳಿ ಕರಕಂಡ ಬಾ ನಿನ್ ಮನಿಗೆ’’ ಅಂದ.
ಆವಾಗ ಅಜ್ಜಿ ಮುದ್ಕಿ ಅಲ್ ಹೋಗಿ ಆ ಹುಡ್ಗಿ ಹತ್ರೆ, ‘‘ಮಗಾ ಇವತ್ತೆ ನನ್ ಮೊಮ್ಮಗ ಬಂದನೆ ನನ್ನ ಮನಿಗೆ ನನಕಿಂತಾ ಚಲೋ ಕತೆ ಹೇಳ್ತಾನೆ.
ಮತ್ತು ನಂಮನಿಗೆ ಹೋಗ್ವ ಬಾ’’ ಹೇಳಿ ಕರಕಂಡ ಬಂತು ಅಜ್ಜಿ ತನ್ ಮನಿಗೆ.
ಆವಾಗೇ ಇವ್ರ ಊಟ ಬೀಟ ಮಾಡಿ, ಸಲ್ಪ ಮನಗದ್ರು.
ಆವಾಗೇನಾಯ್ತು ಹೇಳಿದ್ರೆ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡಿ ಸಾಕಾಗ್ ಹೋಗಿತ್ತು.
ಅಜ್ಜಿಗೆ ಚಲೋ ನಿದ್ದೇನೆ ಬಿತ್ತು.
ಆವಾಗ ಇವ ಕತೆ ಹೇಳ್ತಾನೆ ಹುಡ್ಗಿ ಹತ್ರ.
ಹುಡ್ಗಿ ಹತ್ರೆ ಕತೆ, ‘‘ವಂದ್ ಊರಲ್ಲಿ ವಂದ ರಾಜನ ಮನ್ಯಲ್ಲಿ ವಂದ ಮಡವಾಳರವ ಇದ್ದ.
ಅವನಿಗೆ ನೆಂಟ್ರಮನಿಗೆ ವಂದ್ ದಿವಸ ಹೋಗಬೇಕು ಹೇಳದ್ರೆ ವಂದ್ ದಿವಸನೂ ಬಟ್ಟೆ ಶೆಳದಿ ಪುರಸತಿ ಹೇಳೊದಿಲ್ಲ.
ಆವಾಗೆ ವಂದಲ್ಲ ವಂದ್ ದಿವಸ ಆ ಮಡವಾಳರವನಿಗೆ ಸಲ್ಪ ಸಿಟ್ ಬಂದ್ ಹೋಯ್ತು.
ನೆಂಟ್ರಮನಿಗೆ ಹೋಗಲೇಬೇಕು ಹೇಳ್ ಕಾಣಿಸ್ತು.’’ 
ಆವಾಗೆ ಇವಯೇನ್ ಹೇಳ್ತ, ಹುಡಗಿ ಹತ್ರ ‘‘ನೀ ಅಷ್ಟದೂರ ಮನಿಕಂಡಿದ್ರೆ ಕೇಳವಾಂಗಿಲ್ಲ.
ಚಲೋ ಕತೆ ಇದೆ.’’ ಮುಂದೆ ಬಂತು.
“ಸಲ್ಪ ನನ್ನ ಬುಡಕೆ ಬಂದಿ ಮನಿಕೊ” ಹೇಳಿ ಹೇಳ್ತ.
ಅದು ಹತ್ರ ಬಂತು.
ವಂದಾನೊಂದು ದಿವಸ ಮಡವಾಳರವ ನೆಂಟ್ರ ಮನಿಗೆ ಹೋಗಕಾಗದೆಯ ವಂದ್ ಅಜ್ಜಿ ಮುದ್ಕಿ ಮನಿಲಿ ಉಳಕಂಡ.
ಆಗೆ ಆ ಹುಡಗಿ ಹತ್ರೆ ಕತೆ ಹೇಳತೆ ಹೇಳತೆ ಇರಬೇಕಾದ್ರೆ ಹುಡ್ಗಿ ಮೇಲೆ ಕೆಲಸ ಸಲ್ಪ ಪೂರೈಸಿದ.
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದಿ ಮಡವಾರವ ಮನಿಗೆ ಹೋದ.
ಆ ಹುಡಗೀನು ಮನಿಗೆ ಹೋಯ್ತು.
ಹೋಗಿ ಅಪ್ಪನ ಹತ್ರ ಈ ಹುಡುಗಿ ಹೇಳತಾಳೆ ‘‘ದಿವಸಾ ವಬ್ಬಬ್ಬ ಕತೆ ಹೇಳುವುದಾಗಿತ್ತು.
ಇನ್ನು ಕತೆ ನನಗೆ ಬೇಡ.’’
ವಂದ್ ಬಟ್ಟ, ಬಟ್ನ ಹುಡುಗ.
ತಾಯಿ ಸತ್ ಹೋಯ್ತು.
ತಂದೆ ಇಟ್ಕಂಡ.
ಮೀಸಿ ಮಾಡಿ ದೊಡ್ಡ ಮಾಡ್ದ.
ತಂದಿನೂ ತೀರಕಂಡ.
ಹುಡ್ಗ ನಮ್ಮೂರ ರಾಜನ ಮನೆಗೆ ಹೋಕಂಡಿ ಉಳ್ದ.
ರಾಜನ ಮನೆಲಿ ಉಂಡ್ಕಂಡ್ ಉಳ್ದ.
ರಾಜನಿಗೆ ವಂದ್ ಹುಡ್ಗಿದ್ದಿತು.
ಅವನಿಗೆ ಇವಳಿಗೆ ಗನಾ ದೋಸ್ತ್ಯಾಯ್ತು.
ಆ ಹುಡ್ಗ ಅಂದ್ರೆ ಹೇಂಗಿದ್ದಿದ್ದ?
ಸೂರ್ಯ ಚಂದರಟ್ ಚಂದ ಇದ್ದಿದ್ದ.
ಆ ಕೂಸ್ಯೇನಂತು?
‘‘ಅಪ್ಪಾ, ಬಟ್ನ ಹುಡ್ಗನಿಗೇಯ ನನ್ ಮದಿ ಮಾಡ್ ಕೊಟ್ ಬಿಡು’’ ಅಂತು.
ರಾಜ, ‘‘ನಿನ್ಗೆ ಯೆಂತಕೆ?
ಇಲ್ಲೇ ಯಾವಾಗಿಂದ್ ಅವ್ನೆ.
ಅವ್ನಗೆ ಯಾರಾರೂ ಇಲ್ಲ.
ನಿನ್ನ ಹೊಟ್ಟಿಗ್ ಯೆಲ್ಲುಳೂದು?
ಈಗ ಅವ ನಮ್ಮನೇಲಿ ದೊಡ್ಡಾದ.
ಅವ್ನಿಗೆ ಮದ್ವೆ ಮಾಡಕೊಡು ಅಂತೆ ನೀನು?
ಅವ್ನಿಗೆ ಯೆಂತಾ ಅದೆ?’’ 
‘ಹೀಂಗೆಯ ತನ್ಗೆ ಯಂತದೂ ಆಗ್ಲಿ.
ತನ್ ಹಣೀಲಿ ಯೇನ್ ಸಿಕ್ಕೊದು ತಾನ್ ಅದೇ ತಿಂತೆ.
ತೆಳ್ಯಾದ್ರೂ ಕುಡೀತೆ’.
ಅವ್ನಿಗೇ ಆಗ ನಗ್ನ ಮಾಡಕೊಟ್ಟ ರಾಜ.
ನಗ್ನ ಮಾಡಕೊಡೊಕೇಯ ವಂದ್ ಯೆಂಟ್ ದಿನಾ ಉಳದ್ರು.
ಯೆಂಟ್ ದಿನ್ನ ತಕ ನೋಡದ್ರು.
‘‘ತಂಗೀ, ನಿಮ್ಮನೆಗೆ ಹೋಗು.
ಮದ್ವೆ ಮಾಡಕೊಡು ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ಯಲ್ಲಾ!
ಈಗ ನಿನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ಕರ್ಕಂಡ್ ಹೋಗು’’ ಹೇಳದ್ರು.
ತಾಯಿ ಹುಗ್ಸಿ ಗಂಡನಿಗೆ ತೋಡೆ ದುಡ್ ಕೊಟ್ತು.
ಹೊಟ್ಟಿಗಿಲ್ಲ ಅಂದಿ.
ಹದ್ನೆಯ್ದ್ ದಿನಕಾಗ್ವಷ್ಟು ಐವತ್ ಕೊಟ್ತೊ, ನೂರ ಕೊಟ್ತು, ಯಾರಿಗೆ ತಿಳೀತದೆ?
ದುಡ್ ತಕಂಡ್ ಹೋದ್ರು.
ವಂದೆ ಮನೆ ಅದೆ?
ಮನೆ ಇಲ್ಲ.
ವಂದ್ ಅಜಿಮುದ್ಕಿ ಮನೆಗೆ ಹೋದ್ರು.
ಬೇಡ್ಕಂಡ್ ತಿಂಬ್ವದು.
ನನ್ ಹಾಗೇ ಬೇಡ್ಕಂಡ್ ತಿಂಬ್ವದು, ‘‘ಅಜ್ಜಿ ನನ್ಗೆ ವಂದ್ ತುತ್ ಅನ್ನ ಬೇಸ ಹಾಕು.’’
 ‘‘ಯೇ ಮಗ್ನೇ ಯೆಂತಾ ಅದೆ ನನಗೆ?
ರಾಜ್ರಮನೆ ಕಸ ತೆಗದಿ ವಂದ್ ನಾಡ ಶಿದ್ದೆ ಕಗ್ಗನಕ್ಕಿ ತರಬೇಕು.
ತಾನು ತಂದಿ ಅನ್ನ ಮಾಡ್ಕಂಡ ಉಣಬೇಕು.’’
‘‘ನೀನು ಯೇನೂ ತರೂದ ಬೇಡ.
ಬೇಯ್ಸ್ ವಂದ್ ಹಾಕು’’ ಅಂತು.
‘‘ಆಗುದು’’ ಅಂತು.
ಆಗುದು ಅಂದ ಅವ್ರು ಅಲ್ಲೇ ಉಳ್ ದ್ರು.
ಹೆಂಡ್ತಿ ಅಟ್ ಚೆಂದ ಅದೆ.
ಆಗೆ ಆ ಮುದ್ಕಿಕೆ ಚೌರ ಮಾಡುಕೆ ಬತ್ತಿದ್ದ ವಂದ್ ಕೆಲ್ಸಿಯವ.
ಆ ಕೂಶ್ ಕಂಡಿ ಇವ ಮಳ್ಳಾಗ ಹೋದ ಆ ಕೆಲ್ಸಿಯವ.
ತಲೆ ಕೆತ್ತುದಿತ್ತು.
ಕೈ ತಲೆ ಮೇನೆ ಅದೆ.
ಅತ್ಲಾಗ ನೋಡ್ತೇ ಉಳೂದು.
ವಂದೇ ಸರ್ತಿ ನೋಡ್ತ.
ಕಡೆಗೆ ಮತ್ ತೆಗಿತ.
ಮತ್ತೆ ನೋಡ್ತೇ ಕೂತ.
ಮತ್ತ ವಂದ್ ಸರ್ತಿ ತೆಗ್ದ.
ಯೆಯ್ಡ್ ತಾಸಾಯ್ತು.
ವಳ್ಗೆ ಹೋಯ್ತು.
ಹೋಗುಕೇಯ (ಅಜ್ಜಿ ಕೂದ್ಲ) ತೆಗ್ದ.
ತೆಕ್ಕಂಡಿ ಅಲ್ಲೇ ಕೂತ್ಕಂಡ.
ಅದ್ ಹೆರಗೇ ಬರೋದಿಲ್ಲ.
ಕಂಡಾಪಟ್ಟೆ ಆಚೀಗ್ ನೋಡೋದಿಲ್ಲ.
ಬೇರೆ ರಾಜ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋದ.
‘‘ರಾಜ್ರೆ ವಂದು ಕೂಸದೆ.
ಆ ಕೂಸ್ ನಿಮ್ಗೆ, ನಿಮ್ಮ ಹೆಣ್ತಿ ನನ್ಗೆ.
ಆ ಬಟ್ನ ಹೆಣ್ತಿ ಅಟ್ ಚೆಂದದೆ.
ಆದ್ರ ನಿಮ್ಗ್ ತಂದ ಕೊಡ್ತೆ’’ ಅಂದ.
‘‘ಯೇನ್ ಚೆಂದದೆ ನೋಡಿ ನೀವು ಬಟ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಹೇಳು’’ ಅಂದ.
ಬಟ್ಟನಿದ್ದಲ್ ಹೋಗಿ ಕೆಲ್ಸಿ, ‘‘ರಾಜರು ಕರ್ಕಂಡ ಬಾ ಅಂದ ಹೇಳರೆ ನಿನ್ಗೆ’’ ಅಂದ.
‘‘ಯೆಂತಕ್ಕೆ?’’ 
‘‘ಯೆಂತಕೊಯೇನೋ?
ಬಟ್ನಿಗೆ ಕರ್ಕಂಡ್ ಬಾ ಅಂದರೆ ರಾಜ್ರು’’ ಅಂದ.
ಹೆಂಡ್ತಿ ಕೈಲ್ ಹೇಳ್ದ, ‘‘ವಳ್ಗೇ ಉಳಿ ನಾ ಬರೋತಕ ವಳ್ಗೆಂದ ದಾಟ್ ಹೆರ್ಗೆ ಬೀಳಬೇಡ’’ ಅಂದ.
‘‘ಹೂಂ’’ ಅಂತು.
“ನೀವು ಯೆಂತದಾರೂ ಹೇಳ್ ದ್ರೂ ‘ಆಗ’ ಅಂದ್ ಹೇಳಾಕ್ ಬನ್ನಿ.
ಮಾಡೂಕ ಸಾದ್ದಿಲ್ಲ ಅಂದ್ ಹೇಳಾಕೆ ಬಂದ್ ಬಿಡಿ ನೀವು” ಅಂದೆ ಹೆಣ್ತಿ ಹೇಳ್ತು.
‘‘ಯೆಲ್ಲಿದ್ದೊ ಹೋಗಿ ಬಟ್ರೆ, ವಂದ ರಸಬಾಳೆ ಕೊನಿ ತಂದ್ ಕೊಡಿ’’ ಅಂದೆ ಹೇಳದ್ರು ಅವ್ರು.
‘‘ಹೋಗೋಕಾಗೊದಿಲ್ಲ’’ ಅಂದು ಬಟ್ರು ಹಾಂಗೇ ಮನೆಗೆ ಹೋದ್ರು.
ಮೂರ ದಿನಾಗ್ಲಿಲ್ಲ, ಮುದ್ಕಿ ಚೌರ ಮಾಡಿ.
ಆದ್ರೂ ಮತ್ತೂ ಬಂದ ಆ ಕೆಲ್ಸಿ.
ಬಂದ್ಕಂಡ ಅದ್ ಹೆರ್ಗೆ ಬರುಕೆ ನೋಡ್ದ.
ಅದ್ ವಳ್ಗೇ ಉಳೀತು.
ಅವ ಚೌರ ಮಾಡೂಕೆ ಅತ್ಲಾಗಿತ್ಲಾಗ್ ನೋಡ್ದೇಯ ಚೌರ ಮಾಡೂಕೆ ತಡ ಮಾಡ್ದ.
‘‘ಇಟ್ ಸಣ್ಣಕದೆ ತಲೆ ಕೂದ್ಲು ಮತ್ ನಾಕ ದಿನ ಹೋಗ್ಲಿ’’ ಅಂತು ಮುದ್ಕಿ.
ಅಲ್ಲೇ ವಂದ್ ಯೆಯ್ಡ ತಾಸ್ ತಕ ಕೂತ.
ಕೂಸು ಹೆರ್ಗೆ ಬೀಳೊದೆಲ್ಲ.
ಮನೇಗ್ ಹೋದ.
ರಾಜರ ಮನೆಲ್ ಹೋಗೆ ಹೇಳ್ದ, “ಆ ಬಟ್ರ ಹಿಂಡ್ತಿ ಹೆರ್ಗೆ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ.
ಆ ಮುದ್ಕಿ ಚೌರ ಮಾಡ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ, ‘ಮೂರೇ ದಿನಾಯ್ತು ಕೂದ್ಲು ತೆಕ್ಕಂಬೂದಿಲ್ಲ’ ಅಂತು” ಅಂದ.
ಬಟ್ಟ ಮನಿದ್ದಲ್, ಬೆಟ್ಟದಲ್, ಅಡವೀಲ್ ವಂದ ಹಾದಿ ಹಿಡ್ಕಂಡ ಹೋದ.
ಆಗೆ ವರ್ಲೆ ಹುತ್ತಾಗಿ ವಂದ್ ಮುನಿ ಬೆಳ್ದ ಹೋಗನೆ.
ಪರ್ತಿ ಹುತ್ತಾಗೆ ಬೆಳ್ದ ಹೋಗುಕೇ ಯೇನ ಮಾಡ್ದ?
ಹೀಗೆ ಹೋಗ್ ಬಟ್ಟ ಅವನ್ ಕಾಲ್ ವತತೆ ಕೂತಬಿಟ್ಟ.
ಮುನಿದು, ಅಡ್ವಿಲ್ ಹೋಕ್ಕಂಡಿ ಸುಮಾರ್ ಹೊತ್ತ ತಕ ಆ ಮಣ್ನೆಲ್ಲಾ ಕರ್ಸ್ ತೆಗದಿ ಮುನಿದು ಕಾಲ್ ವತ್ತತೆ ಕೂತ.
ಜಪ ಮಾಡ್ತೇ ಕೂತದ್ದೇ.
‘‘ಯೆಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ಯೊ?
ನರ ಮನಶ್ಯಾ?’’ ಅಂದಿ ಮುನಿ ಹೇಳ್ದ.
‘‘ಯೇನಿಲ್ಲ ನನ್ಗೆ ವಂದು ಹೆಣ್ಣ ತಂದುಕೊಡಬೇಕು.’’
ಆಗೆ, ‘‘ನೀ ಹೋಗು. . . ಯೇಳ ಸಂದ್ರದ ಆಚೆ ಕೀಳ ಸಂದ್ರಕೆ ಹೋಗು.
ವಂದ ಬೆತ್ತ ಕೊಡ್ತೆ, ಬೆತ್ತ ಬೀಸುಕೇಯ ಕೀಳ ಸಂದ್ರದಲ್ ಹೋಗ್ತೆ’’ ಹೇಳ್ದ ಮುನಿ, ಕತ್ತಿ ಕೊಟ್ಟ.
ಮುನಿ, ‘‘ವಂದು ಗನಾ ಇಷ್ಟ ದೊಡ್ಡಗಳ ಬೆಟ್ಟದ್ದು ಕಡ್ಕಂಬಾ, ನೀನು ಕಡುಕೇಯ ನೆಲ ವಡದಿ ಯೆಯ್ಡು ಜನ ಮಕ್ಳು ಬತ್ರು ನಿನ್ನಿದಲ್ಲಿ, ನೀನು ತಾನಿದ್ದಲ್ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಕರ್ಕಂಡ್ ಬಾ.’’ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೋಗಿ ಗಳ ಕಡದ.
ಆಗ ಹೋದ.
ಅದ್ರ ಬೆನ್ನೀಗೆ ಹೆಣ್ ಮಕ್ಳು ಯೆಯ್ಡ ಜನ ಬಂದ್ರು.
ಬರುಕೇಯ, ‘‘ಅಜ್ಜಾ ಬಂದೆ’’ ಅಂದ.
ಹಾಂಗೇಯ, ‘‘ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹಾಗೇ ತಕಂಡ್ ಹೋಗುಕೇನ್ ಕೊಡ್ವಾಂಗಿಲ ಜನ್ರು.
ಅಟ್ ಚಂದ ಅವ್ರೆ.
ಗೋಡ್ಡೆ ವಡ್ಡ ಗೋಡ್ಡೆದಾರ ಬಂದ ಮಕ್ಕಳು, ತಾನೂ ಗಳೂನ್ ದಲ್ ಹಾಕ್ ಕೊಡ್ತೆ’’ ಅಂದ ಅವ್ಕೀಗೆ ಗನಾದಾಗದೆ.
ಆಗೆ ಗಳ್ನಲ್ ಹಾಕಕೊಟ್ಟ.
ಬೇರೆ ವಂದ ಬಾಟ್ಲಿ ಬುಯ್ಡಲ್ಲಿ ಕಮಂಡಲನೀರ್ ಹಾಕ ಕೊಟ್ಟ, ‘‘ನೀನು ಮನೆಗೋಗಿ ಗಳ ಕಡುಕೇಯ ಯೆಯ್ಡು ಜನ ಹೆಣ್ ಮಕ್ಳು ಹೆರ ಬೀಳತ್ರು.
ಬೀಳುಕೆಯ ನೀನು ಜನ್ರಿಗೆ ಕಾಣ್ಸೂಕಾಗ ವಳಗೇ ಉಳಿಸ್ ಬೇಕು.’’ 
ಮಕ್ಕಳು ವಬ್ಬಬ್ರಿಗೆ ಹನ್ನೈಯ್ದು ವರ್ಷಾಗಿತ್ತು.
ಆಗೆ ವಳದ್ರು.
ಮೂರ್ ಜನ ಆಯ್ತು. . . ಅಂದ ಹೇಳ್ದ ಹಾಂಗಾಯ್ತು.
ಅವ್ನ ಹೆಂಡ್ತಿರೇ ಆಯ್ತು, ಆಗೆ ಚಂದದಿಂದ ಉಳದ್ರು.
ಕೆಲ್ಸಿ ದಿನಾಗೂ ಬಂದ ಹೋಗ್ತ.
ಕಡೇಗೆ ತಲೆ ಕೂದ್ಲು ಬಗೀಲ್ ನೆರೀತು.
ಬಂದ ಅವ ಬೆಳ್ಗಾ ಮುಂಚೆ.
ಅವ ಬಂದ ಶಮೆಲಿ ಮಂಡಿ ಬಾಚ್ತೇ ಇದ್ರು ಮೂರು ಜನ.
ಅಟ್ ಚೆಂದ ಅವರೆ!
ನೋಡ್ದ ಯೆಯ್ಡ ಜನಕೆ.
ಬೇಗ ಬೇಗ ವೋಡ ಹೋದ್ರು.
ಅಮ್ಮಗೆ ತಲಿ ಚೌರ ಮಾಡ್ದ.
ಯೆಯ್ಡ ತಾಸ್ ತಕಂಡ ಚೌರ ಮಾಡ್ದ.
ಅತ್ಲಾಗ ನೋಡ್ದ, ಇತ್ಲಾಗ ನೋಡ್ದ.
ಅವ್ರು ಬರೋದಿಲ್ಲ.
‘‘ರಾಜರೇ, ಬಟ್ಟರಿಗೆ ಮೂರ ಜನ ಹಿಂಡ್ರು.
ತಾನ್ ಇವ್ರ ತಂದ್ ಕೊಡ್ತೆ ಬಗೆಲ್ ಇದಾಗದೆ.
ಅವ್ರು ಯೆಟ್ ಚಂದ, ಬರೀ ಸೂರಿ-ಚಂದ್ರಾಂಗೆ ಅವ್ರೆ.
ಊರಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಅಟ್ ಚಂದ ಹೆಣ್ಮಕ್ಳ್ನ ನೋಡ್ಲಿಲ್ಲಾಗಿದೆ’’ ಅಂದ.
ರಾಜ, ‘‘ಬಟ್ಟನಿಗೆ ಬಂದ ಹೋಗಂದ ಹೇಳು’’ ಅಂದ, ಕೆಲ್ಸಿ ಕೂಡೆ.
ಕೆಲ್ಸಿ ಹೋಗೆ ಹೇಳ್ದ ಬಟ್ನ ಕೂಡೆ.
‘‘ರಾಜ್ರು ನಿಂಗ ಬಾ ಅಂದ್ ಹೇಳರೆ’’ ಅಂದ.
ಮೂರು ಜನ ಹೆಂಡ್ರು ಬರೀ ಚಿನ್ನನೇಯ ಆವಂಗೆ ಬಟ್ಟ ಹೋದ.
ಬರೂಕೇಯ ರಾಜ, ‘‘ನನ್ಗೆ ಯೆಂತದೋ ತಂದ ಕೊಡ್ಬೇಕು’’ ಅಂದ.
‘‘ಯಂತದು?
ನೀವ್ ಹೇಳಿ ನಾ ತಂದ ಕೊಡ್ತೆ’’ ಅಂದ.
‘‘ತನ್ಗೆ ಇಂತಾ ಕಡೆ ಹೋಗಿ ವಂದ ಸಾವ್ರ ಸಮಾರ್ ಬಂದಿ ತಂದ ಕೊಡು’’ ಅಂದ.
‘‘ಆಗೂದು’’ ಅಂದ ಹೇಳ್ದ.
ರಾಜ ಅವ್ರ ಮನೇಗೆ ಹೋದ.
ಯಾರೂ ಹೆರಗೇ ಬೀಳಲ್ಲಿಲ್ಲ.
‘‘ಆ ಹೆಣ್ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲ್ಸ ಉಳಿತದೆ ಬರುಕಾಗುದಿಲ್ಲ?’’ 
ಅಂದ ಬಾಗ್ಲದಲ್ ನಿತ್ಕಂಡಿ ಹಿರಿ ಹೆಣ್ತಿ ಹೇಳ್ತು.
ಹೋದ ಅವ ಸಮಾರ್ ಬಂದಿ ತಂದ್ ಕೊಟ್ಟ.
ಮರುದಿನ ಕೆಲ್ಸಿ ಬಂದ.
ಕೆಲ್ಸಿ ಕೂತಾಗೇಯ ಗಳದ ತುಂಡ ತಂದ ಹೊಡ್ದ.
ಗಳಾ ತುಂಡಾಗ್ವಾಗ ಮತ್ತೊಂದು ಹುಡ್ಗಿ ಹೆರಬಿತ್ತು.
ನಾಕ್ ಜನ ಆದ್ರಾ?
ನಾಕ್ ಜನ ಆದ್ರೂ ಇವ್ನ ಕೂಡ ತರುಕೆ ಆಗೂದಿಲ್ಲ.
ಕೆಲ್ಸಿಯವ ಬಟ್ನಿಗೆ ತೆಗೀಬೇಕಾಯ್ತು ಅಂದ್ ಮಾಡ್ದ.
ರಾಜ್ನ ಹತ್ರ ಹೋಗ್ ಹೇಳ್ದಾ.
‘‘ಅವ್ನಿಗೆ ಕೊಂದೇ ತೆಗೀಬೇಕಾಯ್ತು.
ಅಡ್ಗಿ ಮಾಡೂಕಾಯ್ತು.
ಯೆಲ್ಲಾ ಆಯ್ತು.’’ಹೆಣ್ತಿ ಹೇಳ್ತು.
‘‘ದೊಡ್ ಕೊಂಡ ತೆಗೀಬೇಕು ಬಾಗ್ಲಲ್ಲಿ’’ ಹೇಳ್, ‘‘ಕೆಂಡರಾಶಿಲಿ ದೂಡಬೇಕು’’ ಹೇಳ್ತು.
‘‘ನಿಂಗೆ ತೆಗಿಬೇಕು ಅಂದ್ ಮಾಡರೆ, ಕೊಂಡ ತೆಗಿದಿ ಮಾರಾಶಿ ಕೆಂಡ ಮಾಡಬೇಕು.
ಅಡಿಗಡಿಗೆ ಸುರಂಗ ಮಾಡಬೇಕು.
ಬೆಂಕಿ ಬೀಳುಕೇ ಅಲ್ ವಳಗ್ ಹೋಗಬೇಕು.’’ 
‘‘ರಾಜ್ನ ಕರೆಲಿಕ್ ಹೋಗು ನೀನು’’ ಹೇಳ್ದ ಕೆಲ್ಸಿಗೆ.
ರಾಜ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾ.
‘‘ರಾಜನ್ದು ಮಾವನಿಗೆ ತೋಲ್ ಸಂಗ್ಟಂತೆ.
ಬಟ್ಟ ಹೋಗ್ ಬರಬೇಕಂತೆ.
ಈಗೆ ತಾನ್ ಹೋಗು ಬದ್ಲು ಪಾತಾಳ ಲೋಕ್ಕೆ ನೀ ಹೋಗಬರತ್ಯೊ?’’ ಕೇಳ್ದಾ.
ಬಟ್ಟ ಕೊಂಡದಲ್ ಹಾರ ಸುರಂಗದಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡಿ ತಿರುಗಿ ಬೇರೆ ಕಡೆ ಎದ್ದು ಬಂದ.
ಬಟ್ಟ ಕೆಲ್ಸಿಗೆ, ‘ಚೌರ ಮಾಡ್ಕಂಡ ಬರಬೇಕು ನೀನು, ಅಲ್ ಹೋದ್ರೆ ಬೇಕಟ್ ನಂದಗೋಕ್ಲ.
ನೀ ಹೋಗ್‌ ಚೌರ ಮಾಡ್ಕಂಡ್ ಬಾ ಬೇಕಟ್ ಶಿಕ್ಕೂದು ನಿನ್ಗೆ.
ಆ ಲೋಕದಲ್ ಬಾಳಟ್ ಶಿಕ್ಕೂದು ನಿನ್ಗೆ.’’ 
ಹೋದ್ಯ ಸುತ್ತ ತಿರಗಾಡದ.
ಕೆಲ್ಸ್ಯವ್ನ ಕೂಡೆ, ‘‘ಹಾರೆ ಬಿಡು’’ ಅಂದ.
ಕಡಿಗೆ ಅವ ಸುಟ್ ಹೋದ.
ರಾಜರು, ‘‘ತಂದ ಕೊಟ್ರೆ ಅರ್ಧ ರಾಜ ಕೊಡ್ತೆ’’ ಹೇಳದ್ರು.
‘‘ಅವ ನಂಗೆ ಕೊಲ್ಲೂಕ ಮಾಡಿದ್ದಾ’’ ಮತ್ತಂದ್ ಕೋಲ್ ಹೊಡ್ದಾ.
ಐದ್ ಜನ ಮಾಡ್ಕಂಡಿ ಬಟ್ಟ ಉಳ್ದ.
ಕೆಲ್ಸಿ ಯೆಲ್ ಹೋದಾ?
ಅವನಿಗೆ ತೆಗೂಕ್ ಮಾಡಿದ್ದ ಅವ್ನೇ ಹೋದ.
ಬಟ್ಟ ತಿರಗಿದ.
ಕೆಲ್ಸಿ ಹಿಂಡ್ತಿ ಬಂದ್ ಕೇಳ್ತು, “ಅವ ಸುತ್ ತೆಗವಾಗ ಬಿದ್ ಸುಟ್ಹೋದ.
ಕೊಂಡ್ದಲ್ ಬಿದ್ ಸತ್ ಹೋದ್ನೊ ಯೇನೋ” ಅಂದ.
ರಾಜ ಅರ್ಧ ರಾಜಿ ಬಟ್ನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ.
ಸುಖ-ಸಂತೋಶ್ದಲ್ ರಾಜ್ನ ಮನೇಲುಳ್ದ.
ಗೌಡ ದೊಡ್ಡ ಕುಮರಿ ಮಾಡಿದ್ದ.
ಕುಮರಿಗೆ ದಿನಾಗು ಹೋಗ್ತ ಹೆಂಡ್ತಿ ಅನ್ನ ತಕಂಡೆ ಹೋಗ್ತಿತ್ತು.
ಗಂಡನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಾಕ್ ಹೋಗ್ತಿತ್ತು.
ಸಂಜಿಗೆ ಗಂಡ ಬತ್ತಿದ್ದ.
ಬಸ್ತಿದಲ್ ಉಳಿತು.
ತಿಂಗಳ ತುಂಬ್ತು.
ಕುನ್ನಿ ಸಾಕ್ತು.
ದಿನಾಗು ತಕಂಡ್ ಹೋಗ್ತಿತ್ತು ಗಂಡನಿಗೆ ಅನ್ನ.
ಬೆಳ್ಗಾ ಮುಂಚೆ ಹೋದ್ರೆ ಸಂಜ್ಯಾಗ್ತಿತ್ತು.
ಅನ್ನ ಕೊಟ್ಟಾಕ್ ಬರುಕೆ ಹೋಗ್ಲೇ ಇಲ್ಲ.
ಕುನ್ನಿ ಕುತ್ಗೆಗೆ ಚೀಟಿ ಕಟ್ಟಿ ಕಳಸತು.
‘ನನ್ಕೂಡೆ ಬರುಕಾಗುದಿಲ್ಲ.
ಮಾರ್ಗದಲ್ ಕುಂತಕಂಡನೆ.’ 
ಅನ್ನ ಪಂಜಿಲ್ ಕಟ್ಟಿ ಅದ್ಕೆ ಕುತ್ಗಿಲಿ ಕಟ್ತು.
‘‘ನಿನ್ನ ವಡಿನಿಗ್ ತಕಂಡ ಹೋಗು’’ ಅಂತು.
ಕುನ್ನಿ ಬಂತು.
ಕುಯಿ ಕುಯಿ ಮಾಡ್ಕಂಡು ಅಳ್ಳೊ ಬಳ್ಳೊ ತೀಡ್ತು.
ತೀಡುಕೆ ಆಗ ಚೀಟಿ ನೋಡ್ಕಂಡ ಹೆಣ್ತಿ ಅಲ್ಲೇ ಅದೆ.
‘ಬೇಜರ’ ಅಂದ್ ಹೇಳಿ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲೆಯೇ ಕೂತದೆ.
ಅನ್ನ ಕುನ್ನಿಗೆ ಬಿಡಿಸಿ ಹಾಕ್ದ.
ಬಡ್ಸಿ ಹಾಕಿ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟಿ ನೇಗ್ಲಬೀಗ್ಲ ಹೊತ್ಕಂಡ್ ಮನಿಗೆ ಬಂದ.
ಅನ್ನ ಇನ್ಯೆಲ್ಲ ಹೆಂಡ್ತಿಗೆ ಅಷ್ಟ ಸಂಗಟ.
ಹೆಂಣ್ತಿ ಜನ್ಯಾಗಿ ವಂದು ಮಗು.
ವಂದ ಮಾಶೇಶ, ವಂದ ಬಸವ.
ಮಾರ್ಗದಲ್ ಇರತ್ರು.
ಬಾಳಂತಿ ಸತ್ ಬೀಳ್ತದೆ.
ಮಾಶೇಶ ನೆಲನ್ ಅಡಿಗೆ ಹೋದ.
ಬಸ್ವ ಆ ಮಗು ಅಲ್ಲೇ ಇರ್‌ತ್ರು.
ಅದೇ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಬಂದ್ಕಂಡಿ ಬಸ್ವನಿಗೆ ತಂದ, ಮಗಿಗೆ ತಂದ ಬಂದಿ ಮೀಸ್ದ ಬಸುಗೆ ಕೊಟ್ಟಿಗಿಲಿಟ್ಟ.
ಮಾರಾಶಿ ದನ ಬಾಗಾತಿ ಮಾಡ್ಕಂಡ್ರೆ, ಹೆಣ್ಣು ವಂದು.
ಬದ್ಕು ಬಾಳಾ ಅದೆ.
ದೊಡ್ಡ ಮಾಡ್ಕಂಡಿ ಇಟ್ಕಂಡ.
ಯೆಯ್ಡ್ ಮೂರ್ ತಿಂಗ್ಳಾಯ್ತು.
ವರ್ಸಾಗೂಷ್ಟು ದೊಡ್ಡಾಗೆ ಹೋಯ್ತು.
ಐದ ವರ್ಸಾಯ್ತು.
‘‘ಮಗನೆ ನಾ ಗಂಜಿಗೆ ಅಕ್ಕಿ ಹಾಕಂಡೆ ಯೆಸ್ರು ಮಾಡ ಹೋಗ್ತೆ, ನೀ ಬೆಂಕಿ ಮುಂದ ಮಾಡು’’ ಅಂದ ಗೌಡ.
‘‘ಆಗುದು’’ ಅಂದ ಹೇಳ್ತು.
ವಂದ್ ಗೌಡತಿ ಬಂತು. 
ಗಂಡಿಲ್ಲ ‘‘ತಂಗೀ ಸಣ್ಣ ಬೆಂಕಿ ಕೊಡು’’ ಅಂತಾ ಮಾರ್ಗದ ಮೇನ ಬಿದ್ದ ಕಲ್ಲ ತಂತು.
ಕಲ್ಲ ಗುಂಡ ಮಡ್ಕೆಲ್ ಹಾಕ್ತು.
ಕಲ್ಲ ಗುಂಡು ಗಾಬ್ರಿಲ್ ಹಾಕಿದ್ನೊ ಯಾರ್ಬಲ ಅಂದ್ಕಂಡು ಮಗಿಗೆ ಮೀಸ್ದ.
ಮೀಸ್ಕಂಡಿ ತಾನೂ ಮಿಂದ್ಕಂಡ ಬಂದ್ಕಂಡಿ ಊಟ ಮಾಡ್ದ.
ಮಗು ದೊಡ್ಡಾಯ್ತು.
ಹನ್ನೊಂದ ಹನ್ನೆರಡ್ ವರ್ಸಾಯ್ತು.
ಮಗೇ ಅಡ್ಗಿ ಮಾಡ್ತು.
ಮತ್ತೆ ಗೌಡತಿ ಬೆಂಕಿಗೆ ಬಂತು.
‘‘ವಳಗಡೆ ಐತೆ ತಕಂಡ್ ಹೋಗು’’ ಅಂತು.
ಕಲ್ ಗುಂಡ ತಕಂಡ ಅನ್ನಕೆ ಹಾಕ್ತು.
ಬರೀ ಕಲ್ ಗುಂಡೇಯಾ.
‘‘ಮಗ್ನೇ ಯಾವ ನಮೂನಿ ಕಲ್ಲೆ, ಕಲ್ ಹೆಕ್ಲಿಲ್ಲಾ’’ ಕೇಳ್ದ.
‘‘ನಾ ಹೆಕ್ಕಿದ್ದೆ.
ಗನಾ ಮಾಡ್ ಹೆಕ್ದೆ’’ ಅಂತು. . ಮರದಿನ ಮತ್ತೆ ಗೌಡತಿ ಬಂತು.
ನಾಕೈದ್ ದಿನ ಹಾಗೇ ಮಾಡ್ತು.
ಮಗು ಮಣಿಮೇನೆ ಉಣ್ಣು ಅಕ್ಕಿ ಹೆಕ್ಕಿ ಅನ್ನಕ್ಕಾಕ್ತು.
ಗೌಡತಿ ಕಲ್ಗುಂಡ್ ಹಾಕ್ತದೆ, ಹೋಗ್ತದೆ.
‘‘ಅಪ್ಪಾ, ನಾ ಮಣಿ ಮೇನೆ ಹೆಕ್ ಹಾಕಿದೆ.
ಮತ್ತೆ ಹ್ಯಾಂಗ್ ಮಾಡ್ ಹೆಕ್ಕಾಕ್ಲಿ ನಾನು’’ ಅಂತು.
ಗೌಡತಿ ಆಚೆ ಮನೇಲ್ ಕೇಳ್ಕಂಡು, ಮಜ್ಜಾನ ಬಂದ್ಕಂಡಿ, ‘‘ನಿನ್ನ ಅಪ್ನ ಕೈಲಿ ವಂದ ಚಿಕ್ಕಿ ತಕಂಡ್ ಬಾ ಹೇಳು’’ ಅಂತು.
ಸಣ್ಣಕ್ಕಿ ಅನ್ನ ಮಾಡಿ ಬುತ್ತಿ ಕಟ್ಟ್ ಕೊಡು.
‘‘ಚಿಕ್ಕಿ ಕರ್ಕಂಬಾ ಅಂದ್ ಹೇಳು ತನ ಕೂಡಾಗುದಿಲ್ಲ ಹೇಳು’’ ಅಂತು.
‘’ಅನ್ನದ ಮುದ್ದೆ ಮೇನಿಟ್ಟು ಹೇಳ್ತಾ ಕೊಟಾಕ್ ಹೋಯ್ತು’’ ಅಂದ್, ಸಣ್ಣಕ್ಕಿ ಅನ್ನ ಮಾಡ್ತು ಚಟ್ನಿ ಮಾಡಿ ಮುದ್ದೆ ಕಟ್ಟಿ ಅಪ್ನ ಕೂಡೆ ಬುತ್ತಿ ಕಟ್ ಕೊಡ್ತು.
ಗೌಡತಿ ಯೆಯ್ಡ ಶಿದ್ದೆ ಕರ್ಗನಕ್ಕಿ ಹಾಕಿ ಮುರಗಲ ಸೊಪ್ನ ಹಾಕಿ, ಬೇಯಿಸಿ, ಸಾರ ಮಾಡಿ ಬುತ್ತಿ ಕಟ್ಕಂಡ್ ಕೂತದೆ.
ಹುಳಿಸಪ್ಪ ಹಾಕಿ, ಕಾಯ ಚೂರ ಹಾಕದೆ ಚಟ್ನಿ ಅರದದೆ.
ತಕ್ಕಂಡಿ ಕೂತ್ಕಂಡದೆ.
ಇವ ಅಂಗಿ ಬಿಂಗಿ ಹಾಕಂಡ್ ತಯಾರಾದ.
ಇವ ಕೋಟ್ ಹಾಯ್ಕಂಡಿ ಬಿಸ್ಲ ಕೊಡೆ ತಕ್ಕಂಡ್ ತಲೆಗೆ ಸುತ್ ಸುತ್ಕಂಡ್ ಹೋದ.
ಹೋಗುಕೇಶಯ್ ಇದು ಅವ್ನ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಹಿಂದ್ನ ದಾರ್ ಹೋಯ್ತು.
ಬೆನ್ನಕೇ ಈತು.
ಹೀಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡ್ದ ಗೌಡ.
‘‘ನೀಯೆಲ್ ಹೋಗ್ತ್ಯೊ?’’ 
ಅಂತಾ ಕೇಳ್ತು, ‘‘ನನ್ಗ ವಂದ್ ಹೆಣ್ತಿ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು.
ಹೆಣ್ ಕೇಳ್ಕಂಡ್ ಬರ್ಗೀಕಂದ್ ಹೋಗ್ತೆ ತಾನು’’ ಅಂದ.
‘‘ಹಾಗಾರ ನೀಯೆಲ್ ಹೋಗ್ತೆ?’’ 
‘‘ನನ್ಗೆ ವಂದ್ ಗಂಡು ಬೇಕಂದೊಳ ಹೋಗ್ತೆ’’ ಅಂತು.
ಪುಂಡಿ ಮಗೇಯ.
‘‘ನಾನೇ ಹೆಣ್ತಿ, ನೀನೇ ಗಂಡ’’ ಅಂತು ಅದು.
‘‘ಆಗೂದು’’ ಅಂದ.
ದೊಡ್ಡ ಅಶ್ವತ್ಥ ಕಟ್ಟೆ ಇತ್ತು.
‘‘ಕಟ್ಟೆ ಮೇನೆ ಪೊಟ್ಲೆ ಇಡವಾ’’ ಅಂತು.
‘‘ನಾ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿ ಅನ್ನ ತಂದನೆ.
ನೀವ್ ಕೈಕಾಲ ತೊಳ್ಕಂಡ ಬನ್ನಿ.
ನಾವ್ ಊಟ ಮಾಡ್ವ’’ ಅಂತು.
ಆಗ್ಯೇನ ಮಾಡ್ತು?
ಸಣ್ಣಕ್ಕಿ ಪೊಟ್ಲೆ ತಾನಿಟ್ಕಂಡ್ತು.
ಕರ್ಗನಕ್ಕಿ ಪೊಟ್ಲೆ ಅವನ ಚಂಚಿಲ್ ಕೈಚೀಲದಲ್ ಹಾಕಿಟ್ತು, ಸುಮ್ನ ಕುಂತ್ತು.
ಅವ ಮೊಕ ತೊಳಕಂಡ್ ಬಂದ.
ಇದು, ‘ಬಿಡ್ಸಿ ಅನ್ನ’ ಅಂತು.
ಅವ ಬಿಡಿಸಿದ.
‘‘ನೋಡು, ಮಗು ಮಾಡ್ದು ಇದೇ ನಮೂನಿ.
ಕಗ್ಗನಕ್ಕಿ ಕೂಳ ಮಾಡಕೊಟ್ಟಿದೆ.
ಇದ್ ನೋಡಿ, ಅದ ಎಣ್ಬೇಡಿ ನೀವು.
ಸಣ್ಣಕ್ಕಿ ಅನ್ನ ಮಾಡನೆ, ಗನಾ ಚಟ್ನಿ ಮಾಡನೆ ನೀವು ಉಣ್ಣಿ.’’ 
‘‘ಮುರಗನ ಸಪ್ನ ಸಾರು ತಿಂದರೆ ನೀವ್ ಬದ್ದೂರಿ’’ ಹೇಳ್ತು.
ತನ್ನ ಮಗಳ ಅದ್ ಮಾಡದ್ದ ಅವ ನೋಡಿದ್ದ.
ಆದ್ರೂ ಇದು ಇಷ್ಟು ತಜಿವಿಜಿ ಮಾಡದೆ ತಾ ಬರುತನ್ಕವ ಅಂದಿ ಮನಸಿಗೆ ತೆಳಕಂಡು ಉಂಡ.
ಅದಿಷ್ಟು ಉಣ್ತು.
ಕಗ್ಗನಕ್ಕಿ ಅನ್ನ ವಗದರು.
‘‘ಇದು ನನ್ಗೆ ಮೆಚ್ಚುದಿಲ್ಲ’’ ಅಂದಿ, ಅದೇ ಹೊತಾಕ್ತು.
ಯೆಯ್ಡು ಜನ ಅವ ಮುಂದೆ ಇದು ಹಿಂದೆ ಹಾಕಂಡ ಬಂತು.
ಮಗು, ‘‘ನನ್ನಪ್ಪ ಚಿಕ್ಕಿ ತಕಂಡ ಬರೂಕ ಹೋಗನೆ’’ ಅಂದಿ ಮನೆ ಮಾಡುಯೆಲ್ಲಾ ಚೊಕ್ಕಾಕ ಸಾರಸತು.
ಹಾದಿ-ಬೀದಿ ಚೊಕ್ ಮಾಡ್ತು.
ಹಲಿ ಬರಿತು.
ಶೇಡಿ ಅಂತಾ ಬಾಗ್ಲಲೆಲ್ಲಾವ ಬರಿತು.
ದೊಡ್ಡ ಹಶಿ ಹಾಶಿಡ್ತು.
ರಂಡೆ ಹಿಂದನ ದಾರೆ ಬಂದವ್ಳು.
ಇಷ್ಟ ಹೊಲ್ಸ ಮೆಟ್ಕಂಡ ಬಂತು.
ಹೊಲ್ಸ ಹಶಿಗೆ ಕಾಲ ಬಡ್ದ ಇಟ್ ಬಿಡ್ತು.
ಕೂತ್ಕಂಡ್ತು ಅವ್ನೂ ಬಂದ.
ಹಶೆ ಮೆಟ್ತು.
‘‘ಹಪ್ವಾಶ್ನೆ ಬತ್ತದೆ ಇಷ್ಟೆಂತಾ ಮಗು.’’ 
‘‘ನೀಮುಂಜಿ’’ ಅಂತು.
‘‘ಮಗ್ನೆ ಯೆಂತಾ ಮಾಡ್ಕಂಡಿದೆ?’’
 ‘‘ಯೇನಿಲ್ಲ’’ ಅಂತು.
‘‘ನಾತ ಬತ್ತದ್ಯಲ್ಲೆ ಯಾವ ನಮೂನೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ?’’ 
‘‘ಯೇನ್?’’
 ‘‘ಯೇನೋ ನಾಮಾರ್ಗೆ ಬಳ್ಳಿ ಹೊಸ ಹಶೆ ಹಾಕಿದೆ.’’
 ಅವ ಹಸೆ ತೆಗೆದ ಚೊಕ್ಕ ಮಾಡಿಲ್ಲ.
ಆಗೆ ಇದು, ‘‘ಈ ನಮೂನಿ ಮಾಡ್ಕಂಡದೆ ಈ ರಾತ್ರಿಗೆ’’ ಆವಾಗಿ, ‘‘ದನ ಕಾಯಕೆ ಹಾಕಬೇಕು.
ವಳಗಿನ ಚಾಕ್ರಿ ಮಾಡೊದ್ ಬೇಡ’’ ಅಂತು.
‘‘ಮಗನೆ ದನಕಾವೂಕ ಹೋಗು’’ ಅಂದ.
‘‘ನೀನ್ ಕೂಡಾಗುದಿಲ್ಲ ಹಶೆ ಬೆಗೆಲ್ ತೊಳ್ದೆ ಹಾಕು’’ ಅಂದ.
ದನ ಬಿಡೊಕೆ ಹೋಯ್ತು.
ದನ ತಕಂಡಿ ಬಸವ್ನಿಗೆ ತಕಂಡ ಹೋಯ್ತು ಮಗು.
ಮಾಶೇಶ ನೆಲನ್ ಅಡಿಗೆ ಹೋಗಿನಲ್ಲ?
ದನಿಗೆ ಮೇಸ್ಕಂಡ್ ಕೊಟ್ಗಿಲ್ ತಕಂಡ್ ಬಂತು.
ಅನ್ನನೂ ಹಾಕುದಿಲ್ಲ ವಂದೆ ಸಟ್ಲ ಅನ್ನ ಮಾಡ್ಕಂಡ್ ಉಳಿತು.
ನೋಡಿ ನೋಡಿ ಸಾಕಾಯ್ತು ಮಾಶೇಶ, ಬಸ್ವಂಗೆ.
ದನ ಬಿಟ್ಕಂಡ್ ಹೋಯ್ತು.
ಆರ ತಾಸ್ನ ಬಿಸ್ಲಿಗೆ ಕರೆ ಮಿಂದ್ಕಂಡ್ ವಳಿತು.
ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕೈ ಮುಕ್ಕಂಡ್ ಕಣ್ ಮುಚ್ಕಂಡ್ ದೇವ್ರಿಗೆ ಹೇಳ್ಕಂಡ್ ಕೂತ್ತು.
‘ದೆವ್ರೆ ನೀನೇ ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಬೇಕು’ ಅಂದಿ ಕಣ್ ಮುಚ್ಕಂಡ್ ಕುಂತಕಂಡ್ತು.
ಆಗ ಬಾಳೆ ಹೆಡೆ ಯೆರಡು ಹೆಡೆ ತುಂಬಿ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿ ಅನ್ನ, ಬೇಕಾದ್ದಾಂಗ ಬಿತ್ತು.
ವಂದು ಯೆಡೆ ಗೋವಿಗೆ ಕೊಟ್ರು.
ವಂದ ಯೆಡೆ ತಾನು ಬಸ್ವ ಉಂಡ್ರು.
ದನ ಕಟ್ಕಂಡ್ ಬಂದ್ ಬಿಟ್ತು.
ಯಾರ್ ಕೂಡೂ ಹೇಳ್ಳಿಲ್ಲ.
೧೫ ದಿನಾಯ್ತು ಚಂದಾಗಿ ಗನಾಕಾಗದೆ ಸೂರಿ ಚಂದ್ರಾಗೆ ಆಗದೆ ಮಗು.
ದಿನಾಗೂ ಅದ್ದೇ ನಮೂನಿ ೧ ಯೆಡ್ಯ್ ತಾನು ಬಸ್ವ ಉಂಬೂದು, ವಂದು ಗೋವಿಗೆ ಕೊಡೊದು, ಹಾಗೇ ಮಾಡ್ಕಂಡಿ ಯೆಯ್ಡು ಮೂರೇ ತಿಂಗಳಾಯ್ತು.
ಚಿಕ್ಕಿ ಬಸ್ರಿ ಹತ್ನ ತಿಂಗಳಾಯ್ತು.
ಜನ್ನೆ ಆಯ್ತು.
ಜನ್ಯಾಗೋಕೇ ವಂದ ಹೆಣ್ ಮಗು ಆಯ್ತು.
ಮಗುಗೆ ತುಪ್ಪಕೆ ಬರಗಾಲ ಇಲ್ಲ.
ಹಾಲಿಗೆ ಬರಗಾಲ ಇಲ್ಲ.
ತುಪ್ಪದಲ್ಲಿ ಮೈಗುದ್ದುದು.
ಉಕ್ಳ ತೆಳಿ ಹೊಯ್ಯದು.
ತುಪ್ಪ ಹಾಕಂಡಿ ಸಾಟಿಯಾಗಿತ್ತು ಮಗು.
ಗಂಡನ ಕೂಡೆ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡು ಅಂತು.
ಮಗು ಹೆಳ್ಕೆ ಅಂತು.
ಗಂಡನೆ ಅಡ್ಗೆ ಮಾಡಿ ಬಾಣಂತಿಗೆ ಮಗುಗೆ ಬಡ್ಸದ.
ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬ ಹಾಕ್ದ.
ಹನ್ನೈಡ್ ದಿನಾಯ್ತು.
ಕಡಿಗೆ ಇದೆ ಗೌಡ್ತಿ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡ್ತು.
ಬಾಗ್ಲಾ ಹಾಕಂಡ್ ತೀಡ್ತೆ ಉಳಿತು.
ಅಡ್ರ ಬಡ್ರಾಗ್ ದೊಡ್ಡಾಗ ಬಂತು.
ವಂದ ವರ್ಸಾಯ್ತು.
ಯೆಯ್ಡ್ ವರ್ಸಾಯ್ತು.
ಸಣ್ಣಕ್ಕಿ ಅನ್ನ ತುಪ್ಪದಲ್ಲೇ ಬೇಯ್ಸಿ ಮಗಿಗೆ ಹಾಕ್ತದೆ. 
ಗನಾಕಾಗೂದಿಲ್ಲ ಜೀರಾಗೆ ಬಂತು ಇದು.
ಗೌಡತಿ, ‘‘ತನ್ ಮಗಿಗೆ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿ ಅನ್ನ ತುಪ್ಪದಲ್ಲೇ ಬೆಯ್ಸಿ ಹಾಕ್ತೆ.
ಏನಂದ್ರೆ, ಅಳ್ಳ ಹಾಲ ನಂಜಿಗೆ ಬೆಳ್ಗಾಗ್ ಕುಡಿಕೆ ಕೊಡ್ತೆ.
ನನ್ನ ಮಗು ಜೀರಾಗಿದೆ.
ಗನಾಕ್ಯೆಂತಾ ಆಗುದಿಲ್ಲ.’’
ಅದು, ‘‘ಆ ಮಗಿಗೆ ಬರೀ ಇಷ್ಟ ತೆಳಿ, ಇಟ್ಟನ್ನ ಹಾಕ್ತೆ ಅದ್ರಿ ಬರ್ಣ ನೋಡಾ ಚಂದ ಬಣ್ಣ್ ಬಂತು.’’ 
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ‘‘ದೇವ್ರ ಆದ್ಕೆ ಹಾಗೆ ಅಟ್ ಬಣ್ಣ ಕೊಟ್ಟನೆ’’ ಅಂತಾ ಮಗು ದಿನಾಗು ಹಾಗೇ ಮಾಡ್ತದೆ, ತೂಗಮಂಚದಲ್ ತೂಗ್ರೆ ಏಳೊದಿಲ್ಲ.
ದನಾ ಯೆಲ್ಲಾ ಅದ್ರ ಬುಟ್ಕೆ ಉಳುದು ಅದ್ರ ಬಣ್ಣ ನೋಡಿ, ಚೆಂದ ಕಂಡಿ ನೋಡ್ತೆ ಉಳಿದೇರು.
ಅಪ್ಪ ದನಾನ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬುದಿಲ್ಲ ಯೆಂತ ಮಾಡ್ತೆ ಕೇಳ್ತ.
ದನ ಮೇಸ್ಕಂಡಿ ಬತ್ತದೆ.
ಯಂತ ಮಾಡ್ಲಿ ಯೆಂತ ಮಾಡ್ಲಿ’’ ಕೇಳ್ತು.
ಹದಿನಾರ ವರ್ಸನ ಮಗುವಾಗಿ ಚಂದ ಆಗಿ ಬಂತು.
ಇದು ತನ್ ಮಗಿನ ಕೂಡೆ (ಯೆಯ್ಡ ವರ್ಸ) ‘‘ಅಕ್ಕನ ಬೆನ್ನಿಗೋಗು ಯೇನ ಮಾಡ್ತದೆ ನೋಡ್ಕಂಡ್ ಬಾ’’ ಅಂತು.
೫ ವರ್ಷ ಹಿಡಿರಿ.
ಬಂದೆ ತೆಳ್ಯ ಹೇಳ ಅಂತು.
ಆರ ತಾಸಿಗೆ ಮಿಂದ್ಕಂಡಿ ‘ಭಗವಂತಾ’ ಅಂದಿ ಕೈ ಮುಗಿದ ಕೂತು, ಯೆರಡ ಯೆಡೆ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿ ಅನ್ನ.
ವಂದ ಯೆಡೆದು ಆಕ್ಳಿಗೆ, ೧ ಬಸವಿಗೆ ತನಗೆ.
ಮಗು ವಂದ ಕಂಕ್ಳಲ್ ಹಾಕ್ಕಂಡ್ತು ಆವಾಗ ರಟ್ಟೆ ಬಿಟ್ಕಂಡ್ ಅನ್ನ ಉಣ್ತಿ ಕುತ್ತು. 
ಸಂಜ್ಯಾಯ್ತು ದನ ಹೊಡ್ಕಂಡು ಬಂತು.
‘‘ತಂಗಿ, ಅಕ್ಕ ಯೇನ ಮಾಡ್ತದೆ?’’ 
‘‘ಅಕ್ಕ, ದೊಡ್ಡ ಯೆಲೆ ಮೆನೆ ಅನ್ನ ಪಾಯ್ಸು ಯೆಲ್ಲಾ ಬೇಕಾದ ಆಗಿತ್ತು.
ನಾವುಂಡ್ರು ವಂದ ಯೆಡೆ ಆಕಳಿಗೆ ಕೊಟ್ತು.
ವಂದೆಯೆಡೆ ತಾನು ಬಸವ ತಿಂದ್ರು.
’’ಇದಕ್ ಶಿಟ್ ಬಂತು.
ರಾತ್ರಿ ಗಂಡನ ಕೂಡೆ, ‘‘ಯೇನ್ ಯೇಂತನ್ಗೆ ಸಂಗಟ ಜಿವ್ವೇ ಉಳೂದಿಲ್ಲ’’ ಅಂತು.
‘‘ಬಸವನಿಗೆ ಮೂರ ದಾರಿ ಕೂಡದಲ್ ಕುತ್ಗಿ ಕಡ್ದ ಹಾಕ್ ಬಂದ್ರೆ ತನ್ನ ಜೀವ ಉಳಿತದೆ’’ ಅಂತು.
‘‘ಇಲ್ಲಾ ನಂಜೀವ ಉಳೂದಿಲ್ಲ’’ ಅಂತು.
‘‘ತನ್ಗೆ ಹೆಣ್ತಿಲ್ದಾಗ್ ಆಗುದಲ್ಲ’’ ಅಂದ್ಕಂಡಿ, ಅವ ಮೂರ್ ದಾರಿ ಕೂಡ್ದಲ್ ಕುತ್ಗಿ ಕಡ್ದ ಹಾಕ ಬಂದ.
ಮಗು ರಾತ್ರಿಗೆ ಹೋಕ್ಕಂಡ್ ಬಸವನ ಕೂಡ ತೀಡ್ತೆ ಬಿದ್ದದೆ.
‘‘ಯೇನು ಹೆದ್ರಬೇಡ ತಂಗಿ ನೀನು.
ಮೂರ್ ದಾರಿ ಕೂಡ್ದಲ್ ಕುತ್ಗಿ ಕಡದ್ರೆ, ತಾನು ಚಿನ್ನದ ಕೋಡಾಗಿ ಅಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ಮೊಕ್ಯಾಗಿ ಯೆದ್ ಬತ್ತಿ.
ದೊಡ್ಡ ಸಾವ್ಕಾರ ಮನೆಲಿ ಮುಂದ ಬೇಟಿಗ್ ಹೋತ್ರು.
ಪರದಾನಿ ಹುಡ್ಗ ಅರಸು ಹುಡ್ಗ.
ಯಾರಾರೂ ಇಡೀ ಊರ್‌ನೋರ್ ಬಂದ್ರೂ, ಬಂದ್ರಿ ಕೀಳೂಕಾಗುದಿಲ್ಲ.
ಅವ್ರು ಕೀಳೊಕೊದ್ರು, ಅವರ ಕೂಡಾಗುದಿಲ್ಲ.
ಯಾರಾರ ಕೀಳೂಕೆ ಬಂದ್ರೆ ಬರುದಿಲ್ಲ ನಾನು.
ನಿನ್ ಕೂಡ್ ಕೇಳ್‌ತ್ರು.
ತಾನು ಕುದ್ರೆ ಮೇಲ್ ಕುಳ್ಸಕಂಡಿ ಮದಿಯಾಗ್ತೆ ಅಂತ್ರು.
ಆಗ ನೀ ಕೈಹಾಕದ್ರೆ ತಾನು ನಿನ್ ಕೈಲಿ ಯೆದ್ದು ಕವರಿಯಾಗ ಬತ್ತೆ. 
ತೀಡಬೇಡ  ತಾ ಅಣ್ಣ ಮಾಶೇಶನಿದ್ದಲ್ ಹೋಗ್ತೆ ತೀಡಬೇಡ’’ ಅಂತು.
ಬೆಳ್ಗೆ ಮುಂಚೆ ಮೂರ್ ದಾರಿ ಕೂಡ್ದಲ್ ತಕಂಡ ಹೋಗಿ ಕಡ್ದ.
ಚಿನ್ನದ ಕೋಡಾಗಿ ಯೆದ್ಬಂದ.
ತೀಡಿ ತೀಡಿ ದನುಗೆ ಕಾವ್ಕೆ ಹೋಗ್ಲಿಲ್ಲ.
ನಾಕೈದ ದಿನ ಉಣಲಿಲ್ಲ.
ಮನಿಕೂಡೆ ಉಳಿತು.
‘‘ಚಿಕ್ಕಿ ಹೊಡಿತು ದನ ಕಾವ್ಕೆ ಹೋಗೂದಿಲ್ಲ’’ ಅಂದಿ.
ನಾಕ್‌ನೆ ದಿನ್ಕೆ ಬೆಟ್ಟದಲ್ ಬಂತು.
ದನ ಕಾವೂಕೆ ಹೋದಲ್ಲಿ ಬಸವ ಚಿನ್ನದ ಕೋಡಾಗಿ ಬಂತು.
ಅರಸು ಹುಡ್ಗ ಪರದಾನಿ ಹುಡ್ಗ ಮೂರಗ ಬೇಟೆಗೆ ಬಂದಿರು.
ಕೀಳೊಕೆ ನೋಡದ್ರು.
ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ.
ಡಂಗ್ರ ಸಾರದ್ರು.
ಇಂತಾ ಕಡೆ ಈ ನಮೂನ್ಯಾಗದೆ ಹೇಳಿ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು.
ಅವನ ಕೂಡೂ ಆಗುದಿಲ್ಲ.
ಯಾರ್ ಬಂದ್ರು ಕೀಳಾಕಾಗುದಿಲ್ಲ.
ಅದು ದನ ಕಾವ್ಕೆ ಬಂತು.
‘‘ನೀ ಕಿತ್ರೆ ನಿನ್ಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಆಗ್ಲಿ.
ಯೇಳುಪ್ಪರಿಗೆ ಮೇನ್ ನಿನ್ ಇಡ್ತೆ.
ನೀ ಕೆಲಸ ಮಾಡೂದ್ ಬೇಡ.
ಕೀಳು ನೋಡ್ವ’’ ಅಂದ.
ಇದು ಕಿತ್ತತು.
ಕುದ್ರೆ ಮೇನ್ ಕುಳ್ಸರು ತಕಂಡ ಹೋದ್ರು.
ಅಪ್ಪ, ಅವಿ ಅವನಿಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡ್ರು.
ಏಳುಪ್ಪರಿಗೆ ಮೇನೆ ಕುಂತರಾಯ್ತು.
ವಂದ ಗೋಮಯ ತಂದ್ ಗೋಮಯ್ದ ನೀರ್ ಹಾಕ್‌ದ್ರಾಯ್ತು.
ಮತ್ಯೇನಿಲ್ಲ, ಮೀವುದು ಉಣ್ಣುದು.
ಇಂತಾ ಕಡೇಲಿ ಅವಳ್ನ ಮದ್ವೀಗ್ ತಕಂಡ್ ಹೋದ್ರು ಅಂದಿ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಅವಿಗೆ ಸುದ್ದಿಯಾಯ್ತು.
ಮದಿಯಾಯ್ತು ಅಂದಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ ಅವ.
ವಂದು ವರ್ಸಾಯ್ತು. ಸುದ್ದಿಯಾಯ್ತು. 
ಚಿಕ್ಕಯೇನಂತು- ‘‘ವಂದು ವರ್ಸಾಯ್ತು.
ಮಗಿನ ಜಾನವೇ ಇಲ್ಲ.
ಮದಿಯಾಗದ್ಯಂತೆ ನನ್ಗೆ ನೋಡ್ಬೇಕಂತ ಕಾಣ್ತದೆ.
ಕರ್ಕಂಬನ್ನಿ’’ ಅಂತು.
‘‘ಆಗುದೆ, ಹೋಗ್ತೆ.
ಯಂತ ಕೊಡ್ತೆ?’’ 
‘‘ಬೆಲ್ಲ ಹಾಕಿ, ಅಕ್ಕಿ ಹಾಕಿ, ಕಾಯಿ ಹಾಕಿ ರೊಟ್ಟಿ ಮಾಡಕೊಡ್ತೆ’’ ಅಂತು.
ಕಾಸ್ಕನ ಸಪ್ಪ ಹಾಕ್ತು.
ರೊಟ್ಟಿ ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ತು.
ಇದ ದೊಡ್ಡ ಪೊಟ್ಲೆ ಮಾಡ್‌ಕೊಟ್ತು.
ದೊಡ್ಡ ರಾಜ ಸಂಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಹೋದ.
ಅಲ್ಲಿ ಮರ್ಯಾದ್ಯೆಲ್ಲಿ ಹೋಗಾಕೆ.
ಸಂಜ ಕಡೆ ಹೋಗಿ ಪೊಟ್ಲೆ ಕೊಟ್ಗೆಗೋಡೆ ಮೇಗಿಟ್ಟ ಮಗಿಗೆ ಕೊಡುಕಾಗುದು ಅಂದಿ.
ಮಗು ಹೆರಗೇ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ.
ಅವನಿಗಿಟ್ ಬಡಸರು.
ಉಂಡ ಅಲ್ಲೆ ಮನಿಕಂಡ.
ಮಗು ಕಪ್ಪಿಗೆ ಗೋಮಾಯಕ ಬಂತು.
ದನ ರೊಟ್ಟಿ ಬಗ್ಗ ಕಂಡ್ ತಿಂದಿ ಸತ್ಬಿದ್ಹೋಗದೆ.
ಮುಂದಿದ್ದದ್ದು, ಅತ್ಲಬದಿ ದನ ಅದೆ.
ಅಪ್ನ ಕೂಡೆ ಹೇಳ್ತು.
‘‘ದನ ಸತ್‌ಬಿದ್ದದೆ.
ಯಂತ ಮಾಡ್ಕಂಡ ಬಂದಿದೆ?’’ ಕೇಳ್ತು.
‘‘ರೊಟ್ಟಿ ಮಾಡ್ಕಂಡ್ ಬಂದಿದ್ದೆ.
ಚಿಕ್ಕಿ ಮಾಡ್ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು.
ಕರಕಂಡ್ ಬಾ ಅಂದದೆ’’ ಅಂದ.
‘ಬೇಗ ಹೋಗು ಆಸ್ರ ಕುಡು ಮೊದ್ಲೆ ಹೋಗು ನೀನ್ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ’’ ಅಂತು.
‘‘ನಾ ಬರಾದಿಲ್ಲ’’ ಅಂತು.
ದನಕಾವ ಮಕ್ಳ ಬರತಕ, ಹಾಲ ಗೀಲ್ ತೆಗಾತನ್ಕ ಬಂದ ಗೌಡ.
ದನ ಸತ್ ಬಿದ್ದದೆ.
‘‘ರೋಗಾಯ್ತೆ ಯೇನಾಯ್ತು?
’’ ದನ ಯೆಲ್ಲಾ ಯಳ್ದಹಾಕ್ರು?
ಬಾಕಿದನ್ಕರ ಬಿಟ್ ಹಾಕಂಡ ಹೋದ್ರು.
ಅಲ್ ಹೋಕಂಡ್ ಹೆಂಡ್ತಿ ಕೂಡೆ ಬಯ್ದ.
‘‘ನನ ಮಗಳ ಸತ್ಹೋಗ್ಲಿ ಅಂದಿ ಕಾಸ್ಕನ್ ಕಾಯಿ ಹಾಕಿ ರೊಟ್ಟಿ ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಟಿದೆ.
ಕೊಟ್ಗೆ ದನ ಸತ್ಬಿತ್ತು.
ನನ್ಗೆ ಇಡ್ಸುದಿಲ್ಲ ಅಂದಿ ಬೇಗ ಬಂದೆ’’ ಅಂದ.
‘‘ಅದು ಕಾಯಿಬೆಲ್ಲ ಹಾಕ್ ಮಾಡ್ಕೊಟ್ಟಿದೆ.
ರೋಗ ಬಂದಿತ್ತು ದನಿಗೆ ಸತ್ಹೋಯ್ತು’’ ಅಂತು.
ಅವ, ‘‘ಅದರ ತಿಂದ ದನ ಸತ್ತದೆ.
ಬಾಕಿದನ ಅದೆ’’ ಅಂದ.
ನಂಬಲಿಲ್ಲ ಯೆಯ್ಡ ಮೂರ್ ವರ್ಸ ಹೋಯ್ತು.
ಚಿಕ್ಕಿ ಹೇಳ್ತು.
‘‘ಮಗಿಗೆ ನೋಡ್ಬೆಕಂದೆ ಕಾಣ್ತದೆ.
ಮಗಿಗೆ ಕರ್ಕಂಡ ಬನ್ನಿ’’ ಅಂತು.
‘‘ಅಲ್ದಿದ್ರೆ ತನ್ಗೆ ಜೀವವೆ ವಳ್ಯುದಿಲ್ಲ.
ನಾಕ್ ವರ್ಸಾಯ್ತು.
ಮಗಿಗೆ ನೋಡ್ದೇಯ.
’’ ನೋಡುಕಾರು ನೋಡ್ವ ಅಂತು ರೊಟ್ಟಿಕೊಡ್ಲಿಲ್ಲ.
ಕರಕಂಡ್ ಬರೂಕ್ ಹೋದ.
ರಾಜನ ಹತ್ರ, ‘‘ನಾಕದಿನ ಕಳಿಸಕೊಡಿ.
ನಮನಿಂದ್ ಹೊತ್ಕಂಡ ಬಂದಿ ಮದಿಯಾಗ್ರಿ- ಹೇಳ ಗೊತ್ತು.
ನನ್ನ ಹಿಂಡ್ತಿಗೆ ನೋಡ್ಬೇಕಂದಿ ರಾಶಿ ಅದೆ’’ ಅಂದ.
ಕಳಿಸಿ ಕೊಟ್ಟರು.
‘‘ಚಿನ್ನ ಬಣ್ಣ ರಾಶಿ, ೨ ದಿನಾಯ್ತು ಬಂದಿ ತಂಗಿ.
ತಲೆ ಕೆಸ್ರಾಗದೆ ತಂಗಿ.
ಮೀಯಿಸ್ವ ಚಿನ್ನ ಯೆಲ್ಲ ತೆಗಿ ಮಗನೆ.
ಕೆಮಿದು ಕಾಲ್ಗೆದಾ ಯೆಲ್ಲಾ ತೆಗ್ದಿ.
ತಂಗಿಗ್ ಹಾಕು ಮಗನೆ.
ಚೆಂದ ಕಾಣ್ತದೆ ನೋಡ್ವ’’ ಅಂತು.
ತಂಗಿಗೆ ಯೆಲ್ಲಾ ಚಿನ್ನ ಹಾಕ್ತು.
‘‘ಮಗಳ ಕೂಡೆ ದೊಡ್ಡ ಬೆಂಕಿ ಮಾಡು’’ ಅಂತು ನೀರ ಕೊದಿತದೆ.
‘’ತಲೆ ತಿಕ್ಕಕೊಡು ಮಗನೆ ಯೆಯ್ಡ್ ಕೊಡ ನೀರ ಹಾಕು’’ ಹೆರಿಮಗು ಕೂಡೆ.
ಈ ಮಗಳ ಕೂಡೆ, ‘‘ಅಕ್ಕ ನೀರಿಗೆ ಹೋಗುಕೇಯ ಅಕ್ಕನ ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ನೀ ಹೋಗು.
ಅಕ್ಕನ ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ನೀ ಹೋಗಬಹುದು ಮಗನೆ’’ ಅಂತು.
‘‘ಅದು ಬಾವಿಗೆ ಕೊಡಪಾನ ಹಾಕುಕೇಯ ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿ ದೂಡ್ಹಾಕ್ಬುಡು’’ ಅಂತು ಮಗಳ ಕೂಡೆ.
‘‘ಅಷ್ಟು ಚಿನ್ನ ನಿನ್ಗೆ ಆಗುದು ಅಕ್ಕನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗು ನೀನು’’ ಅಂತು.
ಅದು ನೀರಿಗೆ ಹೋಗುಕೇಯ ಅಕ್ಕನಿಗೆ ದೂಡ್ ಹಾಕಬಿಟ್ತು.
ಎಲ್ಲಾ ಬಿಳುತೇಯ ಮಾಶೇಶ ಬಸ್ವ ಅಡಿಗಿಂದಾನೆ ಉಗದು ತಕಂಡ್ ಹೋದ್ರು.
ಮಾಳ್ಗಿ ವಳಗಿಟ್ಕಂಡ್ತು ತಂಗಿಗೆ.
ಗಂಡನ ಕೈಲಿದ್ದದ್ದು ಹೆಂಡತಿಗೆ ಹಾಕಿದ್ದರ ಉಂಗ್ಲವಾ ತೆಗಿಲಿಲ್ಲ.
ಪಾತಾಳ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದ್ರು.
ಅವ ತನ್ನ ಹಿಂಡ್ತಿಯಲ್ಲ ಅಂದಿ ತಂಗೀನ ಪಾಯಕಾನಿಲಿ ಹೊತಾಕಿದ್ದ.
ಅಕ್ಕ ಮನಿಕಂಡಲೆ ಮನಿಕಂಡಿತ್ತು.
ನಿತ್ತ್ ಹಾಂಗೆ ಮಾಡ್ತು.
ಉಂಗ್ಲ ಇಲ್ಲ ಕಯ್ಯಿಗೆ.
ಚಿಕ್ಕಿ ತನ್ನ ಮಗಳ್ನ ನೋಡುಕೊಯ್ತು.
ಬಯಿಲಕಡೆಗೆ ಆಗಿತ್ತು.
ಪಾಯಿಖಾನಿಗೆ ಹೋಗು ಅಂದ್ರು.
ಅವಿ ಬೈಲ ಕಡೆ ಮಾಡ್ತು.
‘‘ಯವ್ವ ಯೆಲ್ಲ ಬಯ್ಲ ಕಡೆ ಮಾಡ್ತ್ರು ಹೇಳಿ ನೀನೂ ಮಾಡ್ತ್ಯ’’ ಕೇಳ್ತು.
ಅವ್ ತಕಂಡ್ ಹೋಗಿ ಮೂರು ಕೊಡಪಾನ ನೀರ್ ಹೊಯ್ತು.
ದನಕಾವ ಮಕ್ಳು, ‘‘ಕಾಲಿಗಿಡಿಬೇಕು, ಕಲ್ಲಿಗೆ ಬಡಿಬೇಕು, ಚೊಕ್ಕಾಗ್ತದೆ’’ ಅಂದ್ರು ಆಗ ಕಾಲಿಗಿಡಿತು.
ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಡಿತು.
ಸತ್ತೇ ಹೋಯ್ತು.
ತೀಡ್ತು ಹಾಂಗೇ ಮನಿಗೋಯ್ತು.
ಅವ್ರು ಸುಟ್ಟಿ ಬೂದಿ ಮಾಡದ್ರು.
ಅಕ್ಕ ಪಾತಾಳ ಲೋಕದಲ್ಲೇ ಉಳಿತು.
ಗಂಡ ಊರೂರ್ಯೆಲ್ಲಾ ಹುಡಕದ.
ಯೆಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ.
ಬಳಗಾರ ಯೇಸ ತಕಂಡಿ, ಬಳೆ ತಕಂಡಿ ಇಡೀ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ, ‘‘ಅಮ್ಮಾ ಬಳೆ ಬೇಕೋ’’ ಕೇಳ್ತ ಹೋದ.
ಯೆಲ್ಲೂ ಕಾಣದೆ ಹುಡುಕದ.
ಮಾರ್ಗದ ಮೇನಿತ್ತು.
ಹೆಂಡತಿಗೆ ಕೇಳಿತು.
‘‘ಅಣ್ಣ ಬಳಗಾರ ಬಂದರೆ ನನ್ಗೆ ಬಳೆ ಬೇಕಲ್ಲ’’ ಅಂತು. 
ಕರದ ಮಾಳ್ಗಿಲಿ ಹೆರಗೆ ವಂದಕೈ ಕೊಡ್ತು.
ಕೈ ಕೊಡುಕೆ ಉಂಗ್ಲ ಕಂಡ್ತು.
ತನ ಹಿಂಡ್ತಿ ಅಂದ್ ಹೇಳಿ ತೆಳಿತು.
ಕಡೆಗೆ ಬಳೆ ಇಟ್ಟ.
‘‘ಇಲ್ಲಿ ಹ್ಯಾಂಗ್ ಬಂದಿದೆ?’’ ಕೇಳ್ದ.
ಅದು- ‘‘ನಾನು ನೀರ ಯೆತ್ತೂಕ ಬಂದಿದೆ.
ಚಿಕ್ಕಿ, ‘ಚಿನ್ನ ಯೆಲ್ಲ ಹಾಕು ಅಂತು ತಂಗಿಗೆ’ ನಾ ಹಾಕ್ದೆ.
‘ತಲೆ ಕೆಸ್ರಾಗದೆ ಮೀಸ್ಕೊಡ್ತೆ ಹೇಳ್ತು’ ಚಿಕ್ಕಿ.
ವಂದ್ ಕೊಡ ನೀರ್ ತರುಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ.
ತಂಗಿ ನನ್ನ ದೂಡ್ ಹಾಕ್ತು.
ನಾನ್ ಅಡಿಗೋಗಿದೆ ಮಾಶೇಶ ಅಣ್ಣ ತಕಂಡ್ ಹೋಗ ಇಟ್ಕಂಡ್ತು ಅವತ್ತು.
’’ತನ್ನ ಗಂಡಗೆ ಹೆಂಡ್ತಿ ಅಂತ ತಿಳಿತು.
ವಜ್ರದ ಉಂಗ್ಲ ಅದೆ.
ಮಾಶೇಶ ಅವ್ರ ಕೂಡ್ಯಲ್ಲಾ ಕೆಳಗೆ ಮೊಕ ಮಾಡ್ಕಂಡೆ ಉಳಿತು.
‘‘ಹೆಡೆ ಮೇಲೆ ಮಾಡ್ಕಳೂಕಾಗಾ ತನ್ನ ತಂಗಿ ಗಂಡ ಬಂದನೆ’’ ಅಂತ ಮಾಶೇಶ ಹೇಳ್ತು.
‘‘ನಾಕ್ ದಿನ ಇಟ್ಕಂಡಿ ಕಳಿಸ್ಕೊಡ್ತೆ’’ ಅಂದ.
ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿದ್ರು.
ತಂಗಿಗೆ, ತಂಗಿ ಗಂಡಗೆ ವಂದ ತಿಂಗ್ಳ ಇಟ್ಕಂಡ್ರು.
ತಂಗಿಗೆ ಶೀರಿನೊ, ಚಿನ್ನವೋ ಬೇಕಷ್ಟ ಕೊಟ್ಟು, ‘‘ಹೋಗಿ’’ ಅಂದ್ ಹೇಳಿ ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟ.
ಸುಖ-ಸಂತೋಶದಲ್ಲಿ ವಳದ್ರು.
ರಾಜ, ಮಂತ್ರಿ ಇದ್ದರು.
ರಾಜಗೊಬ್ಬ ಹುಡುಗ.
ಮಂತ್ರಿಗೊಬ್ಬ ಹುಡುಗ.
ಶಾಲೆಗೆ ಹಾಕಿದರು.
ಕಲಿತ ಕೂಡಲೆ ಕಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿಸಿದರು.
ರಾಜನ ಹುಡುಗ ಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಬಂದ.
ಮಂತ್ರಿ ಹುಡುಗ ಹನ್ನೆರಡ ವರ್ಷದವ.
ರಾಜನ ಹುಡಗನಿಗೆ ಪ್ರಾಯದ ಹುಡುಗಿ ಮದುವೆ ಮಾಡಿದರು.
ಮಂತ್ರಿ ಹುಡ್ಗಗೆ ಹತ್ತ್ ವರ್ಷದ ಹುಡುಗಿ ಮದುವೆ ಮಾಡಿದರು.
ದಿನಾಲು ಕಟ್ಟೆ ಮೇಲೆ ಹವಾ ತಕ್ಕೊಕೆ ಬರ್ತಿದ್ರು.
ಅಪ್ಪ, ಅವಿಯೆಲ್ಲ ಶೋಬನ ತಯಾರಿ ಮಾಡಿದರು.
ರಾಜನ ಹುಡಗ, ‘‘ಮಂತ್ರಿ ಹುಡಗನದು ನನ್ನದು ಎರಡೂ ಒಂದೇ ಸಲ ಶೋಬನವಾಗಬೇಕು’’ ಅಂದ.
ಮಂತ್ರಿ ಹುಡ್ಗಗೆ ಹೆಣ್ತಿಗೆ ಪ್ರಾಯ ಮುಟ್ಟಲಿಲ್ಲಾಗಿತ್ತು.
ಆವಾಗೆ ಅವನಪ್ಪ ರಾಜ ಎಲ್ಲಾ ಶೋಬನ ಮಾಡೂದು ಬಂದು ಮಾಡಿದರು.
ರಾಜನ ಹುಡ್ಗನ ಹೆಣ್ತಿ ಮನಸ್ಸು ಸಣ್ಣ ಮಾಡ್ಕಂಡ್ತು.
ಆವಾಗ ಅಜ್ಜಿ ಮುದ್ಕಿ ದಿನಾಲು ಹೂಗಿನ ದಂಡೆ ರಾಜನ ಮನೆಗೆ ಹುಡಗಿಗೆ ತಂದು ಕೊಡತಿತ್ತು.
ಆ ದಿವಸ ಹೂಗಿನ ದಂಡೆ ತಂದ್ಕೂಡ್ಲೆ ಅದರ ಮೊಕ ಯೆಲ್ಲಾ ಬಾಡಿದ್ದ ನೋಡ್ತು.
ಆವಾಗ ಅಜ್ಜಿಮುದ್ಕಿ ಕೇಳು, ‘‘ಇವತ್ತು ನಿನ್ ಮೊಕ ಎಲ್ಲಾ ಬಾಡ್ಕಂಡದೆ.’’ 
ಆವಾಗ ರಾಜಕುಮಾರನ ಹೆಂಡ್ತಿ ಹೇಳಿತು, ‘‘ನನ್ನ ಶೋಬನವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಮಂತ್ರಿ ಹುಡ್ಗನ ಹೆಂಡ್ತಿಗೂ ಪ್ರಾಯ ಬರಲಿಲ್ಲ.
ನನ್ನ ಬಾಳ್ವೆ ಹೀಗಾಯ್ತು’’ ಅಂತು.
ಅಜ್ಜಿ ಮುದ್ಕಿ, ‘‘ನಾ ಮಾಡ್ಸಿ ಹಾಕ್ತೆ.
ಹೆದ್ರಬೇಡ’’ ಅಂತು.
ಆವಾಗ ಅಜ್ಜಿಮುದ್ಕಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಯ್ತು.
ಮಂತ್ರಿ ಹುಡ್ಗ ರಾಜನ ಹುಡಗ ಎರಡೂ ಜನ ಕುದ್ರೆ ಮೇನೆ ಕುಂತ್ಕಂಡಿ ತಿರ್ಗುಕ್ಹೋಗಿದ್ರು.
ಆ ಅಜ್ಜಿ ಮುದ್ಕಿ ಮನೆ ಹಾದಿಂದೇ ಬಂದ್ರು ಎರಡು ಜನ ಕುದ್ರೆ ಹತ್ತಿ.
ಆವಾಗ ಆ ಅಜ್ಜಿಮುದ್ಕಿ ಮಂತ್ರಿ ಹುಡ್ಗನ ಕೈಲಿ, ‘‘ಬಾ’’ ಹೇಳ್ತು.
ಮಂತ್ರಿ ಹುಡ್ಗನ ಬೆನ್ನಿಗೇ ರಾಜನ ಹುಡ್ಗ ಹೋಗೂಕ್ ಹಣ್ಕದ.
ಅಜ್ಜಿ ಮುದ್ಕಿ, ‘‘ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿ.
ಮಂತ್ರಿ ಹುಡ್ಗ ಮಾತ್ರ ಬರಲಿ’’ ಹೇಳ್ತು.
ಅಲ್ಲೋಕಂಡ್ ಮಂತ್ರಿ ಹುಡ್ಗ ಕೇಳ್ದ.
‘‘ಯಂತಕ್ಕೆ ತನ್ಗೆ ಬಾ ಹೇಳದ್ದು?’’ ಕೇಳ್ದ.
ಆವಾಗ ಮುದ್ಕಿ ಹೇಳ್ತು- ‘‘ಅಕ್ಕಿ ಸೊಲದ್ರೆ ಬತ್ತ, ಬತ್ತ ಸೊಲಿದರೆ ಅಕ್ಕಿ’’ ಹೇಳ್ತು.
ಹಾಗೇಯ ಬಂದ ಅವ.
‘ಇದ್ಕೇಯಾ ತನ್ಗೆ ಕೇಳ್ತು ಹೇಳಿ’, ರಾಜನ ಹುಡ್ಗ ಮಂತ್ರಿ ಹುಡ್ಗನ ಕರೆದ, ‘‘ಯೆಂತಕ್ ಕರದಳು?’’ 
ಹೇಳಿ, ‘‘ಅಕ್ಕಿ ಸೊಲಿದರೆ ಬತ್ತ, ಬತ್ತ ಸೊಲಿದರೆ ಅಕ್ಕಿ. . ಹೇಳ್ತು. ’’
‘‘ಅದಲ್ವೇ ಅಲ್ಲ.
ಬೇರೇದೇ ಯೇನೋ ಹೇಳಿರ್ಬೇಕು ಮುದ್ಕಿ.’’ 
‘‘ಇಲ್ಲ ಅದೇಯ ಹೇಳದ್ದು, ಬೇರೆಯೇನಿಲ್ಲ.’’ 
ರಾಜನ ಹುಡ್ಗ ಹೇಳ್ದ, ‘‘ನಿನ್ ಜೋಸ್ತಿ ಇವತ್ತಿಂದ್ ಬಿಟ್ ಬಿಡ್ತೆ ನೀನು ಖರೆ ಹೇಳೂದಿಲ್ಲ.
ಸುಳ್ಳೇ ಹೇಳ್ತೆ’’ ಹೇಳ್ದ.
ಮನೆಗೆ ಹೋದವ ಸುಮ್ನೆ ಮುಸ್ಕ ಹಾಕಂಡ್ ಮನ್ಗಬಿಟ್ಟ ರಾಜನ ಹುಡಗ.
ಮಂತ್ರಿಗೆ ಹೆದರತಿದ್ದ ರಾಜನ ಹುಡ್ಗ.
ಆವಾಗ ಅಪ್ಪ ಅವಿ ಉಂಬೂಕೆ ಯೇಳ್ಸಿದ ಕೂಡ್ಲೆ ರಾಜನ ಹುಡ್ಗ ಹೇಳ್ದ.
‘‘ಮಂತ್ರಿ ಹುಡ್ಗನ ರಕ್ತ ತಂದ್ ತೋರ್ಸದರೆ ಮಾತ್ರ ತಾ ಉಣ್ತೆ.
ಇಲ್ಲಾದ್ರಿಲ್ಲ’’ ಹೇಳ್ದ.
ಮಂತ್ರಿಗೆ ಹೇಳಿ ಕಳಿಸಿದ ರಾಜ.
ಆವಾಗ ಮಂತ್ರಿ ಬಂದ್ಕಂಡ್, ‘‘ಯೆಂತಕೆ ಊಟ ಮಾಡುದಿಲ್ಲ?’’ ಕೇಳ್ದ.
‘‘ನಿನ್ನ ಹುಡಗನಿಗೆ ಈಗಿಂದೀಗ ಕೊಂದು, ರಕ್ತತಂದ್ ತೊರ್ಸದರೆ ಮಾತ್ರ ಉಣ್ತೆ.
ಇಲ್ಲಾದ್ರಿಲ್ಲ’’ ಹೇಳ್ದ.
‘‘ನಿನಗೆ ಮಂತ್ರಿ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಯೆಂತಾ ಆಯ್ತೋ?’’ ಕೇಳ್ದ ಅಪ್ಪ.
‘‘ಯೆಂತಾ ಆದ್ರೂ ಆಯ್ತು.
ಮತ್ತದ್ರ ಕೇಳ್ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ.’’
ಅವನಿಗೆ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಹುಗ್ಸಿಟ್ಟಿ ಬೆಟ್ಟ ಹೊನ್ನೆಮರನ ರಕ್ತತಂದ್ ತೊರ್ಸದ.
ಹಾಗೆಯೇ ಮನೆಕೂಡೆ ಉಳ್ದ ರಾಜನ ಹುಡುಗ.
ಅಪ್ಪ ಅವಿಕೈಲ್ಯೆಲ್ಲಾವ, ‘‘ಬೇಜಾರ ಬರೂಕೆ ಹಣಕತು.’’ ಹೇಳ್ ಹೇಳ್ದ.
ಹಾಗಾರೆ ಅವಿ ಹೇಳ್ತು, ‘‘ನೀ ಶೋಬ್ನಾಯ್ಕಂಡೆ ಹಿಂಡ್ತಿ ಕೂಡೆ ಮಾತಾಡ್ಕಂಡ್ ಉಳಿ.’’
 ‘‘ಇವತ್ತೇ ಶೋಬನ ಮಾಡಬೇಕು’’ ಹೇಳ್ ಹೇಳ್ದ.
ಅದೇ ದಿವ್ಸ ಶೋಬನ ಮಾಡಿದರು.
ಹಾಗೇ ಒಂದೆರಡು ದಿವ್ಸ ಹೆಂಡ್ತಿ ಕೈಲ್ ಮಾತಾಡ್ತೆ ಕುಂತ.
ಹಾಗೇ ಮತ್ತೂ ಬೇಜಾರ್ ಬರೂಕೆ ಹಣ್ಕತು.
ರಾಜ ಇವನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಬೇಲೆ ಮೇಲ್ ಹೋಕಂಡ್ ಮತ್ತೊಂದ್ ಕಟ್ಟೆ ಕಟ್ಸಿದ.
ಆವಾಗ ಕಟ್ಟೆ ಮೇಲ್ ಹೋಗ್ ದಿನಾಲು ಹವಾ ತಕ್ಕೊಳ್ಳುಕೆ ಕುಂತ.
ಆವಾಗೊಂದು ತಾವ್ರ ಧ್ವಜ ಹೇಳು ರಾಜನ ಹುಡ್ಗಿ ಬಂತು.
ದೋಣಿ ತಕಂಡ್ ಬಂತು.
ಕಟ್ಟೆ ಬುಡ್ಕೆ ಬಂದ್ಕಂಡಿ ಮೂರ್ ಒಲೆಗುಂಡ ಹೂಡ್ತು.
ಒಂದು ತಾಮ್ರದ ತಪ್ಪಲೇಲಿ ನೀರ ತಂದ್ ಇರ್ಸಿತು ಒಲೆ ಮೇಲೆ.
ಕಡೆಗದು ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಳಮೊಕಾಕಂಡಿ ಇಳ್ಯೆ ಪಟ್ಟಿ ಬಿಟ್ತು.
ರಾಜನ ಹುಡ್ಗನಿಗೆ ಯಂತದೆಂದೂ ತಿಳಿಲಿಲ್ಲ.
ಹಾಗೇಯ ಮತ್ತೂ ಮನೆಗೋದ.
ಹಾಗೇಯ ಉಂಬೂಕೆ ಯೇಳ್ಸಿದ ಕೂಡ್ಲೆಯ ಊಟಾ ಮಾಡೂಕೆ ಯೇಳ್ಳಿಲ್ಲ.
‘‘ನಾ ಉಂಬೂದಿಲ್ಲ’’ ಹೇಳ್ದ.
‘‘ಯೆಂತ ಉಂಬೂದಿಲ್ವೊ?’’ ಕೇಳದ್ರು ಅಪ್ಪ, ಅವಿ.
‘‘ತನ್ಗೆ ಮಂತ್ರಿ ಹುಡ್ಗನ ಈಗಿಂದೀಗ ತಂದ್ ಕೊಡಬೇಕು’’ ಹೇಳ್ದ.
ಆವಾಗ ಮಂತ್ರಿನ್ ಹೇಳ್ ಕಳಿಸದ್ರು.
ಮಂತ್ರಿ ಬಂದ್ಕಂಡಿ ‘‘ಯೆಂತಾ ಆಯ್ತು?’’ ಹೇಳ್ ಕೇಳ್ದ ರಾಜ್ನ ಹತ್ರ.
“ಯೇ ನಿನ್ನ, ‘ತನಗೆ ನಿನ್ನ ಹುಡ್ಗನ ಈಗಿಂದೀಗ ತಂದ್ ಕೊಡಬೇಕು’ ಹೇಳ್ದ.” 
“ಹಂಗಾರೆ ಆವಾಗ ಕೊಂದ ಹಾಕು ಹೇಳ್ದವ ನೀನೇಯ, ಈಗ ಕೊಂದಾಕದ ಮೇನೆ ಬತ್ನೂ ಅವ?” ಕೇಳ್ದ.
‘‘ಆವಾಗ ತಾ ಶಿಟ್ ಬಂದ್ ಹೇಳಿದ್ದೆ.
ಆದ್ರೆ ಈಗ ತಂದ್ ಕೊಡಬೇಕು.’’
ಮಂತ್ರಿ ಹೇಳ್ದ, ‘‘ಕೆರೆ ಬುಡ್ಕ ನೀ ಹೋಕಂಡಿ, ಕುರ್ಚಿ ಹಾಕ್ಕಂಡಿ ಮೂರ್ ಸಲ ಕರಿ ನೀನು’’ ಹೇಳ್ದ.
ಹಾಗೇಯ ಕುರ್ಚಿಹಾಕ್ಕಂಡ್ ಮೂರಸಲ ಕರ್ದ.
ಆವಾಗ ಅವ ಕೆರೆ ಬದಿಂದ ಬಂದ ಅಲ್ಲಿ.
ಬಂದ್ಕಂಡ್, ‘‘ತನ್ನ ಕರ್ದದ್ಯೆಂತಕೆ?’’ ಕೇಳ್ ಕೇಳ್ದ.
‘‘ನಿನ್ನ ಕರದ್ದಕ್ಕೆ ಮೂರ್ ಮಾತು ನಿನ್ಕೈಲ್ ಮಾತಾಡ್ಬೇಕು ಹೇಳಿ ಬಂದಿದ್ದೆ.’’ 
‘‘ನಾನ್ ದೇವಲೋಕದಲ್ ದೊಡ್ಡ ಮಂತ್ರಿ.
ತಾನ್ ಹೇಳ್ತೆ ನೀ ಕುಳ್ಳು’’ ಹೇಳ್ದ ಮಂತ್ರಿ ಹುಡ್ಗ ರಾಜನ ಹುಡ್ಗನ ಕೈಲಿ.
ಹಾಗೆಯೇ ರಾಜನ ಹುಡ್ಗ ಹೇಳ್ದ, ‘‘ಒಂದ್ ಹುಡಗಿ ಮೂರ್ ಒಲೆ ಗುಂಡು ಹೂಡಿ ತಾಮ್ರದ ತಪ್ಲಿ ಇಟ್ ವೀಳ್ಯದ್ ಪಟ್ಟಿ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ ಹೋಗದೆ ಕೆಳಮೊಕಾಗಿ.’’ 
ಆವಾಗ ಮಂತ್ರಿ ಹುಡುಗ ಹೇಳ್ದ.
‘‘ಆ ತಪ್ಲೇಲ್ ನೀರು ತಂದಿಟ್ಟದ್ದು ತಾಮ್ರಧ್ವಜ ಹೇಳು ರಾಜನ ಹುಡ್ಗಿ ಅದು.
ವೀಳ್ಯೆಪಟ್ಟಿ ಬಿಟ್ ಹೋದಾಗೇ ನಿನ್ಕೈಲ್ ಬಾ ಹೇಳದೆ.’’ 
ಹಾಗೇಯ ವಂದ್ ದೋಣಿ ತಕ್ಕಂಡಿ ಎರಡೂ ಜನ ಹೋದ್ರು.
ಹೋದ್ಕೊಡ್ಲೆಯ ಒಂದು ಅಜ್ಜಿ ಮುದ್ಕಿ ಮನೇಲ್ ಉಳದ್ರು.
ಅಜ್ಜಿ ಮುದ್ಕಿ ಹೂಗಿನ ದಂಡೆ ಮಾಡ್ಕಂಡು ದಿನಾಲು ತಕ್ಕಂಡ್ ಹೋಗ್ ಕೊಡತಿತ್ತು ಹುಡಗೀಗೆ.
ಮರುದಿವಸ ಮಂತ್ರಿ ಹುಡುಗ ಇವನೇ ಹೂಗಿನ ದಂಡೆ ಮಾಡಿದ.
ಆವಾಗ ಅಜ್ಜಿ ಮುದ್ಕಿ ಕೈಲ್ ಕೊಟ್ಟ ಕಳ್ಸದ.
ಆವಾಗ ಅದು ಹೂಗಿನ ದಂಡೆ ತಕಂಡ್ ಹೋಗ್ ಕೊಟ್ ಕೂಡ್ಲೆಯ ಹುಡುಗಿ ಯೆಂತಾ ಹೇಳ್ತು ಅಂತಂದ್ರೆ, ‘‘ಅಜ್ಜಿ ಈ ಹೂಗಿನ ದಂಡೆ ಇವತ್ ಕಟ್ದದೊರ್ಯಾರು?’’ ಹೇಳ್ ಕೇಳ್ತು.
‘‘ಚಲೋದಂಡೆ. ’’
‘‘ಯಾರಿಲ್ಲ - ನಮ್ಮನೆಲ್ ದೊಡ್ ಮೊಮ್ಮಗಳ್ ಬಂದದೆ ಅದು ಕಟ್ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು’’ ಅಂತು.
ಹಾಗೇಯ ಹುಡ್ಗಿ, ‘‘ನಾಳೆ ಬರ್ಬೇಕಾರೆ ನಿನ್ ಮೊಮ್ಮಗ್ಳಿಗೆ ಕರ್ಕಂಬಾ’’ ಹೇಳ್ತು.
ಮರುದಿವ್ಸ ಹೂಗಿನ ದಂಡೆ ಕಟ್ದ ಇವನೇಯ ಹೂಗಿನ ದಂಡೆ ಒಳಗೆ ಒಂದ್ ಚೀಟಿ ಬರದ.
‘ಒಂದು ಪಲಕು ಮತ್ತು ಒಂದು ಶೀರೆ ಕೊಟ್ಕಳ್ಸು’ ಹೇಳಿ.
ಅಜ್ಜಿ ತಕಂಡ್ ಹೋಗ್ ಕೊಟ್ತು.
ಹಾಗೇ ಅದು ಮುಡಿಬೇಕಾರೆ ಚೀಟಿ ಶಿಕ್ತು.
ಚೀಟಿ ಒದ್ ನೋಡ್ಕಂಡಿ ಪಲ್ಕು ಶೀರೆ ಕೊಟ್ಕಳ್ಸ್ತು ಅಜ್ಜಿ ಮುದ್ಕಿಕೈಲಿ.
ರಾಜನ ಹುಡಗನಿಗೆ ಪಲ್ಕು ಸೀರೆ ಉಡ್ಸಿ ಅಜ್ಜಿಮುದ್ಕಿ ಬೆನ್ನೀಗೆ ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟ, ರಾಜನ ಹುಡ್ಗಿದಲ್ಲಿ.
ರಾಜನ ಹುಡ್ಗನ ಕೈಲಿ, ‘‘ರಾತ್ರೆ ನುಗ್ಲ ಬಿಡ್ತೆ ಆ ನುಗ್ಲ ಯೇಣಿ ಹತ್ತಿ ಅರಮನೆಗೆ ಬಾ’’ ಅಂತು.
ಮರುದಿವಸ ಹೂಗಿನ ದಂಡೆ ಕೊಟ್ ಬರ್ವಲ್ಲಿವರೆಗೆ ಇವರದು ಅಡ್ಗಿ ಬಿಡ್ಗಿಯೆಲ್ಲಾ ಆಗ್ಹೋಗದೆ.
ಮರದಿವಸ ರಾತ್ರೆ ಹೋಗ್ತೆ ಬತ್ತೆ ಉಳ್ದ ರಾಜನ ಹುಡಗ.
ಹಾಗೇಯ ಹುಡಗಿ ಸೋದರ ಮಾವನಿಗೆ ಸೂಟಿ ಬಿತ್ತು.
ಹಾಗೇಯ ಅವ ಬಂದ.
ಅಕ್ಕನ ಕೈಲಿ ಬಾವನ ಕೈಲಿ ಯೆಲ್ಲಾ ಹೇಳ್ದ.
‘ಹೀಗೀಗಾಯ್ತದೆ’ ಹೇಳಿ.
ಆವಾಗೆ ಆ ದಿವಸ ಕಾದುಕೊಂಡೆ ಕುಂತ್ರು.
ಆ ದಿವಸ ಎರಡು ಜನರಿಗೆ ಹಿಡಿದರು.
ಹಿಡ್ದಿ ಮನೆ ಒಳಗೊಂದು ಕತ್ಲೆ ಕೋಣಿತ್ತು.
ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ದೇವರ ಮನೆಯಿತ್ತು.
ಆ ಕೋಣೇಲ್ ತಂದ್ ಹಾಕಿಟ್ರು ಯರ್ಡೂಜನ್ರಿಗೂವ.
ಮರುದಿವಸ ಮಂತ್ರಿ ಹುಡಗನಿಗೆ ತೆಳಿತು.
ಎರಡೂ ಜನರ ಹಿಡ್ದು ಕೋಣೆಲಿ ಹಾಕಿಟ್ಟಿರು ಹೇಳಿ.
ಆವಾಗೆ ಮರುದಿವ್ಸ ಇಡೀ ಊರೆಲ್ಲ ಡಂಗ್ರ ಹೊಡೆದರು.
ಮನೆಗೊಬ್ಬೊಬ್ಬರು ಬರಬೇಕು ಹೇಳಿ ಡಂಗ್ರ ಹೊಡದಾನ್ ಹೇಳಿ.
ಈ ಮಂತ್ರಿ ಹುಡ್ಗ ಹೆಣ್ ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡ್ಕಂಬಂದ.
ಆ ಅಜ್ಜಿಮುದ್ಕಿ ಕೈಲಿ ಬಾಳೆಕೊನೆ, ಕಾಯಿ, ಕರ್ಪೂರಯೆಲ್ಲ ಕೊಟ್ಟ ಮುಟ್ಟಿಲ್ಹಾಕಿ ರಾಜನ ಮನೆಕೂಡ ಬಂದ್ರು.
ರಾಜನ ಕೈಲಿ ಹೇಳಿದರು.
‘‘ಮೊಮ್ಮಗ ಗಟ್ಟಕ್ಕೋದವ ಬಂದನೆ.
ಮತ್ತೆ ಒಂದ್ ಪೂಜೆ ಹೇಳ್ಕಂಡಿದ್ದೆ.’’ ರಾಜ ಹೇಳ್ದ.
‘‘ಇವತ್ ಪೂಜೆ ಕೊಡುಕಾಗುದಿಲ್ಲ’’ ಹೇಳ್ದ.
‘‘ಇಲ್ಲ, ಮೊಮ್ಮಗ್ಳಿಗೊಬ್ಳಿಗೆ ಒಳಗೆ ಬಿಟ್ತೆ.’’ 
‘‘ಒಬ್ಬಳಿಗೆ ಹೆರಗೆ ಹಾಕಿ’’ ಹೇಳ್ತು ಅಜ್ಜಿ, ರಾಜ ಒಳಗೆ ಬಿಟ್ಟ ಹುಡಗೀಗೆ.
ಪೂಜೆ ಗೀಜೆ ಕೊಟ್ಟಾದ್ಕೂಡ್ಲೆ ಇವ ಹಾಕಿದ ಡ್ರೆಸ್ ರಾಜನ ಹುಡಗೀಗೆ ಕೊಟ್ರು.
ಬಾಳೆ ಕೊನೆ ಮುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಾ ಹುಡುಗಿಕೈಲ್ ಕೊಟ್ ಕಳಿಸದ್ರು.
ಹೆರ್ಗೆ ಬಾಗಿಲ ಹಾಕಿದರು.
ಒಳಗಿದ್ದ ವಸ್ತ್ರ ಅಂಗಿ ಬಿಂಗಿ ಮಂತ್ರ ಶಕ್ತಿಂದ ಸುಟ್ ಬೂದಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ರು.
ಹಾಗೇಯ ಜನರೆಲ್ಲ ಬಂದ್ರು.
ಎರಡೂ ಜನರನ್ನು ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿದ್ರು.
ಪಾರ್ಟು ತಕ್ಕಂಡ್ ಋಷಿಯಾಗಿ ಹೊರಗೆ ಬಿದ್ರು.
ರಾಜ ಕೇಳ್ದ ಪೋಲೀಸರೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದರು, ‘‘ಹಾದಿಮೇಲ್ ಹೋಬೇಕಾರ್ ತಂದ ಹಾಕವ್ರೆ ಒಳ್ಗೆ’’ ಬಿಟ್ರು.
ಅಜ್ಜಿಮನೆಗೆ ಹೋದ್ರು ಅವ್ರು.
ಮರುದಿವಸ ಮಂತ್ರಿ ಹುಡ್ಗ ಅಜ್ಜಿಮುದ್ಕಿ ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡ್ಕಂಡ್.
ರಾಜನ ಹುಡ್ಗಗೆ ಹೆಣ್ ಹುಡ್ಗಿ ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡ್ದ.
ಕರ್ಕಂಡಿ ರಾಜನ ಮನೆಕಡೆ ಬಂದ.
ರಾಜನ ಕೈಲಿ ಮಂತ್ರಿ ಹುಡ್ಗ (ಅಜ್ಜಿವೇಷ) ಮೊಮ್ಮಗ ಗಟ್ಗೆ ಹೋಗನೆ.
ಮೊಮ್ಮಗಳು ಒಬ್ಳೇಯ.
ಮೊಮ್ಮಗಳ ನಿನ್ನ ಹುಡ್ಗಿದಲ್ಲಿ ಇಟ್‌ಹೊಗ್ತೆ ಅಂದ.
ರಾಜ, ‘‘ನಮ್ಮದೇನ ಅಡ್ಡಿಲ್ಲ.
ಹುಡ್ಗಿ ಅಡ್ಡಿಲ್ಲ ಹೇಳಿದರೆ ಅಡ್ಡಿಲ್ಲ’’ ಅಂದ.
ಹುಡ್ಗಿ ಕೇಳ್ಕಂಡ್ ಬಂದ, ‘‘ಹುಡ್ಗಿ ಇಲ್ಲೇ ಇಟ್ ಹೋಗ್ತೆ’’ ಅಂದ.
ಹಾಗೇ ಬಿಟ್ಟಾಕ ಬಂದ.
ಮತ್ತೆ ಹುಡಗಿ ಮಾವ ಬಂದಿದ್ದ.
ಅಕ್ಕ-ಬಾವ ಮಾತಾಡ್ಕಂಡು ಹೇಳಿದರು.
‘‘ಹುಡ್ಗಿದಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿ ಹುಡ್ಗಿ ತಂದಿಟ್ಟಿ ಹೋಗದೆ’’ ಹೇಳಿ.
ಅವ ಹೋದ ಮೆತ್ತಿನಮೇನೆ.
ಹಾಗೇಯ ಅಲ್ಲೇ ಮಾತಾಡ್ತೆ ಅಲ್ಲೆ ಮನಿಕಂಡ ಹುಡ್ಗಿ ಮಾವ.
ಮೆತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ಮಾವನ ಬುಡ್ಕೆ ಮನಿಕಂಡ್ತು ಆ ಹುಡ್ಗಿ.
ರಾಜನ ಹುಡಗ (ಹೆಣ್ಣು) ಇಚೆ ಮನಗಿದ.
ರಾತ್ರಿಕೂಡೆ ರಾಜನ ಹುಡ್ಗನ ಮಾವನ ಬದಿಗೆ ಹಾಕ್ತು.
ಹಾಗೇ ಮೈಮುಟ್ದ ಹೇಳ್ ಆಯ್ತು.
‘‘ಅಕ್ಕನ ಹುಡಗಿ ಮಾವ ಮೈಮುಟ್ದ’’ ಹೇಳ್ ಬೊಬ್ಬ ಹೊಡಿತು.
ಮೆತ್ತಿನ ಮೇಲೊಂದು ಗಂಡಿತ್ತಂತೆ.
ಗಂಡಿಲ್ ಬೊಬ್ಬೆಕೊಟ್ ಕೂಡ್ಲೆ ಹಾರಿಬಿಟ್ಟನಂತೆ ಮಾವ.
ಯಲ್ಗು ಪುಡಿಪುಡಿಯಾಯ್ತು.
ರಾಜನ ಹುಡ್ಗನಿಗೆ ಅಜ್ಜಿ ಮನೆಗೆ ಕಳಿಸದಳು.
ಬೆಳ್ಗಾದ್‌ಕೂಡ್ಲೆ ಅಪ್ಪನ ಕೈಲ್ ಹೇಳ್ತು.
‘‘ಹೀಗೀಗೆ ಮಾಡ್ಕಂಡು ಬೊಬ್ಬೆ ಮಾವ ಹಾಕುತ್ಲೂ ಕಿಡ್ಕಿಗಂಡಿಲ್ ಹಾರ್ಕಂಡಿ ಸತ್ಕಂಡನೆ ಹುಡ್ಗಿ ಯೆಲ್ಹೋಯ್ತು ಹೇಳಿ ಪತ್ತಿಲ್ಲ’’ ಅಂತು.
ಮರುದಿವಸ ಮಂತ್ರಿ ಹುಡ್ಗ ಅಜ್ಜಿ ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡ್ಕಂಬಂದ.
ರಾಜನ ಕೈಲಿ ‘‘ಮೊಮ್ಮಗ ಬಂದ.
ಮೊಮ್ಮಗಳಿಗೆ ಕರ್ಕಂಡ್ ಹೋಗ್ತೆ’’ ಹೇಳ್ತು.
ಹೇಳದ್ರ ರಾಜ ಹೇಳ್ದ, ‘‘ನಿನ್ನ ಮೊಮ್ಮಗಳು ಎಲ್ಲಿ ಓಡ್ಹೋಗದೆ ಪತ್ತಿಲ್ಲ’’ ಹೇಳ್ದ.
‘‘ಯೆಂತಾಮಾಡೂದು’’ ಕೇಳ್ದ.
ಇಲ್ಲಾಂದ್ಕೂಡ್ಲೆ ಅಜ್ಜಿಮುದ್ಕಿ ತೀಡೂಕೆ ಹಣ್ಕಬಿಡ್ತು.
ರಾಜ ಹೇಳ್ದ, ‘‘ನೀನು ತೀಡೂದೆ ಬೇಡ.
ತನ್ ಹುಡ್ಗಿನೇ ಕೊಡ್ತೆ ತಕಂಡ್ ಹೋಗು’’ ಹೇಳ್ದ.
ಅಜ್ಜಿಮುದ್ಕಿ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟ.
ಕರ್ಕಬಂತು ಮನೆಗೆ.
ರಾಜನ ಹುಡ್ಗ ಮನೆಗೆ ಕರ್ಕಂಡ ಹೋದ.
ಮದಿಯಾಗಿ ಇಬ್ರ ಹೆಂಡ್ರ ಜೊತೆನೂ ಸುಖ-ಸಂತೋಶ್ದಲ್ಲಿ ವಳ್ದ.
ವಂದೂರ್ನಲ್ಲಿ ವಂದ್ ಅಜ್ಜಿರ್ತದೆ.
ಅಜ್ಜಿಗೆ ಯಾರೂ ಇರಲ್ಲ. 
ವಬ್ಬಳೇಯ.. ಹೀಗೆ ಇರಬೇಕಾದ್ರೆ ವಂದಿವ್ಸ ಅನ್ನಬಾಗಿಸ್ತಾ ಇರಬೇಕಾದ್ರೆ ತಿಳಿ ಕೈಮೇನ್ ಬಿದ್ಬಿಡ್ತದೆ.
ಅದ್ ಕೈಮೇಲ್ ಗುಳ್ಯಾಗಿ ನಾಕೈದ್ ದಿನದ ಮೇಲೆ ವಡಿತದೆ.
ಆ ಗುಳ್ಳೆ ವಡ್ದ್ ನಂತ್ರ ಅದರೊಳಗೊಬ್ಬ ಚೋಟಣ್ಣ ಹುಟ್ತಾನೆ.
ಚೋಟಣ್ಣ ದೊಡ್ಡಾದ.
ಹೀಗೆ ವಂದಿವ್ಸ ಕಡಿಗೆ, ‘‘ಸೌದಿ ತಕಂಡ್ ಬರ್ತೇನೆ’’ ಅಂತ ಹೋಗ್ತಾ.
ಹೋಗ್ ವಂದ್ ಮರ ಹತ್ಕಂಡು ಸೌದಿ ಕಡಿತ್ ಇರಬೇಕಾರೆ ನಾಲ್ಕ್ ಜನ ಕಳ್ಳರು ಬರ್ತಾರೆ.
ಅವ್ರು ಬಂದವ್ರು ಇವ ಹತ್‌ದ ಮರದ ಕೆಳಗೇ ಕೂತಿರ್ತಾರೆ.
ಇವ ವಂದ್ ಯೆಲಿ ಮರಿಗೆ ಕೂತ್ಕಂಡಿರ್ತಾನೆ.
ಈ ಕಳ್ಳರು ತಾವ್ ತಂದ ಬಂಗಾರ, ದುಡ್ಡು ಯೆಲ್ಲಾ ಪಾಲ್ ಹಂಚ್ಕೊಳ್ಲಿಕ್ ಸುರುಮಾಡ್ತಾರೆ.
ಯೆಲ್ಲಾ ಸರಿ ನಾಲ್ಕ್ ಪಾಲ್ ಹಾಕಂತೇ ಇರಬೇಕಾರೆ, ‘ಪೊಲೀಸ್ ಪೊಲೀಸ್’ ಹೇಳ್ ಕೂಗ್ ಬಿಡ್ತಾನೆ.
ಕಳ್ಳರಷ್ಟೂ ಬಿಟ್ ಹಾಕ್ ವೊಡ್ಬಿಡ್ತಾರೆ.
ಇವ ಮರದಿಂದ ಕೆಳಗಿಳ್ದು ಆದಷ್ಟು ಕಟ್ಕಂಡ್ ಮನೆಗೆ ಬರ್ತಾನೆ.
ಹೀಗೇ ಇರಬೇಕಾದ್ರೆ.
ಅಜ್ಜಿ  ಮನೆಲ್ ವಂದಿವ್ಸ ತುಳಿಸಿ ಹುಣ್ಣಿಮಿ ಪೂಜೆ.
ಯೆಲ್ಲಾ ಸಾಮಾನ ತಂದಿರ್ತಾರೆ.
ಬಾಳೆ ಹಣ್ ವಂದ್ ತಂದಿರೋಲ್ಲ.
ಆವಾಗ್ ಇವಂಗ್ ಪೂಜಿಗ್ ಬಾಳೆ ಹಣ್ ಬೇಕಾಯ್ತು.
ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗ್ತಾನೆ.
ಅಂಗಡಿ ಬಾಗ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹಾಕಿರ್ತದೆ.
ಆವಾಗ ವಂದ್ ಸಣ್ಣ ಸಂದಿರ್ತದ.
ಅದ್ರೊಳ್ಗೆ ಇವ ವಳ್ಗೆ ಹೊಕ್ತಾನೆ.
ಹೊಕ್ ಬಾಳಿಹಣ್ ತಕಂಡ್ ಬರ್ತಾನೆ ಮನಿಗೆ.
ಇವ ಮಾರ್ನೆ ದಿವ್ಸ ಅಷ್ಟೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬಾಳೇ ಹಣ್ ತಿನ್ನೂ ಆಶ್ಯಾಗಿ ಅಂಗ್ಡಿಗ್ ಹೋಗ್ ಬಾಳಿಹಣ್ ಯೆಲ್ಲಾ ತಿಂದ್ ಅಲ್ಲೇ ಶಿಪ್ಪಿ ಹಾಕ್ ಬಂದ್ಬಿಡ್ತಾನೆ.
ಶೆಟ್ಟಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಂದ್ ಬಾಗ್ಲ ತೆಗ್ದ ನೋಡ್ವಾಗ ಹಣ್ಣಿಲ್ಲಾ.
‘ಬಾಗ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹಾಕ್ದಹಾಗೇ ಉಂಟು, ಬಾಳೇಹಣ್ ಯೆಲ್ಲಾ ತಿಂದ್‌ಹಾಕ್ ಹಾಕಿಬಿಟ್ಟಿದಾರೆ.
ಯಾವದೋ ವಂದ್ ಕಳ್‌ಬರ್ತಾನೆ.
ಇವತ್ ರಾತ್ರಿ ಅವ್ನ ಹಿಡೀಲೇ ಬೇಕು’ ಅಂತ ಹೇಳಿ, ಆ ದಿವ್ಸ ರಾತ್ರಿ ಅಂಗಡೀಲೇ ಕಾಯ್ತಾ ಇರ್ತಾನೆ.
ಈ ಚೋಟಣ್ಣ ದಿವಸಾ ಬರೋ ಹೊತ್ತಿಗೇ ಬಂದ.
ಬಂದವನೇ ವಳ್ಗ್ ಹೊಕ್ದ.
ಅಂಗ್ಡಿಯವ ನೋಡಿ ಅವನ ಹಿಡ್ದ್ ಬಿಡ್ತಾನೆ.
ಮಾರನೇ ದಿವಸ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ‘ಇವನಿಗೆ ವಂದ್ ಶಿಕ್ಷಿ ಕೊಡಬೇಕಾಯ್ತು.
ಆವಾಗಿವ್ನಿಗೆ ಯಾವ ಶಿಕ್ಷಿ ಕೊಟ್ರೆ ಇವ ಸಾಯ್ತಾನಪ್ಪಾ?’ 
ಅಂತ ಆಲೋಚ್ನೆ ಮಾಡಿ, ‘ಬಾವೀಲ್ ಹಾಕ್ಬೇಕಿವನ’ ಅಂತ ಹೇಳಿ ವಂದ್ ಬುಟ್ಟಿಗ್ ವಂದ ಹಗ್ಗಕಟ್ಟಿ, ಇವನ ಬುಟ್ಟಿ ವಳಗೆ ಹಾಕಿ ಬಾವಿವಳ್ಗ್‌ಬಿಡ್ತಾನೆ.
ಇವ ಯೇನ್ ಮಾಡದ್ರೂ ಬುಟ್ಟಿ ಮುಳುಗೂದಿಲ್ಲ.
ಆವಾಗ ಶೆಟ್ಟಿ ಹತ್ರ ಹೇಳ್ತಾನೆ ಅವ ಬಾವಿ ವಳಗಿಂದೇಯ, “ನನ್ನ ಜತಿಗೆ ಬುಟ್ಟಿವಳ್ಗೆ ವಂದ್ ಕಲ್ಲೂ ಹಾಕಿದ್ರೆ ತಾನ್ ಮುಳ್ಗತಿದ್ದೆ.
ನಿನ್ಗೆ ಅಷ್ಟೂ ಬುದ್ದಿ ಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಅದ್ರಿಂದ್ ಮೇಲೆ ತೆಗಿ, ವಂದ್ ಕಲ್ ಹಾಕಬಿಡು” ಅಂತ ಹೇಳಿ ಚೋಟಣ್ಣ ಹೇಳ್ತಾನೆ.
ಹೀಗೇ ಶೆಟ್ಟಿ ಬುಟ್ಟಿ ಮೇಲೆ ಯೆತ್ತ್‌ತಾನೆ.
ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿ ಮೇಲಿಟ್ಕಂಡು ಬುಟ್ಟಿಲ್ ಹಾಕ್ಬೇಕಂದಿ ಕಲ್ ತರಲಿಕ್ ಹೋಗ್ತಾನೆ.
ಚೋಟಣ್ಣ ತಪ್ಸಕಂಡ್ ಮನಿಗೆ ವೋಡ್ ಪರಾರ್ಯಾಗ್ತಾನೆ.
ಆಗ ಶೆಟ್ಟಿ ಬಂದ್ ಬುಟ್ಟಿಲ್ ನೋಡ್ತಾನೆ. 
ಚೋಟಣ್ಣಿಲ್ಲಾ ಯೆಂಟ್ ದಿವಸ ಮದ್ಗಕ್ಕೆ ನೂರಾರ್ ಜನ ವಟ್ಟಾಗಿ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್‌ದ್ರು.
ಆ ಮದ್ಗದಲ್ಲಿ ನೀರು ಸಂಪಾಯ್ತು.
ಇಲ್ ಬಂದ್ರು.
ಈ ಬಾವಿ ವಳ್ಗನ್ದ ಯೇಡಿ ಹೊತ್ ಮೇಲ್ ಹಾಕಂಡ್ರು.
ಬಳ್ಳಿ ಮುಂಡಿಲ್ ಕಟ್‌ಕಂಡಿ ಹತ್ ಹದ್ನೈದ್ ಜನ ಹೊತ್ರು ಅದ್ನ.
ಆಗ ತಕಂಡ್ ಹೋಗ್ ಮದಗದಲ್ ಬಿಟ್ರು.
ಅದ್ ಆ ಮದಗದಲ್ಲಿ ಆ ನೀರ್ನಲ್ ಆಡ್ಕಂಡ್ ಉಳಿತು.
ಉಳ್ವಟ್‌ರಲ್ಲಿ ಆಗ ಮತ್ ಯೆಯ್ಡ್ ವರ್ಸಾಯ್ತು.
ಯೆಯ್ಡ್ ವರ್ಸ ಆದ್ ನಂತ್ರ ಮತ್ ಬಂತು.
ಬಂದಿ ಅರಸೂಗೆ ಸಪ್ನದಲ್ಲಿ, ‘ತಂಗೆ ಸುಕಪಡ್ಸಿದ್ಯಲ್ವೋ ಮದಗ ತೋಡ್ಸ್ ಹಾಕು ಅಂದೆ. ತೋಡ್ಸಹಾಕ್ದೆ. ಈಗ ಈ ಕಟ್ಟ್ ನಿಮ್ಗ ಬೇಡ.
ನನ್ಗೂ ಬೇಡ.
ತನ್ನ ವಂದು ಕುದ್ಲ ರೋಮಕ್ ಪೆಟ್ಟಾಗ್ದೆಗಿದ್ದಂತೆ ವಳಿತೆ.
ಸಮುದ್ರದಲ್ ಹಾಕಬೇಕು.
ಸಮುದ್ರದಲ್ ಹಾಕ್ಬಿಟ್ರೆ ತಾನ್ ಆನಂದದಲ್ ಉಳಿತ್ನಪ್ಪಾ.
ಪದೇ ಪದೇ ಲಾಕಲ್ಲಾ ಇದು’ ಅಂತು.
ಆವಾಗೆ ಮದ್ಗದನ್ ತೆಗ್ದ್ ಮೇನ್ ಹಾಕೂದು ಬಾಳ ಕಟ್ಟಬಂತು.
ಅಂತೂ ಮದ್ಗದಲಿನ್ ಯೇಳ್ಸಿ ಹೊತ್ರು ಸಮುದ್ರಕೇ ನೂರ್ ಜನ ಹಿಡ್ಕಂಡಿ ಗುಂಪಲ್ ಹಾಕದ್ರು.
ಆಗ ಅದ್ಕೆ ಪ್ರಾಯ ಬಂತು ಹೇಳಾಯ್ತು.
ಪ್ರಾಯ ಬಂದ ನಂತ್ರ ಅರಸೂಮನಿಗೆ ಸಪ್ನದಲ್ ಬಂತು.
ಬಂದಿ ತನ್ಗೆ, ‘ಲಗ್ನಾಗಬೇಕು.
ಮತ್ ನನ್ಗ್ ವಂದ್ ಹೆಣ್ ತಕಂಡ್ ಹೋಗಿ ಇಂತಾ ಕಡ್ಗೆ ಚಪ್ಪರ ಹಾಕಿ ಆ ಹುಡ್ಗಿ ತಕಂಡೋಗಿ ಯೆಯ್ಡ ಬದಿ ಬಲ್ಕೆ ಯೆಡಕೆ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ ಚಪ್ಪರದಲಿ ಇರಸಬೇಕು.
ಅಷ್ಟ ಚೆನ್ನ ಯೇನದೆ ಹಾಕೂದ್ ಹಾಕಿ ಕುಳ್ಸ್ ಬಂದ್ ಬಿಡಬೇಕು’ ಅಂತು.
‘‘ಯೇ ದೇವರೆ’’ ಅಂದ ಅವನಿಗೆ ಕಮ್ಮಿಲ್ಲ.
ವಂದ ಮಾಭಾಗ್ಯ ರಾಜ್ಯಕ ಕರಿ ಕೊಟ್ ಕರ್ಸದ.
ಮತ್ತೆ ಇಂತಾ ಕಡ್ಗನ ಏಡಿ ಅದ್ಕೆ ಲಗ್ನ ಮಾಡಬೇಕು.
‘‘ತನಗೆ ಹೆಣ್ ತಕಂಡ್ ಹೋಗ್ ಕುಳ್ಸಿ ಯೇನ ಲಗ್ನದಲಿ ಮಾಡು ಉಚ್ಚವ ಮಾಡೋದದೆ, ಮಾಡಿ ತಕಂಡ್ ಹೋಗ್ ಕುಳ್ಸಬಿಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ಮಾಡ್ಲಿಕ್ಕೇ ಬೇಕು’’ ಹೇಳ್ದ.
‘‘ಬೇರೆ ರಾಜಕ್ ಅರಸು ತಾನೇ ಹೋಗ್ತನೆ.
ನೀನೇ ಹೋಬೇಕು’’ ಹೇಳದೆ.
ಸತ್ತಿವಂತನಾದ್ದರಿಂದ ಕಷ್ಟ ಪಾರಾತದೆ.
ಅವನ್ಗೇ ಆವಾಗ್ ಅಲ್ಲಿ ಯೇಳ್ ಜನ ಹೆಣ್ ಹುಡಗೀರು, ಚಿಕ್ಕಪ್ಪದೇ ಅಧಿಕಾರ.
ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಸತ್‌ಹೋಗ್ಬಿಟ್ಟರೆ ಇವನ್ದೇ ಅಧಿಕಾರ, ಮಾಡಿದ್ದೇ ಕರೆ ಅಲ್ಲವೋ?
‘‘ಯೇನ ಬಂದ್ರಿ?
ಯೇನತಾನ?’’
 ‘‘ಮತ್ಯೇನೆಲ್ಲ ವಂದ್ ಹೆಣ್ ತನ್ ಮಗನಿಗೇ ಬೇಕು’ ಹೇಳ್ತನೆ.
ಇವ, “ವಂದ್ ಹುಡ್ಗಿ ಕೊಡುಕಡ್ಡಿಲ್ಲ, ವಂದ್ ಲಕ್ಸ ರೂಪೈ ಕೊಡ್ಬೇಕು.” 
ಅವನೂ ವಂದ ಅರಸುವೇಯ.
ಅವಂಗೆ ಇವಗೆ ವಡನಾಟ ಸುರುವಾಯ್ತು ಹೇಳಾಯ್ತು.
ಮತ್ ಹೋಗ್‌ಲಿಲ್ಲಾ ಅಟದೂರೆ.
ಕಡಿಗೆ ಹೆಣ್ ತಂದ.
ಲಕ್ಷ ರೂಪೈ ಕೊಟ್‌ತಂದ.
ಸಮುದ್ರದ ತಟ್ಗೇಯ ಚಪ್ರಹಾಕಿ, ಅಂತೂ ಮಂಚಗಿಂಚ್ ಇರ್ಸಿ ಹೆಣ್ ತಕಂಡ್ ಹೋಗಿ ಕುಳ್ಸಿ ಯೆಯ್ಡ್ ಬದಿಗೂ ನಂದಾದೀಪ ಹಚ್ಚಿ ರಾತ್ರಿ ಮೂರಸಂಜೀಲ ಇಟ್‌ಬಂದರು.
ಬಂದ ನಂತ್ರ ಬೆಳಗ್ಗೆಗೆ ಹೋಗ ನೋಡುವಾಗ ಯೆಂತದೂ ಇಲ್ಲ.
ನುಂಕಂಡ ನಡ್ದೆಬಿಟ್ತು.
ಅದು ಮದ್ದಾತ್ರಿ ವೇಳಿದಲ್ ಬರಬೇಕಾದ್ರೆ ಸಮುದ್ರದ ನೀರ ಬಕ್ಕಂಡ್ ಬತ್ತದೆ.
ನುಂಕಂಡ್‌ತ್ತು ನಡ್ದೆಬಿಟ್ತು.
ಅಲ್ಯೆನೂ ಇಲ್ಲ.
ಬೆಳ್ಗಾಮುಂಚೆ ಚಪ್ರ ವಂದದೆ, ದೇಪ ಇಟ್‌ದ್ರು, ದೀಪ ಕತ್‌ತ ಅದೆ.
ಬೆಳ್ಗಾಗೆ ಪೋಲೀಸ್ರ ಸೂರ್ಯ ಉದ್ಯಾದ ಮೇಲೆ ಕಳ್ಸ್‌ದ, ನೋಡ್ಕಂಡ್ ಬಂದ್ ಹೇಳ್ರು.
ಯೆಂಟ್ಹತ್ ಕೋವಿ, ಕತ್ತಿ, ಈಟಿ, ಬಾಚಿ. . . ಅವ್ರೆ ಆಯುದ ತಕಂಡ್ ನಡ್ದೆಬಿಟ್ರು ಆ ಹೆಣ್ಣಿಲ್ಲ.
ದೀಪ ಕತ್‌ತ ಅದೆ.
ಚಪ್ರವೊಂದೆ ಅದೆ.
ಬಂದ್ ತಾಪ್ಡತೋಪ್ಡ ಅರಸೂಗ್ ತೆಳಿಸಿದ್ರು.
ಅಟ್ಟೂ ಅದೇ, ಹೆಣ್ಣಿಲ್ಲ.
ಯೇನ್ ಮಾಡ್ದೆ?
ಕೇಳ್ವೋರೆಲ್ಲ ಅಂದ್ ಸೂಮ್ಗ ಉಳ್ಕಬಿಟ್ರು.
ನಂತ್ರ ಮತ್ತೆ.
ಯೆಯ್ಡನೆ ವರ್ಸ ಬಂತು.
ಸಪ್ನದಲ್ಲಿ ಹೇಳ್ತು, ‘ಹಿಂದ್ ಯಾವ ರೀತಿ ಮಾಡಿದ್ದೆ ಅದ್ರಂತೆ ಮತ್ ಮದ್ಯಾಗಬೇಕು.
ಅದೇ ರೀತಿಂದ ಮತ್ತೆ.
ಹೆಣ್ ತಕಬಂದಿ ಅಲ್ ತಕಂಡ್ ಹೋಗ ಕುಳ್ಸಬೇಕು.
ಜಾಗ್ರತೀಲ್ ಆಗಬೇಕು.
ಯಲ್ಲಾದ್ರೆ ನಿನ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಕೇಡ ಬರೊದು’ ಅಂದ.
‘ಯೆಲ್ಲಾ ಕಾಲ್ವೆ ನಾನು ಇಟ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡ್ಕಂಡ್ ಬಂದ್ರೂ ಸುಕವೇ ಇಲ್ಲಾಯ್ತಲಾ?
ಈಗ ಮತೆ ಯಾರ ಕೊಡತ್ರು?’ 
ಮಾರ್ನೆ ದಿವಸ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲೇ ಹೋದ ಯೇಳ ಜನ ಹೆಣ್ ಹುಡ್ಗಿರು ಕೇಳ್ ಬಂದಿದ್ದ.
ಯೇಳೂ ಜನ ಲಗ್ನ ಮಾಡಬೇಕು ಹೇಳಿದ್ದ.
ಆ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಗೇ ಹೋದ್ನ, “ತಾನ್ ಮತೆ ಬಂದ್ ಬಿಟ್ಟೆ ಗಂಡ್ ಹುಡ್ಗರು ಬಾಳ ಜನ ಅವರೆ ಹೆಣ್ಣೇ ಕಮ್ಮಿ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ” ಅಂದ.
‘‘ಅಡ್ಡಿಲ್ಲಪ್ಪಾ, ಮತ್ ಯೆಯ್ಡ ಲಕ್ಸ್ ರೂಪೈ ಕೊಡಬೇಕು’’. 
‘‘ಅಡ್ಡಿಲ್ಲ  ಕೊಡ್ತೆ. ’’ ಅವರ್ಗೆ ಇವರ್ಗೆ ಒಪ್ಪಂದಾಗಿ ಮಾತಾಡ್ರು.
ಆರ್ ಜನ ಉಳ್ದರೆ ಪ್ರಾಯಕ್ ಬಂದರೆ.
ಮತ್ತೊಂದ್ ಹೆಣ್ ಕೊಟ್ಟ.
ಇದೇ ನಮನ್ಯಾಯ್ತು.
ಆರು ಕಿರಿದೊಂದ್ ಉಳಿತದೆ.
ಹುಡ್ಗಿ ತಕಂಡ ಹೋದೋರು, ‘‘ಚಲೋದಾಗವರೋ?
ಹುಡ್ಗಿರೆಲ್ಲ?’’ ಕೇಳ್ತರು ‘‘ಚಲೋ ಸಂಪಾಗವ್ರೆ’’ ಕಣ್ ಕಟ್ ಮಾಡ್ತ.
ಮತ್ ಹೋದ ಮಂದಿಗ್ಯೆಲ್ಲಾ ಚಪ್ರ ಹಾಕಿ, ಕುರ್ಚಿ, ಮೇಜು, ಬೆಂಡು ಯೆಲ್ಲಾ ತಕಂಡ್ ಹೋಗ್ ಹೊಂಗ್ನಮಾಲಿ ಕೈಲ್ ತೊಟ್ ಕುಳ್ಸಿ, ‘ನಿನ ಗಂಡ ಬತ್ತ’ ಅಂದ್ ಹೇಳ್ಕಿ ‘ಇಟ್ ಬನಿ’ ಅಂದ ಬಂದ್ರು.
ಆವಾಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಪರಮಾತ್ಮನ ಜಾನ ಮಾಡ್ತದೆ ಕಿರೀದು.
‘ತನ್ನ ತಂದಿಗೆ ಯೇಳ ಜನ ಹೆಣ್ ಮಕ್ಳು.
ನಾವ್ ಹುಟ್ಟಿ ತಾಯಿ-ತಂದೆ ತೀರ ಹೋಗಿರು.
ರಾಮ ರಾಮ. . . ಶಿವ ಶಂಕರ ಶಂಬೋ. . . ತನ್ ಗತಿಯೇನ್.
ಆರ್ ಜನ ಅಕ್ಕದಿರ ತಂದಿ, ವಬ್ರೂ ಕಾಂಬೋದೆಲ್ಲ.
ಯೇನಾಯ್ತು?
ಯೇನ್ ಹೋಯ್ತು ವಂದೂ ತೆಳೂದಿಲ್ಲ.
ನೀನೇ ಕಾಪಾಡ್ಬೇಕು’ ಅಂದಿ ಗೋಳ್ ಗುಡಿತದೆ, ತೀಡ್ತದೆ.
ಆವಾಗೆ ಆಕಾಶವಾಹಿನಿ ಆಯ್ತು; ಪರಮಾತ್ಮ ದೃಷ್ಟಿ ಇಟ್ಟ.
ವಂದ ಸನ್ಯಾಸಿ ರೂಪದಲ್ ಬಂದ ಕೂತ ಪರಮಾತ್ಮ, ಭಗವಂತ, ‘‘ಯೇನಾಯ್ತು ತಂಗಿ?
ನಿನ್ಗೆ ಯಾವುರಾಯ್ತು?
ಯಾವ ದೇಸಾಯ್ತು?
ಇಲ್ ಬಂದ್ ಕುಳ್ಳೊ ಕಾರಣಯೇನು?’’ ಕೇಳ್ದ.
‘‘ತೀಡಬೇಡ’’ ಅಂದ.
‘‘ನಿನ್ಗೆ ಯೇನ್ ಕಟ್ಟ ಬಂದ್ರೂ ಪಾರ್ ಮಾಡಕೊಡ್ತೆ.
ನೀನು ಸಾಂತ ರೀತಿಂದ ಉಳಿ’’ ಚಂದಾಗ್ ಹೇಳ್ದ.
ಹೋಗ್ ಸಪೋಟ್ ಕಾಲ್ಗೆ ಬಿದ್ದಬಿಡ್ತು.
‘‘ಯೆದ್ದೇಳು, ಯೆದ್ದೇಳು ಹೆದ್ರಬೇಡ’’ ಅಂದ.
ಆವಾಗ್ ಯೆದ್ ಕುಂತಕೊಂಡ್ತು.
ದುಕ್ಕ ಅಂತ್ರಸ್‌ಕಂಡಿ ಹೇಳ್ತು.
ಈ ರಾಜದಲ್ಲಿ ತಾನು ಬೇರೆ ರಾಜದ್ದು, ಈ ರಾಜದ ಅರಸ ಹೋಗಿ ತನ್ನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಗೆ ಹೇಳಿ ಮತ್ತು ನಿ ವಂದ್ ಯೇಳ ಲಕ್ಸ ರೂಪಾಯಿ ತಕಂಡಿ ವನಂದ್ ಲಕ್ಸದಂತೆ ಯೆರ್ಸ್ ಕಂಡ್ ಬಂದಿದ್ದ.
ಆಟ್ ತಕಂಡಿ ಅವ ಅಕ್ಕದಿರ ತೆಕ ಬಂದಿದ್ದ.
ವಬ್ರೂ ಕಾಂಬೊದೆಲ್ಲ.
ತನ್ಗೆ ಇಂತಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂತು.
ಈ ಕಟ್ಟ ಪಾರಗಬೇಕು.
‘‘ಯೇ ತಂದೇ!ನಿನ್ನಿಂದ ಕಟ್ಟ ಪಾರಗಬೇಕು ಹೊರ್ತು ಬೇರೆಯಲ್ಲ’’ ಅಂತು ಮತ್ ಸಪೋಟ್ ಪಾದ್ಕ ಬಿತ್ತು.
ಆವಾಗೆ, ‘‘ಹೆದ್ರಬೇಡ.
ನೀನು ತನ್ನ ಹೆಳ್ಕೆಯಂತೆ ಕೇಳಬೇಕು.
ದುಕ್ಕ ಮಾಡುಕಿಲ್ಲ.
ನಿನ್ಗೆ ಧೈರ್ಯಾಗ್ಲಿ’’ ಹೇಳಿ.
ಶಬ್ದದಲ್ ಹೇಳಿ ದೈರಿ ಮಾಡ್ದ ಅದ್ಕೆ.
ಮಂತ್ರಿಸಿ ಮೂರ ಹಳ್ ಕೊಟ್ಟ ನೋಡಿ ಅದ್ರಕಲ್.
ಹಳ್ಳು ಕೈಮುಟ್ಟಿಲಿಟ್ಟ.
‘‘ನೋಡು, ನೀನು ಹಿಂಗೆ ಕುಂತಲ್ಲಿ ನಿನ್ ಮೊಕಸಾರೆ ಸಮುದ್ರ ನೀರ್ ಬಕ್ಕಂಡ್ ಬತ್ತದೆ.
ನೀ ಹೆದ್ರೂಕಾಗ.
ಗೋರ್ ಕಪ್ಪಾಗೂದು, ಆದಕೂಡ್ಲೆ ನೀ ಹೆದ್ರೂಕಾಗ.
ಈಗ್ ಅದು ನೀರ್ನಲ್ಲದೆ.
ನೀರ್ ತಪ್ಪಿ ದೆಡ ಹತ್‌ದಕೂಡ್ಲೆ ಬಿಂಬಿ ಆಕಾರ್ದಲ್ ಬರೂದು. 
ಬೋರ್ಗುಡಿತದೆ ಹೆದ್ರೂಕಾಗ. 
ದೆಡ ಹತ್ತ್‌ತು ಅಂದ ಕೂಡ್ಲೆ ನೀನು ಮೂರ್ ಹಳ್ಳ ಮಂತ್ರಿಸಿ ಹೊಡ್ದ ಬಿಡ್ಬೇಕು.
ತನ್ ಕಟ್ ಪಾರಾಗ್ಲಂದ್ ವಂದ್ ಹೊಡೆ.
ಬಿಂಬಿ ಆಕಾರದ್ದಲ್ ಬಂದಾಗ ಬೋರ್ಗುಡತದೆ.
ದಿಡಹತ್ತ್‌ತೂ ಅಂದ್ ಕೂಡ್ಲೆ ವಂದ್‌ ಹಳ್ಳ ಹೊಡೆ.
ವೋಡ್ ಕಳ್ಚಿ ಸಾಪ್ ನಿಜರೂಪಾಗಬೇಕು’’ ಅಂತ, ‘‘ಇದ್ದಿ ಬುದ್ದಿ ಕಲ್ತಂತ ಮನ್ಸಿನಾಗೆ ಬರಬೇಕು’ ಅಂತ ಹೊಡೆ ಯೆಯ್ದನೆಹಳ್ಳ.
‘ಕಪ್ ವರ್ಣಾಗಿತ್ತು ಕೆಂಪ ವರ್ಣಾಗಬೇಕು’’ ಅಂತ ಮೂರನೇದ ಹೊಡೆ.
‘‘ಮೂರೂ ಹಳ್ ಹೊಡಿತಲ್ವೊ?
ಸಾಪ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಸ್ನಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕಾಯ್ತು.
ಹಾಲಹರ್ದಂತೆ ನೀರ ಹರೀತದೆ” ಹೇಳಿ ಪರಮಾತ್ಮ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ.
ಪರಮಾತ್ಮ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಮೂರು ಕಲ್ ಹಳ್ಳ ಮಂತ್ರಿಸಿ ಹೊಡಿತು.
ಮುಂದೆ ಬಂದಿ ಮಂಚದ ಮೇನ್ ಕುಂತ.
‘‘ಮಾಲಿ ಹಾಕು ಹೇಳನೆ ಪರಮಾತ್ಮ’’ ಮಾಲಿ ಹಾಕ್ಬಿಟ್ತು.
ಅವನೂ ತೆಗ್ದೆ ಹಾಕ್ದ.
ಅವ್ರು ಕುಂತ್ಕಂಡ ಚಂದದಲ್ ಉಳದ್ರು.
ಕತ್ತು ದೇಪತತಾ ಉಳೀತು.
ಬೆಳಗಾದ ಕೂಡ್ಲೆ ಅರಸು ಸಿಪಾಯಿಯರ ಕರದು, ‘ಹೋಗ್ ಬರ್ರಪ್ಪಾ, ಯೇನಾಯ್ತು ನೋಡ್ಕ ಬನಿ’ ಹೇಳ ಕಳ್ಗಸ್ದ. 
ಹೋದ್ರು ತಾಪಡತೋಪ್ ಹೋಗಿ ನೋಡದ್ರು.
ಜ್ಯೋತಿ ಉರಿತದೆ.
ಸಕಲ ಸಂಪನ್ನ ಮೇಲ್ ಕುಂತರೆ ಅವರು. . . ಅವ ಸೂರಿ ಪ್ರಕಾಶವ್ನೆ.
ಬಂದ ಅರಸೂಗೆ ತಾಪ್ಡತೋಪ್ ಹೇಳದ್ರು.
ಅವನ ಮನಿಂದ ಅದ ಕುಂತಲ್ಲಿವರಿಗೆ ಮೆಟ ಮಟ್ಗೆ ತೋರಣ ಅಲ್ಲಿದ್ದಿಲ್ಲೂ ಹಾಕ್ಸ್‌ದ.
ಮಂದಿ ಮಾರ್ಬಲ ಆವಾಗೆ ರಾಜದವರೆಲ್ಲ ಕೂಡ್ಸಕಂಡಿ, ಸಂಗ್ರಯ ಸಮ ಮಾಡ್ಕಂಡ ಮಂಚಾಲ ತಕ್ಕ ಹೋಗಿ ಹತ್ತಕೊಂಡಿ, ಉಚ್ಚಯದ ಮೇನೆ ಬಂದು ಇವ್ರ ಮನೆಗೆ ತಂದಿ, ಆರತಿ ಗೀರತಿ ಯೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿ ವಳ್ಗ್ ತಕೊಂಡ.
ವಳ್ಗ್ ತಕೊಂಡಿ ಆ ರಾಜ್ಯ ಅವಗೆ ಅದಕೆ ಕೊಟ್ ಮನೀಲ ಇಟ್ಕಂಡ.
ಸುಕಸಂತೋಸದಲ್ ಉಳಕಂಡ್ರು.
ಪಾಪದ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ದ ಹಿಂಡ್ತಿ ಹೆರ್ಗೆ ಹಾಕಬಿಟ್ಟ.
ಅದಕ್ಕೂ ಸಂತೋಸದಲ್ ಇರ್ಸದ.
ಅಜ್ಜಿ-ಮೊಮ್ಮಗ ಇದ್ರು.
ಬಹಳ ಬಡತನ, ಬೇಡ್ಕಂಬಂದಿ ತಿನ್ನುದು.
‘‘ವಂದ್ ಬುತ್ತಿ ಕಟ್ ಕೊಡಜ್ಜವ್ವಾ.
ತಾನು ಊರ್ ತಿರಿಕಂಬತ್ತೆ’’ ಅಂದ್ ಹೇಳ್ತ.
‘‘ಬುತ್ತಿ ತಕಂಡ್ ಹೊರಟು ತಾರಿಮೇನ್ ತಿರ್ಗತ.
ಯೆಯಡ್ಡ ಬಿಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿ ಆಚಿ ದಾಟ್ದ.
ತಾರ್ನವ ಯೇನ್ ಕಷ್ಟ ಬಂದ್ರೂ ಬೆಡ್ಕೊ, ತಾ ಬಂದ್ ಪರಿಹರ್ಸ ಕೊಡ್ತೆ’’ ಅಂತ.
ಮುಂಚೆ ಹುಲಿ ಶಿಕ್ತದೆ.
ಬೆಂಡ್ ಕಟ್ಟ ಹಾಕ್ತ, ಹುಲಿ ಕೇಳ್ತದೆ.
ಹುಲಿ ಸಿಕ್ದ ಕೂಡ್ಲೆ ‘‘ಯೆಲ್ಲ ಹೋಗ್ತೆ?’’
 ‘‘ತನ್ ಬಡಸ್ತನದ ತಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಡ್ ಬೇಡ್ ಸಾಕಾಗಿ ಊರ ತಿರಿಕಂಬೂಕ ಬಂದಿದ್ದೆ’’ ಅಂದ.
‘‘ಯೇನ್ ಕಷ್ಟ ಬಂದ್ರು ಪರ್ಯಾರ ಮಾಡ್ತೆ’’ ಅಂತು ಮುಂದಕ್ ಹೋತ.
ಯೆರವಿ ಯೆಂಬತ್ ಕೋಟಿ ಶಿಕ್ತದೆ.
ಸೊಪ್ನ ಟೊಂಕಿ ತಕಂಡಿ ಹರೂ ನೀರಗೆ ಯೆರವಿ, ಆಚಿದ್ದ ಈಚಿ ಈಚಿದ್ ಆಚಿ ಮಾಡಿ ಹೊರ ಹಾಕ್ತ.
‘‘ಯೆಲ್ ಹೋಗ್ವವ?
ಬೇಡ್ಕಂತ ಬಂದವ.’’ 
‘‘ಕಷ್ಟ ಊರ ತಿರಗ್ ಹೋಗಬವುದು” ಅಂದ.
‘‘ಕಷ್ಟ ಪರಿಹರ್ಸ ಕೊಡ್ತೆ’’ ಅಂತದೆ.
ಮತ್ ಗುಮ್ಮಕ್ಕಿ ಸಿಕ್ತದೆ.
ವಂದು ಗುಮ್ಮಕ್ಕ ಕೇಳ್ತದೆ.
‘‘ಹಾದೀಲ್ ಕೂತಿದಿಯೇ ಯೆಲ್ಗ್ ಹೋಗುವವ?
ಬೇಡ್ಕಂತ ಬಂದವ.’’ 
‘‘ಊರ ತಿರಗೂಕೆ ಬಂದನೆ’’ ಅಂದ.
‘‘ಇದೇ ರಾಜನ ಮನಿಗೆ ಹೋಗು.
ಒಂದು ತುತ್ತ್ ಅನ್ನದೆ’’ ಅಂತು.
ರಾಜನ ಮನಿಗೆ ಹೋಗ್ತ ಅವ.
ರಾಜ್ನ ಹುಡುಗಿ ವಳಿತದೆ.
ಯಾರ ಬಂದ್ರೂ ನಗ್ನಾಗುಕಾಗುದಿಲ್ಲ.
ನಾಕ್ ಪಣ ಇಟ್ಟದೆ.
ವಂದ್ ನೂರಾ ವಂದ್ ಮಾಳ್ದಲ್ಲಿ ‘ಕೂ’ ಹೊಡ್ವದು.
ವಂದ ಮಾನ್ಗಕ್ಕಿ ಅನ್ನ ತಿನ್ನಬೇಕು.
ವಂದ ಕೊಟ್ಗಿ ದನ ಮುರಿಬೇಕು.
ವಂಚೀಲ ರಾಗಿ, ವಂಚೀಲ ಸಾಸ್ಮಿ ಬೇರ್ ಮಾಡಕೊಡ್ಬೇಕು.
(ಮಾಳ ಅಂದರೆ ಗದ್ದೆಯ ಬೆಳೆಯನ್ನು ಕಾಯಲು ಗದ್ದೆಯಲ್ಲೇ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಕೂಡ್ರಲು ಮಾಡಿದ ಮಾಡು)ವಂದಿನ ಯೇನಂದು ಪಣ ಇಟ್ತು?
ನೂರಾವಂದ್ ಮಾಳದಗೂ ಸರಿಯಾಗ್ ಕಾಯಬೇಕು.
ನೂರಾ ವಂದ್ ಮಾಳದಗೂ ಯಾರ್ ನೋಡುಕ್ ಬಂದ್ರೂ ಅಟ್‌ರಗೂ ಇದ್ದವ ಕೂಗು ಹೊಡಿಬೇಕು.
ಗುಮ್ಮಕ್ಕಿ ನೆನಕಂತ, ‘ಈ ಮಾಳಕಾವರೊಳಗೆ ನೀ ಬರಬೇಕು’ ಅಂದ ನೂರಾ ವಂದ್ ಗುಮ್ಮಕ್ಕಿ ಕರಕಬತ್ತದೆ.
ಯಾವ ಮಾಳಕ್ ಹೋದ್ರೂ ‘ಊಂ. . ಊಂ. . . ’ ಅಂತದೆ.
‘‘ಕೊಟ್ಟಗೀಲಿ ನೂರಾವಂದ್ ದನ ಉಳಿತದೆ.
ರಾತ್ರಿ ಬೆಳಗಾಗೂ ತನ ನೂರಾವಂದ್ ದನನೂ ತಿನಬೇಕು.
ನೂರಾವಂದ ತಲಿ ಗುಮಟೆ ಬೀಳಬೇಕು’’ ಅಂದಿ ಪಣ ಇಟ್ತು.
ಹುಲಿ ನೆನಕಂತ, ಹುಲಿ ಬಂದಿ ದನ ಅಟ್ಟೂ ಮುರ್ಕ ತಿಂದ್ಕಂಡಿ ತಲಿ ಬಿಟ್ ಹಾಕ್ ಹೋತದೆ.
‘‘ವಂದ್ ಚೀಲ ರಾಗಿ ವಂದ್ ಚೀಲ ಸಾಸ್ಮಿ ಬೆರಸಿ ರಾತ್ರಿ ಬೆಳಗಾಗುವವರಿಗೂ ವಂದ್ ಅಲಕ್ ಆಗದೆ ಬೇರ್ಮಾಡಕೋಡ್ಬೇಕು’’ ಅಂತು.
ಆವಗೆ ಯರ್ಗ ನೆನಕಂತ.
ಅವ, ‘ನೀ ಬಂದ್ ತನ್ಗೆ ಸಾಯತನ ಮಾಡ್ ಕೊಡಬೇಕು’ ಅಂದಿ.
ಯೆಂಬತ್ ಕೋಟಿ ಯರ್ಗೆ ಹೆಕ್ ಬೇರಮಾಡಿ ಹೋಗಬೇಕಾದರೆ ವಂದ್ ಗರ್ಭಿಣಿಯರಗ ವಂದ ಸಾಸ್ಮಿ ಕಚ್ಕ ಹೋತದೆ.
ಹುಡುಗಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಂದದ್ದು ಅಳದು, ‘‘ವಂದ ಸಾಸ್ಮಿ ಕಮ್ಮಿ ಬಂದದೆ, ತಂದ ಕೊಡಬೇಕು.
ಯೆಲ್ದಗಿದ್ರೆ ನಾ ಇಟ್‌ಪಣ ಮುರಿತೆ?’’ ಅಂತದೆ.
‘‘ತಾತಂದ್ ಕೊಡ್ತೆ’’ ಅಂದಿ, ಯರ್ಗ ನಿದ್ದಲ್ ಹೋಗಿ ಸಾಸ್ಮಿ ತಂದ್ ಕೊಡ್ತ.
ಕೂಡಲೇಯ ಮತ್ತೊಂದು ಪಣ ಇಟ್ತು.
‘‘ವಂದ್ ಮಾನ್ಗಕ್ಕಿ ಅನ್ನ ಮಾಡಿ, ಕುಂಬಳಕಾಯಿ ಪಲ್ಯ ಮಾಡಿ ನಿರಾತ್ರಿ ಬೆಳಗಾಗೂವರಿಗೆ ಉಣಬೇಕು’’ ಅಂದಿ ಪಣ ಇಟ್ತು.
ತಾರ್ನವ್ನೇ ಬಂದಿ, ‘ಅನ್ನ ಉಂಡಿ ಕರ್ಚಮಾಡ್ಬೇಕು’ ಅಂದ.
ತಾರ್ನವ ಉಣ್ಣದೇಯೆಷ್ಟ ದಿವ್ಸಾಗಿತ್ತು ಯೇನೋ ಬಂದವ ಅಟ್ಟೂ ಅನ್ನ ತಿಂದ.
ತಿಂದ ತಿಂದ ನೆಲದ ಮಣ್ಣನ್ನೂ ವಂದ ಮುಟ್ಟಿ ತಿಂದ್ಕಂಡ್ ಹೋತ.
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಂದ್ ಕದ ತೆಗಿತದೆ ಅದು ಪಣ ತೀರ್ತು ಅಂದಿ.
ಊರರ್ಗೆಲ್ಲ ಕರ್ಯ ಮುಟ್ಸತ ಜನ ಬಂದರು.
‘ನಗ್ನಾಗೂಕ್ ನಮ್ಮ ಕೈಲಾಗಲೆಲ್ಲ.
ಇವ ಚಿನ್ನದ ಕೂದ್ಲ ಪಾರ್ವತಿ ನಗ್ನಾತ’ ಅಂದಿ ಎಲ್ಲರೂ ಅಶ್ಚೀರ್ ಬೀಡ್‌ತ್ರು.
ಕುದ್ರಿ ತಕಂಡು, ಸಾಮಾನ ತಕಂಡಿ, ಹಿಂಡ್ತಿ ಕೂರ್‌ಕಂಡಿ ಅಜ್ಜಿಮನಿಗೇ ಬತ್ತ.
ಅಜ್ಜವಿ ಕೈಲ್ ಹೇಳ್ತ, ‘ತಿರ್ಗ್ ತಿರ್‌ಗಿ ಪಣ ಗೆದ್ದಿ ಲಗ್ನಾಗ್ ಬಂದೆ’ ಸುಕದಲ್ ವಳಿತ್ರು.
ಅರಸು ಮಂದಮತಿ.
ಚಿನ್ನದ ಕೋಳಿ ತಂದ್ರೆ ಪರಿಹಾರ.
ಅವನ ಮೂರ್ನೆ ಮಂಗಗೆ ಕಾಳಿಕಾಮ್ಮ ಪರಸರಾಮನ ಆಯಧ ಕೊಟ್ಟಿದೆ.
‘ಚಿನ್ನದ ಕೋಳಿ ತರ್ವಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ ಹೋದೋರ್ ಕಂಡಿದ್ದೆ, ಬಂದೋರ್ ಕಾಣ್ಣಿಲ್ಲ’ ಅಂತರೆ.
ಹಿಂಡ್ತಿ ಮೂರ್ ಹಳ್ಳ ಕೊಡತ್ಲು.
ಯೇಳ ಸಮುದ್ರದಾಚಿ ಚಿನ್ನದ ಕೋಳಿ ಅದೆ.
ಬಿಸಲ್ನಲ್ಲಿ ಆರಾಂ ಕುಂತಕೊಂಡ.
ಗಂಡ್ ಬೇರುಂಡ, ಹೆಣ್ ಬೇರುಂಡ ಮರಿಗೆ ಆಯಾರ ತರೂಕ್ ಹೋದಾಗೆ ಸರ್ಪ ಮರಿ ತಿಂಬೂಕೆ ಬಂತು.
ಮರಿ, ‘‘ಮಾರಾಯ, ನಮ್ ಜೀವ ಇದ್ರೆ, ನಿನ್ನ ಜೀವ ಕಾಯತ್ರು ನಮ್ ತಾಯಿ-ತಂದೆ, ನೀನೇ ತಂದೆ-ತಾಯಿ’’ ಅಂತ ಗಿಜರತದೆ.
ಕೊಡ್ಲಿಂದ ಹೊಡೆದ ಸರ್ಪ ಸತ್ತಿತು ಮರಿಗೆ ಸಂತೋಸಾಯ್ತು.
‘‘ನಿನ್ನ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಿಕೊಡತೇವೆ.’’ 
ತಾಯಿ-ತಂದಿ ಆಯಾರ ತಕಂಡಿ ಬಂದ್ರು, ಹಣ್ಣು ಹಂಪ್ಲಿ ಕಿಟ್ಟಬೇಕಾದ್ರೆ ಪಣ ಹೇಳಾಗದೆ.
‘ಅವ್ವಾ ತಾಯಿ ವಳಗೂ ನೀವಲ್ಲ, ತಂದಿ ವಳಗೂ ನೀವಲ್ಲ.
ನಮ್ಮ ಜೀವ ಕಾಪಾಡಿದವ ಈ ಮನಶ.
ಚಿನ್ನದ ಕೋಳಿ ತಗಬರೂಕೆ ಅವ ಬಂದನೆ.
ಯೇಳ್ ಸಮುದ್ರದಾಚೆ ಅವನ್ನ ತಕೊಂಡ ಹೋಗಿ ಬಿಟ್ ಹಾಕ್ ಬನ್ನಿ’ ಹೇಳ್ತದೆ.
ಅವ ಯೆರಡೂ ಹಕ್ಕಿ ರಟ್ಟಿ ಮೇಲೆ ಸಮುದ್ರ ದಾಟಿ ಹೋತ.
ವಂದ್ ಪಕ್ಕದ ಗಿರಿ ಕೊಟ್ ಹಾರ್ ಹೋತದೆ.
ಗಿರಿ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಮಾಡಿ ಹಿಡದ್ರೆ ತಾ ಬತ್ತೆ.
ಹೇಳಾಕ್ ಹೋತದೆ.
ಅಲ್ಲಿ ವಂದ್ ಮರನಲ್ಲಿ ಪಿಶಾತಿ ಬೂತಂಗಳು, ರಕ್ಕಸರು ಯಲ್ಲವರು ಕಾಯತ ಇರತ್ರು.
ಮರಕೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಚಿನ್ನದ ಕೋಳಿ ಅದೆ.
ಅವ ವಂದ್ ಗುಂಡ ಮಂತ್ರಿಸಿ ಹೊಡಿತ.
‘‘ಬೂತ, ಪಿಶಾತಿ, ರಕ್ಕಸರು ಏನೂ ಇದ್ದರೂ ಅಡ್ಡಾಗಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕು’’ ಅಂದಿ ವಂದ್ ಕಲ್ ಹೊಡದ.
ಮರನಲ್ಲಿ ಯೆಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟಿ ಸೊಮಗ್ ನಿತ್ ಬಿಟ್ರು.
ಚಿನ್ನದ ಕೋಳಿಯ ತೆಕಂಡ ಬಂದ.
ಗಿರಿ ಹಿಂದ್ ಮುಂದ್ ಮಾಡಿ ಹಿಡ್ದ.
ಆ ಹಕ್ಕಿ ಯೆಯಡೂ ಅಲ್ಲಿ ಹಾರ್ ಬಂತು.
ಕಟ್ಟೆಗೆ ತಂದ್ ಬಿಟ್ರು.
ಪುನಃ ನೆಂಟರ್ ಮನಿಗ್ ಬಂದ.
ಮಾವನ ಕೈಲಿ, ‘‘ನನ್ ಮನಿಗ್ ಹೋಗ್ತೆ’’ ಅಂದ.
ಹಿಂಡ್ತಿನ ಕರ್ಕಂಡ್ ಹೊಂಟ.
ಕೂಡಿ ಬಂದ್ರು.
ಸುಮಾರ್ ಕುಮಟೆಗೆ ಬಂದ.
ಸೂಳಿಮನೆ, ದಾರೀಲ್ ಸೂಳಿಮನೆ ಅದೆ.
ಪದ್ಮಾವತಿ ಅಲ್ಲಿ ಬೋರ್ಡ್ ಬರೆದಿಟ್ಟದೆ.
‘ನಾನು ಬರೆದ ಬೋರ್ಡನ ಅಕ್ಸರ ನೋಡಿ ಯಾವವ ಹಿಂದೆ ಹೋದನೋ ಅವ ನನ್ ಕಿಕ್ಕಾಲ್ ಗಂಡಿಲ್ ಮನ್ಗೆ ಹೋದಂತೇಯ’ ಹೇಳಿ ಬರದಿಟ್ಟಿದೆ.
ಬಂದ್ ನೋಡ್ದ.
ಮೊಕಸಾರೆ ಪಗಡಿ ಆಟ ಗೆದ್ಕಂಡ್ ಹೋಗ್ಬೇಕು.
ಅಡವಿಗೆ ಯೆಯ್ಡು ಜನ ಆಳಗೋಳ ಕಳ್ಸ್ ಕೊಟ್ಟ್.
‘‘ಮೂರ್ ಯೆಲಿ ಬುಡ್ಕ ಹಿಡ್ಕ ಬನ್ನಿ’’ ಅಂದ.
ಬುಟ್ಟಿಲ್ ಹಾಕಂಡ್ ಬತ್ತ ಸೀದಾ ಸೂಳಿಮನಿಗೆ ಹೋದ.
“ನೀನಿಟ್ ಪಂತ ಮಾಡಿ ಬೋರ್ಡ್ ಹಚ್ಚಿದೆ.
ನುಸ್ದ ಹೋದಾಂಗಾತದೆ!
ಪಗಡಿ ಆಡವ” ಅಂದ.
ಕೂತ್ರ ಆಡ್ತ ಇರಬೇಕಾದ್ರೆ ಬೆಕ್ನ ತಲಿಮೇಲೆ ಪಣತಗಿ ಇಟ್ಟು ಆಡ ಬತ್ತದೆ.
ಅದ್ಕೆ ಪಗಡಿ ಆಡಬೇಕಾದ್ರೆ ಗೆಲತದೆ.
ಅದು ಗೆದ್‌ತು.
ಮತ್ತೆ ಆಟ ಆಡ್ತಾ.
ಒಂದ್ ಯೆಲಿ ಬಿಟ್ದೇವ ನೋಡ್ತು ಬೆಕ್ಕು.
ಆಟವ ಇವ ಗೆದ್ದ.
ಮಗಳು ಬೆಕ್ಕು, ಹಿಡ್ಕ ಬಂದಿ ಅದ್ಕೆ ಮೂರೆ ಗುದ್ ಹೊಡಿತು.
ಅವಿಗೂ ಹೊಡಿತು.
‘‘ನೀನು ಹಾಲು ಹಣ್ಣ್ ಹಾಕ್ಲೆಲ್ಲ.’’
ಅದು, ‘‘ನೀನು ಪಗಡಿ ಆಡಿ ಗೆದ್ದರೆ ನಾನೂ ಸೈತ ನಿಂದು’’ ಅಂದ್ ಪಣ ಇಡ್ತದೆ.
ಅವ ಸೋತ್ರೆ ಅದರ ಕೆಳಗಾಗಿ ದುಡಿಬೇಕು.
ಬೆಕ್ಕು ಹಿಡ್ಕಬಂದ.
ಅದ್ರ ತಲಿಮೇನ್ ದೀಪ ಇಟ್ತು ಮತ್ತೊಂದಾಟ ಆಡಿ ಮತ್ತು ಗೆಲ್ಲು ಟ್ಯಾಂನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದ್ ಯೆಲಿ ಬಿಟ್ ಬಿಟ್ಟ.
ಆಗೂವ ಇವನೇ ಗೆದ್ದ.
ಮತ್ ವಳ್ಗೆ ಹೋಗಿ ಬೆಕ್ಕಿಗೆ ಗುದ್ ಹೊಡಿತು.
ಅವಿಗೂ ಹೊಡಿತು.
ಬೆಕ್ ತಕಬಂದ್ ಮತ್ ದೀಪ ಇಟ್ಟು, ಮತ್ತೆ ಪಗಡಿ ಆಡೂಕೆ ಕೂತ್ರು.
ಪಗಡೆ ಗೆಲ್ತದೆ ಅನ್ಬೇಕಾದ್ರೆ ಮತ್ಯೆಲಿ ಬಿಟ್ಬಿಟ್ಟು ಇವನೇ ಗೆದ್ದ. 
ಬೆಳಗಾಯ್ತು. ವಳ್ಗೆ ಹೋಗ್ ಸಿಕ್ಕಬಿಟ್ತು.
ಸೋಳಿ ಹೇಳ್ತದೆ.
‘‘ಪಣ ಹೊತ್ತದಕೆ ನೀನ್ನ ಗೆದ್ದೆ.
ನೀನು ನನ್ನ ಬೆನ್ಗೆ ಬರಬೇಕು’’ ಅಂದ.
‘‘ಐಸರಿ ಅಟ್ಟೂ ನನ್ಗೆ ಕೊಡಬೇಕು.’’ 
ಅವ್ನ ಹಿಂಡ್ತಿ ಮಕ್ಳು ಯೆಯ್ಡು ಜನ ತೂತ್ ಕೊಡದಲ್ ನೀರ ಹೊರತ್ರು.
ನೀರ್ ಹೊರಬೇಕಾದ್ರೆ ನೋಡ್ಕಂಡಿದ್ದ.
‘‘ಶಿಕ್ಷಿ ಗನಾ ಕೊಟ್ಟದೆ’’ ಅಂದ್ ನೋಡ್ಕಂಡಿದ್ದ.
ಕುದ್ರಿಗಿದ್ರಿ, ಸಾಯ್ಕಲ್, ಮೋಟರ್, ಯೆಲ್ಲಾ ಸೋತಿ ಸಾವ್ಕಾರ್ ಜನ ಅದ್ರ ಕೈಕೆಳಗೆ ದುಡೀತವ್ರೆ.
ಅವರ ಕತೆಯೆಲ್ಲಾ ಕೇಳ್ದ.
‘‘ಯಾವ ಯಾವ ಅರಸಗೊಳು?
ಯಾವ ಯಾವ ದೇಸಾಯ್ತು?
ನಿಮ್ಮ ಆಯಾದಿ ಹಿಡ್ಕಂಡಿ ನಿಮ್ ನಿಮ್ ದೇಸಕ್ ಹೋಗಿ.” 
ಅವರವರ ದೇಸಕ್ ಅವರವರೂ ಪಾರು.
ತನ್ನ ಅಣದಿರನೂ ತಪ್ಸ್ಕೊಂಡ ಯೆಯಡೂ ಜನ್ರ್‌ನೂ ಕರಕೊಂಡ ಬಂದ.
ಬರಬೇಕಾದ್ರೆ ಇವನಕಲ್ ಯೇನಂದ್ರು?
‘‘ನೀನು, ತಮ್ಮ ನೀನು ಚಿನ್ನದ ಕೋಳಿ ತಂದಿದೆ.
ಅಪ್ಪ ತಮ್ಮ ಹೆರ್ಗ್ ಹಾಕ್ತ.
ಇದ್ ನಮ್ಮ ಕೈಲ್ಲಿ ಕೊಡು, ಈ ಹುಡ್ಗಿನೂ (ಅವನ ಹಿಂಡ್ತಿ) ಕೊಡು.
ಈ ಕುದ್ರಿ ಮೇಲೆ ನೀ ಹತ್ತು.
ಆ ಕುದ್ರಿ ಮೇನೆ ನಾವ್ ಹತತ್ರು.’
ಚಿನ್ನದ ಕೋಳಿ ವಂದ್ ಕೊದ್ರಿ ಮೇಲೆ, ಹುಡ್ಗಿ ವಂದ್ ಕೊದ್ರಿ ಮೇಲ್ ಕುಳ್ಸಕೊಂಡ್ರು.
ಸಮಾನ ಮೂರ್ ಜನರೂ ಕೊದ್ರಿ ಹೊಡ್ಕಂತ್ ಬಂದ್ರು.
ಅಲ್ಲೊಂದ್ ಹಾಳು ಬಾವಿತ್ತು.
ಬಾವಿಲ್ ಇವ್ನ ದೂಕ್ ಕೆಡ್ಗ್‌ಬಿಟ್ರು.
ಅವ್ರ ಮುಂದೆ ಮನಿಗ್ ಬಂದ್ರು.
ಚಿನ್ನದ ಕೋಳಿ ಮನಿ ಕೋಳಗಂಬಕೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ್ರು.
ಹಿರಿತಾಯಿ, ‘‘ಹುಡ್ಗಿ ಯಾಕ್ ತೀಡ್ತು?’’ ಅಂತ ಅಕಲ್ ಹಾಕ್ತ್ ಇದ್ದಿತ್ತು.
ಅದ ತೀಡ್ಕಂತ ಇತ್ತು.
ಹುಡ್ಗಿ ಅದ್ರ ತಾಯ್ಮನಿಗ್ ಹೋಯ್ತು.
‘‘ನೀವ್ ಯಾಕೆ ತೀಡತ್ರಿ?ಯೇನ್‌ತನ?’’ ಯೆಲ್ಲ ವಿಚಾರ ಕೇಳ್ಕಂತು.
ಅದ್ರದಲ್ಲಿ ಉಳಿತು ಅದು.
ಅವಗೆ ಪರ್ಸ್‌ರಾಮನ ಕೊಡ್ಲಿ ಇತ್ತು.
ಕಾಳಿಕಾಮ್ಮನ ಗುಡಿ ನೆನಕೊಂಡ.
ಕಾಳಿಕಾಮ್ಮ ಅವನ ಮೇನ್ ನದ್ರ ಇಟ್ಕೊಂಡಿ, ಅವನ ಮೇನೆ ತಕೊಂಡ ಬಂದ ಹಾಕತು.
ಹತ್ ಮನಿಗೆ ಬಂದ, ಅವನ ಹಿಂಡ್ತಿ ತಾಯ್ಮನೆಲ್ಲಿತ್ತು.
ಹೋಗೆ ನೋಡ್ದಾ. ಉಳ್ಕೊಂಡ. ಕಡಲೇಳು ಸಮುದ್ರದ ಆಚೆ ಬೂತಗಳು, ಮಾಸೇಸ ಯೆಲ್ಲಾ ವಟ್ಟಾಗಿ ಹುಡ್ಗ, ‘ಮತ್ ಮೊದ್ಲಿನಂತೆ ಆಬೇಕಂತ’ ಗುಂಡ್ ಹೊಡ್ದ್.
ಅಲ್ ಕೋಳಿ ತಂದ ಅಂಬುದು ತೆಳಕಂಡಿ ಪರಾ ಗಣಂಗಳು ಮಾಸೇಸ, ‘ಚಿನ್ನದ ಕೋಳಿ ತಂದವ ಯಾವವ?’ ಅಂದಿ ವಿಚಾರ ಮಾಡ್ತ ಬಂತು.
ಮಾಸೇಸ ಸ್ವತಃ ಬಂದದೆ.
ಅಪ್ಪ ಗಡಗಡ ನಡಗತ.
‘‘ಯಾರ್ ತಂದೋರು?’’
 ಅಣ್ಣದಿರು ತರ್ಲೆಲ್ಲಾ, ‘‘ಅಪ್ಪಾ, ನಾವ್ ತರ್ಲೆಲ್ಲಾ, ನಾವ್ ತರ್ಲೆಲ್ಲಾ. . . ’’ ‘‘ತಮ್ಮ ತಂದನೆ’’ ಅಂತ್ರು.
ಹುಡ್ಗನ್ (ತಮ್ನ) ಅಲ್ ಕರ್ಸರು.
ಆಗ, ‘‘ಮಗನೇ, ಮಾಸೇಸ ಬೂತಂಗಳು ಬಂದರೆ ಚಿನ್ನದ ಕೋಳಿ ನೀ ತಂದಿದ್ಯ?’’ 
‘‘ನಾನೇ ತಂದವ’’ ಅಂದ.
‘‘ಇನ್ಯೇನ್ ಮಾಡಬೇಕು?
ಬಂದ್ರೆ ಬರಲಿ, ನಾ ನೋಡ್ಕಂತೆ’’ ಅಂದ.
ಮಾಸೇಸ ಮುಂದೆ ಬಂತು.
ಹುಡ್ಗಿ ಮಾಸೇಸನ ಎದುರಿಗೆ ನಿತ್‌ತ್ತು.
ಆಯ್ದ ಅದ್ಕೆ ಬಿಟ್ತು.
ಮಾಸೇಸ, ಕಲ್ಲಾಳ ಬೂತಂಗೊಳು ಆಚ್ ದೇವಕನ್ಯೊರು ಹುಡಗೀಗೆ ಸರಣು ಕೊಟ್ರು.
‘‘ನಮ್ಮ ತೆಗದೆ’’ ಅಂತ ಗೋಳ ಗೆಡಿತ್ರು.
‘‘ನೀಮ್ ಅಟ್ಟಿದ್ದವರು ಯಾಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದ್ರಿ?
ನಾನು ಕಳ್ಸ್ ಕೊಡ್ತಿದ್ನಲ್ಲವೋ?
ನನ್ನ ಗಂಡನ ತೆಗೂಕ ಬಂದಿರಿ.’’
 ಚಿನ್ನದ ಕೋಳಿನು ಕೊಟ್ತು.
ಮಾಸೇಸ್ನ ಆಸಿವ್ರಾದ ಪಡಿತು ಹುಡಗಿ.
ಅವರ ಕಳ್ಸಿದ್ರು.
ಅರಸು ಸರಿ ಹೋದ.
ಈ ಹುಡಗ ಆ ಹುಡಗಿ (ಅವ್ನ ಹಿಂಡ್ತಿ) ತಂದಿ ಪಟ್ಟ ಕಟ್ದ.
ಯೆಯ್ಡ ಹುಡಗರ ಹೆರಗೆ ಹಾಕ್ದ.
ಚಂದ್ರಸೇನ ರಾಜ, ಕಲಾವತಿ ಹೆಂಡತಿ. 
ಪ್ರೇಮದಿಂದಿದ್ದಿರು. ರಾಜಂಗಳದ ಹೊರಗೆ ನರಿ ಬಂದು ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲ ಹತ್ತರ ಮಲಗಿತ್ತು.
ಕವಡೆ ಹಳ್ಳ ಮಣಿ ತಕಂಡು ಆಟ ಆಡತಿದ್ರು ರಾಜ-ರಾಣಿ.
ಅವ, ‘‘ಅಲ್ಲಿ ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲ ಹತ್ರ ಹುಲಿ ಮಲಗಿದೆ’’ ಅಂತಾನೆ.
‘‘ಅದು, ನರಿ’’ ಹೇಳ್ತದೆ.
ಇಬ್ಬರಿಗೂ ವಾದ ಬೀಳ್ತದೆ.
ನನಗೆ ಎದರುತ್ತರ ಆಡತಿ ಎಂದು ಬಯ್ದು.
‘‘ಹುಲಿಯಾದರೆ ಘೋರಶಿಕ್ಷೆ ಕೊಡುವೆ.
ನರಿಯಾದರೆ ನನ್ನ ಶಿರಸ್ಸು ಕಡಕೊಳ್ಳ್‌ವೆ’’ ಎನ್ನುತಾನೆ.
ವಿಚಾರ ಮಾಡಿತು.
‘‘ತನಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ಎದರು ಆಗಲಿ.
ಇದು ಹುಲಿಯೆಂದು ಹೇಳು’’ ಹೇಳಿ, ಮಂತ್ರಿಗೆ ಬೋಧನೆ ಮಾಡ್ತು.
‘‘ಹುಲಿಯೇ’’ ಹೇಳತಾನೆ.
ಘೋರಡವಿಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಬರಬೇಕೆಂದು ಆಜ್ಞೆ.
ಅದು ಉಪವಾಸ ಇರತದೆ.
ಬಸುರಿ ಅವಳು.
ಹಕ್ಕಿ-ಪಕ್ಷಿ ಉಪಚಾರ ಮಾಡತವೆ.
ನವಿಲು ಗರಿ ಸೂಡತದೆ.
ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಉಚರಿಸುವವಲ್ಲಿ.
ಋಷಿಗಳ ವನ್ದ್ ಮಹಾತ್ಮೆ ಎಂದು ಅವರು, ‘‘ಯಾರು?’’ ಕೇಳತಾರೆ.
‘‘ವಾದ-ವಿವಾದ ಕಾರಣ ಪ್ರಾಣ ಕೊಡಬೇಕೆಂದು’’ ಅಂದಳು.
‘‘ಗಂಡು ಹುಡಗ ಹುಟ್ಟತಾನೆ’’ ಅಂದ ಮುನಿ.
ಎಂಟೊಂಬತ್ತು ತಿಂಗಳು ಮುನಿಗಳೇ ಸೀಮಂತ ಮಾಡತಾರೆ.
ಹುಡುಗ ಹುಟ್ಟಿದ.
ಜಗದೇಕವೀರ ಹೆಸರು.
ವನ್ದಲ್ಲಿ ತಾಯಿ ಮಗ ಇರುವಾಗ ಪಟ್ಟಣ ಶೆಟ್ಟಿ ಪೇಟಿಂದ್ ಬಂದ.
‘‘ನೀಮ್ ಯಾರು?’’ ಕೇಳಿದ.
‘‘ಚಂದ್ರಸೇನನ ಹೆಣ್ತಿ.’’ 
‘‘ನಿನ್ನ ಪತಿಗೆ ಕಪ್ಪ ಕೊಡುವೆ.
ತಾನು ನಂಜೊತೆ ಬಂದಿರಿ’’ ಎಂದ.
ಮುನಿ ಒಪ್ಪಿಗೆ.
ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗತಾರೆ.
ಅವನಿಗೆ, ‘‘ಮಗ ತಾನು ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಶೆಟ್ಟಿ’’ ಎಂದ ಶೆಟ್ಟಿ, ಹುಡುಗ್ನ್ ವಿಚಾರ ಮಾಡಿದ.
‘‘ನಿನ್ನ ವಿಚಾರವೇನು ಕೇಳಿದ?’’ 
ಹುಡುಗ, ‘‘ಬ್ರಹ್ಮಲಿಪಿ ಮೀರಲಾರ ಅಂತೆ ನಡಿಬೇಕು’’ ಅಂದಾ.
ಅವನಿಗೆ ತಾತ್ಸರವಾಯ್ತು.
ಮಗಗೆ ಕೇಳಿದ.
‘‘ತಾ ತಿಂದ ತೇಗತೇನೆ’’ ಅಂದ.
ಇವ ಹುಸಾರಿ ಇದ್ದ.
ತನ್ನ ಹೆಸ್ರ ಹೇಳನೆಂದು ಮಗ.
ಹುಡುಗ್ನ್ ಮುತ್ತು ರತ್ನ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ ಕಳ್‌ಸ್ತಾನೆ.
ಇರಾಣ ದೇಸದವರು ಉಪ್ಪು ತಿನ್ನುವ ಜನರು, ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ತಿನ್ನುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳು, ಕುದುರೆ ಎಲ್ಲ ನೊಡರೆ, ಹೋದವರು ಅಕ್ಕಿಧೂಳು, ಉಪ್ಪಿನ ಮೂಟೆ ಕಳ್ಸಿ ಕೊಟ್ಟು ಮುತ್ತು-ರತ್ನ ತರುವದಾಗಿತ್ತು.
ಅವರು ನೋಡಿ- ‘ದೂಳಿಲ್ಲ’ ಅಂದು, ಮುತ್ತು ರತ್ನಾದಿ ಹೊಳೆಪಾಲು ಮಾಡಿದರು.
ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಶೆಟ್ಟಿ ಜೀಪ ತರಲು ಸಾದ್ಯಾಯಿತು.
ತಾಯ ಹತ್ತರ ಹೇಳತಾನೆ ಹುಡುಗ, ‘‘ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಶೆಟ್ಟಿ ಪರದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗತಿದ್ದ.
ತಂದೆ ಹತ್ರ ನಾ ಹೋಗ ಬರತಿದ್ದೆ ಹಡಗ ಹತ್ತಿ’’ ಹೇಳತಾನೆ ಅವಿ, ‘‘ನಾವು ಚಲೋ ಇದ್ರೆ ಅವ ಏನ್ ಮಾಡುತಾನೆ?’’ ಅಂದು ಪಟ್ಟಣ ಶೆಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು.
ಶೆಟ್ಟಿ ನೆವನಕ್ಕೆ ಬೆಂಡ ಜಾತಿ ಹಡಗ ಮಾಡಿ ಕೊಡುತಾನೆ.
ಕಿಮ್ಮತ್ತ ಇಲ್ಲದ ವಸ್ತು ಹಾಕುತಾನೆ.
ಬೆಗಣಿ ಚಾಪರಕೆ ಇಂಥ ಸಾಮಾನ ತುಂಬತಾನೆ ಹೊರಟ ಹುಡಗ.
ಹಡಗ ನುಸಿಕೋಟಿಗೆ ಹೋಯಿತು.
ಅವನಿಗೆ ಹೊಗೆ ಹಾಕಿ ಬಹಳ ದ್ರವ್ಯ ಮುಂತಾದ ಕೊಟ್ಟರು.
ಬೇಡ, ಬಹಳ ಜನ ಬದುಕಿದರು.
‘‘ವಿಚಿತ್ರವಿದ್ದರೆ ಹೇಳಿ’’ ಅಂದ ಹುಡುಗ.
‘ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲೆ ಪಾತಾಳ ಕೇತು ಎಂಬ ಮಾಯಾವಿ ಇದಾನು.
ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅವನ ಪಾದ ನೋಡಿದರೆ ಎರಡು ಆಳುವರೆಗಿದೆ.’ 
ಇವರು ಕಬೂಲಾಗರು ಹೋಗಲಿಕ್ಕೆ.
ಅವ ಒಬ್ಬನೆ ಹೋಗತಾನೆ.
ಒಬ್ಬಳು ನಾಗಕನ್ನಿಕೆ ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ್ದಾಗ ಪಾತಾಳಕೇತು ಮಂಚ ಹೊತ್ತು ತಂದಿಟ್ಕಂಡಿದ್ದ.
ಅವಳಿಗೆ ಕಾಳಿಕಾದೇವಿ ದೇವರ ವರವಿದೆ.
‘ಇಪ್ಪತೈದನೇ ವರ್ಸದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಲಗ್ನಾಗತ್ಯೇನೆ’ ಎಂದು ಪಾತಾಳ್ ಕೇತುವನ್ನು ಹೊಗಳಿಕೊಂಡು ಜೀವನ ಮಾಡತಾಳೆ.
ಬಾವಿಕಟ್ಟೆಯಿಂದ ಸ್ಟ್ರಿಂಗ್ ಜಿಗಿದು ಬರವಂತೆ ಅವ ಮಾಡಿದ್ದ.
ಅವಳು ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲೆ ಹವೆ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದ್ ಮಣೆ ತಂದು ಆಡತಿತ್ತು.
ಆತ ಹೆದರಿಸಿದ್ದಾ.
‘ಮೂರು ಲೋಕದಲ್ಲೆಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ.
ನರ ಮನುಷ್ಯರು ಬಂದರೆ ಬಾವಿಲಿ ಗುದ್ದಿ ಬಾ’ ಹೇಳತಾನೆ.
ಕವಡೆ ಬಿಟ್ಟೂ ಮಣೆ ಹಿಡಿದು ಜಿಗದಳು.
ಅವ ನೋಡಿದ.
ಇವಳ ನೋಡಿ ಮೋಹ ಬಂತು.
ಕವಡೆ ಹಳ್ಳಿದೆ ಇವಳಿಲ್ಲ.
ಯಂತ್ರದಿಂದ ಪಾಸಾಗಿರಬೇಕೆಂದು ಹಳ್ಳ ತಕ್ಕಂಡು ನುಸಿಕೋಟೆಗೆ ಬಂದ.
ಜನರ ಹತ್ರ ಹೇಳಿದ, ‘‘ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದು ಹೌದು.
ಹುಡಗಿ ಕವಡೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗದೆ’’ ಹೇಳಿದ.
ಅವರು ಕೃತಜ್ಞತೆಯಲಿ ಸತ್ಕರಿಸಿದರು.
‘‘ವಂದ ತಿಂಗಳು ತಾಯಿದ್ದಲಿ ಹೋಗುವೆ’’ ಹೇಳಿ ಕೊಟ್ಟ ಮೌಲ್ಯ ವಸ್ತು ತಕ್ಕೊಂಡು ಬಂದನು.
ಬಂದ ಕೂಡಲೆ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಶೆಟ್ಟಿಯರು, ‘‘೧೫ ದಿವಸ ಮೊದಲೆ ಕಳಸಿ ಬಂದಿತು’’ ಎಂದ್ರು.
ಜಗದೇಕವೀರ ಸದ್ದಿನ ಕೋವಿ ಮಾಡಿದ.
ಕಲಾವತಿ ಶೆಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು.
ಅವ ತಾತ್ಸಾರ ಮಾಡಿದ.
‘ತಾನು ಬಾಲೆ ಎಂಬಾ ಮಗ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಬೀಳ್‌ತಾನೆ’ ದ್ರವ್ಯ ತಡಿ ಹಾಕಿಸಿದ್ದ.
ಅವಳು ಶೆಟ್ಟಿಗೆ, ‘‘ನಮಗೆ ಇದರ ಮೇಲೆ ಆಶೆಯಿಲ್ಲ ಕೊಡುವ’’ ಅಂದಳು.
ಊಟ-ಉಪಚಾರ ಆಯ್ತು.
ಹಳ್ಳ ದೀಪ ಇಡುವ ಇದರೊಳಗೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದ.
ತಾಯಿ ದೀಪ ತಾಗಿಸಬೇಕೆಂದು ಹೋಗುತಾಳೆ.
ದ್ರವ್ಯ ಹರಳ ಕಂಡಳು.
ನೋಡಿದ ಕೂಡಲೇ ‘‘ಇವಳು ಹರಳೇಕೆ?’’ ಎಂದು ಶೆಟ್ಟಿಯಿದ್ದಲ್ಲಿ ಹೋಗತಾಳೆ, ಹಳ್ಳ ಕೊಟ್ಟಳು.
ಅವ ಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೆ ತೋರಿಸಿದ.
ಅವ, ‘‘ಇದ್ರ ಗಂಡ ಚಂದ್ರಸೇನನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ಸಂತಸ’’ ಎಂದ ಅವನಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿಸಿದ.
ಅಲ್ಲಿ ಕೂಡಿದ ಆ ಸಭಾ ಪಂಡಿತರು, ‘‘ವಿಚಿತ್ರ ವಸ್ತು ಹೌದು.
ಆಡುವ ಮಣೆ.
ಹುಡುಗಿ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ದೇವಲೋಕದಲಿ ಆಡತಕ್ಕ ಹಳ್ಳು.’’ 
‘‘ಎರಡೂ ವಸ್ತು ತಂದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು.
ಇಲ್ಲ ೧ ತಿಂಗಳ ನಂತರ ಶೊಲಕ್ಕೇರಿಸತೇವೆ’’ ಎನ್ನುತಾನೆ.
ಮೋರೆ ಸಣ್ಣ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬರುತಾನೆ.
ಅವಳು ಮಗಗೆ ಹೇಳುತಾಳೆ.
ಆಗ, ‘‘ಸಾವಿರ ಮಾರು ಉದ್ದದ ನಾಲ್ಕು ಸರಪಳಿ, ಒಂದು ತೊಟ್ಟಿಲಬೇಕು, ತಕ್ಕಂಡ್ ಹೋಗು,’’ ‘‘ತಾ ಹೋಗಿ ಬರುವೆ’’ ಅಂದ.
ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದ, ತಯಾರ ಮಾಡಿದ್ರು ಹೋಗ್ ಸಾಮಾನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ದೋಣಿಯ ಮೇಲೆ ಹೋಗತಾನೆ.
ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಯೋಜನೆ ಹುಡುಕಿದ ಬುಸಕೋಟನಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕ ಪಿಸ್ತೂಲ ಹಾಕಂಡಿದ್ದ.
‘‘ನಾ ಬರತೇನೆ ಹೇಳಿದ ಊರ ನೋಡುವೆ’’ ಅಂದ.
ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋದ.
ಊರವರು ಬಂದರು.
‘‘ಮತ್ತೇನು ಕೈಹಾಕ್‌ತೆ?
ಮೊದಲಿನಂತೆ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಯುವೆ’’ ಎಂದು ಹೇಳ್ದ್ರು.
ಪಾತಾಳ ಕೇತುವಿದ್ದಲ್ಲಿ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಹೊರಟ, ಬಾವಿಲಿ ತೊಟ್ಟಲ  ನಾಲ್ಕ ಸಿಪಾಯಿ ಸಹಾಯದಿಂದ ಸರಪಳಿ ಹಾಕಿ ಬಿಟ್ಟ, ‘‘ಅಲುಗಿಸಿದಾಗ ಜಗ್ಗಿ ನೆಗಿರಿ’’ ಅಂದ.
ಅಲ್ಲಿ ತನಕ ಮಳ್ಳನಂತಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಶೆಟ್ಟಿ.
ಅವ ತೊಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿಳಿದ ಸಂಗಮರವರಿಕಲ್ಲ ಅರಮನೆ ನೆಲಮಾಳಿಗೆಲಿ ಮುಂದೆ ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ಖೋಲಿ, ದೊಡ್ಡ ಮನೆ ಹೋದ.
ಮೆಟ್ಲು ಹತ್ತಿ ಹೋದ.
ಪಾತಾಳಕೇತು ಮಲಗು ಬಿಡಾರ ಮನೆಲಿ ಮನಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ.
ರೂಪ ಡಿಂಬ ನೋಡಿ ದಿಗಲ ಬೀಳಬೇಕು.
ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿದ ಹುಡಗಿ ಹಾರ ಹಾಕಿತು.
ಕೂಡ್ಲೆ ಉಪದೇಶಿಸಿದಳು.
‘‘ಇವ ಎದ್ದರೆ ಮಾಯಾವಿ.
ಅವ ಮುನಿದರೆ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ನುಂಗುವ ಶಕ್ತಿಯದೆ’’ ಅಂದಳು.
‘‘ಹನ್ನೆರಡು ತಾಸು ರಾತ್ರಿಗೆ ಅಡವಿಗೆ ಹೋಗುತಾನೆ, ಹಗಲು ಯೆರಡು ತಾಸು ನಿದ್ರೆ.
ಮೃಷ್ಟಾನ್ನ ತಯಾರ ಮಾಡಿಕೊಡಬೇಕು.
ಅವನ ಆಹಾರ ಆನೆ, ಹಾವು, ಗಮಯ ಯಾವುದೂ ತಿನ್ನುತ್ತಾನೆ.
ಕಿವಿ ರಂದ್ರದಲ್ಲಿ, ಮೂಗಲಿ, ಕೈಲಿ, ಬಾಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿ ತಂದು, ಹನ್ನೆರಡು ಕಾವಲಿ ನೀರು ಕಾಯುತ ಬೀಳತದೆ.
ತಂದು ಪ್ರಾಣಿಗಳ್ನ ಅದರಲ್ಲಿ ಚಲ್ಲಿದರಾಯ್ತು.
ಸಾಯತವೆ ಹಿಡದು ತಿಂಬುದು.’’
ಆವಗ ಜಗದೇಕ ಕೇಳ್ದ, ‘‘ಶಕ್ತಿ ಬರಲಿಕ್ಕೆ ದೈತ್ಯರ ವರ ಇದೆ ಏನು?’’
 ‘‘ಅವ ಏಳು ಹೊತ್ತಾಯ್ತು’’ ಹೇಳಿ ಗೋಪ್ಯದಲ್ಲಿಟ್ಟಳು.
‘‘ಅವ ರಾತ್ರಿ ಸಂಚಾರ ಹೊರಟರೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬರುವುದು’’ ಅಂತ ಎಲ್ಲಾ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸಿದರು, ಯುಕ್ತಿ ಮಾತು.
‘‘ವರ ಇರಬೇಕು.
ಗುಟ್ಟು ತಿಳಿದೂ ಬಿಡಬಹುದು.
ಅವನ ಲಗ್ನಾಗಲಿಕೆ ನೀನು ತಯಾರಾಗಬೇಕು.
ಅವನ ನಾಳೆ ೧೨ ಗಂಟೆಯೊಳಗೆ ಲಗ್ನಾಗು.
ತನ್ನ ಬೆಂಬಲ ಈತು.’’
 ‘‘ನಾಳೆ ನೀನು ವನಸಂಚಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗುಕಿಲ್ಲ ಹೇಳು.
ಕಾಳಿಕಾದೇವ್ರು ಹೇಳಿತು ಹೇಳು.’’
 ‘‘ಪ್ರಾಣಿಗಳನು ತಿನ್ನದಿದ್ದರೆ ಬದುಕೆನು’’ ಎನ್ನುತಾನೆ.
‘‘ಅಲ್ಲಿ ಜೀವ ಬಿಡುವೆ ನೀನು.
ನಮಗೆ ವಿಪತ್ತು ಬರುವಂತೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮಾಡಿದರೆ?
ತಾನು ಸಾಯುವೆ ಬಾವಿವಳಗೆ ಎನ್ನು’’ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಾ.
“ಅವ ಹಾಗಿಲ್ಲ ಹೀಗಿಲ್ಲ.
ಅನ್ನುವ ನಂಬೂಕಿಲ್ಲ.
‘ನೀನು ಈಶ್ವರನ ಆಣೆ ಮಾಡ್ತಿದೆ.
ಮುಟ್ಟಿ ಹೇಳಿದರೆ ನಂಬುವೆ’ ಎನ್ನು ಆಗಲವ ನಿಜ ಸಂಗತಿ ಹೇಳುತಾನೆ” ಅಂದ್ಕ ಹಾಗೇ ಅಂತದೆ.
ಅವನ ಹತ್ತರ ಮಾಯಾವಿ ಅವ ಹಾಗೇ ಅಂತಾನೆ.
‘‘ಹುಟ್ಟಿದ ಮನುಷ್ಯಗೆ ಮರಣ ಇದ್ದೆ ಇದೆ.
ಈಶ್ವರನ ಅಣೆ ಹಾಕಿ ಹೇಳಿದರೆ ನಂಬುವೆ’’ ಅಂತಾಳೆ.
ಇವ, ‘‘ಡಿಂಬದಂತ ಮರವಿದೆ.
ಎರಡು ಹೆಗೆಕೈಯಂತೆ ತಲೆಯಂತೆ ಅಕಾರ, ಅವನ ರೂಪಿನಂತೆ.
ಅದು ಈಶ್ವರನ ವರ.
ಈ ಮರ ನನ್ನ ದೇಹ, ಇದನ್ನು ಬೆಂಕಿ ಹಿಡಿದು ಕಡಿವಂತವರಿಲ್ಲ.
ಕಡಿವಂತ ಹತಾರ ಮೊಳೆಯ ಪೆಟ್ಟಿಗಿಲದೆ ಮಹಾದೊಡ್ಡ ತಲವಾರ ತೆಗಿಬೇಕು.’’
 ‘‘ಕೀಲಿ ತೆಗೆಬೇಕಲ್ಲ.’’
  ‘‘ಕೀಲಿ ಗಿಳಿ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗದೆ.
ಈಜಿ ದಿಡಕೆ ಹೋದರೆ ಆಚೆಗೆ ಹೋಗತದೆ.
ಗಿಳಿ ಮುರಿದ ಕೂಡಲೇ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಕೀಲಿಯಿರತದೆ.’’
 ‘‘ಅದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ’’ ಅಂತದೆ.
ಇದು, ‘‘ಈಶ್ವರನ ಆಣೆ ಮುಟ್ಟಿ ಹೇಳಿರಿ’’ ಅಂತದೆ.
ಅಂತ ನಿಜ ಸಂಗತಿ ಆಣೆ ಮಾಡಿದ.
ಆಗ ಅದು, ‘‘ನಾಳೆ ಲಗ್ನಾಗುವ’’ ಅಂತು.
‘‘ನಿದ್ರೆ ಗೊರಕೇಲಿ ನನ್ನ ಶ್ವಾಸದಲ್ಲಿ ನೀ ಸಿಕ್ಕರೆ ಪಾರಾಗಲಾರೆ, ಪ್ರಾಣ ಹೋಗಬಹುದು, ದೂರ ಹೋಗಿರಬೇಕು’’ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದ.
ಅವಗೆ ನಿದ್ರೆ ಬಿದ್ದ ಕೂಡಲೆ ಯೋಜನೆ ಮಾಡತಾರೆ ಅವರು.
ಅವಳ ಹತ್ರ ಒಂದು ತಂದ ಗಿಳಿ ಪಂಜರ ಇತ್ತು.
ಈ ಗಿಳಿಗೆ ಉಪದೇಸಿಸಿ, ಆ ಗಿಳಿಯನ್ನು ಪ್ರೇಮದ ಸರಸಾಟದಲಿ ಹಿಡಿದು ತರಬೇಕು ಅಂದಳು.
ಅದು ಗಿಳಿನ್ನ ಸುಲಭದಲ್ ಹಿಡಿಯುತದೆ.
ನದಿ ನಾಲ್ಕು ಮೈಲು ಪ್ರೇಮ ಹುಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಗಿಳಿ ತರತದೆ.
ಜಗದೇಕಗೆ ಕೊಡತಾಳೆ.
ರಾತ್ರಿ ಸಂಚಾರಕೆ ಹೋದಾಗ ಮಾಡುವದು.
ಗಡಬಡೆಯಿಂದ ಬೇಗ ಎದೆಗುಂದದೆ ಕೀಲಿ ತೆಗೆದು ಹಕ್ಕಿ ಮುರಿದಾಗ ಸರೋವರ ಆರುತದೆ.
ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಮಿಂಚತದೆ ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ಹೆಡೆ ಮಾಶೇಷನೇ ತಲವಾರ.
ನೋಡಿದಾಗ ಅಂಜಿ ಹಿಂದೆ ಸರಿಬಾರ್ದು.
ಹೆಡೆ ಬಿಚ್ಚಿ ನಿಂತಿತ್ತು..ಮಾಶೇಷ.
 ಓಡಿ ಹಿಡಿದರೆ ತಲವಾರವಾಯ್ತು ಮಾಶೇಷ.
ಆಗ ಹಿಡಿದ ಕೂಡಲೇ ತಲವಾರ ಮರದ ಬೇರಿಗೆ ಕತ್ತಿ ಹಾಕಿದ.
ಕಡಿದು ಹೋಯ್ತು ಮರದ ಯೆರಡು ಹೆಗೆ ಕಡಿದ.
ಅವ ಬರುವಾಗ ಘೋರ ಸಪ್ಪಳ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಬರತಾನೆ.
ಅದು ಮನೆ ಹತ್ತರ ಅವ ಬರುವಾಗ, ಮುಂಡ ಬಗಿತಾನೆ, ಬಿದ್ದ ರಕ್ತದ ಕಾಲುವೆ ನೋಡಿ ನಾಗಕನ್ನಿಕೆ ಅದು ಹೆದರಿ ಹೋಗಿ ಬಿಟ್ಟಿತು ಹೌಹಾರಿ.
‘‘ಯಾವ ವಸ್ತುವೂ ಬೇಡ.
ಮೇಲೆ ಹೋಗುವೆ’’ ಅಂತದೆ.
ಮಾಣಿಕ್ಯ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ತು.
‘‘ಗಳಿಸಿದ್ದು ಮಾಣಿಕ್ಯ ಎಲ್ಲ ತಕ್ಕೊಂಡು ತೊಟ್ಟಿಲೊಳಗೆ ಹೋಗಬೇಕು’’ ಅಂದ.
ತಯರಾಗಲಿಲ್ಲ ಅವಳು.
‘‘ನೀನು ಮುಂದೆ ಹೋಗು ನಾ ಹಿಂದೆ ಬರುವೆ’’ ‘‘ತೊಟ್ಲ ಬಿಡು’’ ಅಂದ.
ಸಿಪಾಯರು ಸರಪಳಿ ಜಗ್ಗಿದಾಗ ಬಂದಳು ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ.
ಅದು ತೊಟ್ಲ ಬಿಟ್ತು ಕೆಳಗೆ.
ಹತ್ತು ಮಾರಿದ್ದಾಗ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಶೆಟ್ಟಿ ಎರಡೆರಡು ಪಿಸ್ತೂಲ ಹಿಡಿದು ಶಿಪಾಯರಿಗೆ, ‘‘ಜೀವ ಬೇಡಾದ್ರೆ ಒಗಿರಿ ಇಲ್ಲಾ ಬಿಡಿರಿ’’ ಎಂದ. 
ಹೌಹಾರಿದರು. ಸರಪಳಿ ಹಿಡಿದು ಜಗ್ಗಿದ ಶಿಪಾಯರನ್ನು ಹೊಡೆದ ಅವ್ರು ಎರಡು ಜನ ಹೆದರಿ ಕೈ ಬಿಟ್ಟರು.
ಕೆಳಗೆ ಜಗದೇಕ ಬಿದ್ದ ತೊಟ್ಲ ಸಂಗಡ.
ಇದು ದೈತ್ಯನಿಂದ ತಪ್ಪಿ ಕ್ರೂರ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಕೈಗೆ ಶಿಕ್ತು.
ಅವ ಕೈಹಿಡಿದು ದೋಣಿನ್ನ್ ಎಳೆದು ಶಿಪಾಯರ ಕರೆದು ಹತ್ತಿಸಿ ಬಂದ.
ಆಗ ಮನೆಗೆ ಮುಟ್ಟಿದ ಪಟ್ಣಶೆಟ್ಟಿ ಚಂದ್ರಸೇನನಿಗೆ ಅವಧಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರ ಮೊದಲೆ ಮಣೆ - ಹೆಣ್ಣು ಒಪ್ಸ್‌ದ.
ಗಂಡನ ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಊಟ ಬೇಡ ಚಿಂತೆ, ದೇವಭಕ್ತಿ ‘‘ಹದಿಮೂರು ದಿನ ಸಬೆ ನಡೆಬೇಕು’’ ಎಂದಿ ಚಂದ್ರಸೇನಗೆ ಹೇಳಿದಳು.
‘‘ನಾ ದೇವಲೋಕದ್ ಹೆಣ್ಣು ಇಲ್ಲಿರಬೇಕು ಅಂದರೆ ಗೀತಾ-ಪಾರಾಣ ಆಗಬೇಕು’’ ಅಂದಳು.
‘‘ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ತಾಸೂ ನಡೇಬೇಕು ಖರ್ಚೂಕೊಡಿ’’ ಅಂದಳು.
ಒಪ್ಪಿ ಹಾಗೇ ಮಾಡಿದ.
ಬಾಜೂಗ್ ಒಂದು ಖುರ್ಚಿ ಇಡತಾಳೆ ಗಂಡಗೆ.
ತಾನು ಸಣ್ಣ ಕುರ್ಚಿಲಿ ಕೂತಿರ್ತಾಳೆ.
ಕೀರ್ತನೆಕಾರರು ಹರಿಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೆರಡು ಕಳೆಯಿತು.
ಹದಿಮೂರನೇ ರಾತ್ರಿ ದಿನ ಗಂಡ ಬಂದ.
ಸಭೆಲಿ ಜಗದೇಕ ನಡ್ದ ಕತೆ ಎಲ್ಲ ಹೇಳ್ತ.
ಅವಗೆ ನಾಗಕನ್ನಿಕೆ ಮಾಲೆ ಹಾಕಿತು.
ಪಟ್ಟಣ ಶೆಟ್ಟಿಗೆ ನೆನಪು ಬೇಸರ.
ತಂದೆ ಮಗನ ತಂತ್ರಿಗೆ ಆನಂದಪಟ್ಟು ಕಲಾವತೀನ ಕರಸ್ತಾನೆ.
ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಶೆಟ್ಟಿ ಕುತಂತ್ರಿಗೆ ಶಿಗಿದು ತೋರಣ ಮಾಡಲು ಅಪ್ಪಣೆ ಕೊಟ್ಟ.
ಮಗ್ನ ಲಗ್ನ ಮಾಡಿಸಿದ.
ಎಲ್ಲರೂ ಸುಖ-ಸಂತೋಶದಾಗೆ ವಳದ್ರು.
ಭಟ್ಟರಿಗೆ ಐದ್ ಜನ ಗಂಡ್ ಮಕ್ಳು.
ಹೆಂಡ್ತಿ ಸತ್ ಹೋಯ್ತು.
ಭಟ್ರು ಯತೆ ಮೇನೆ ಬಿದ್ರು.
ಐದ್ ಜನ ಗಂಡ್ ಮಕ್ಳೂ ಸತ್ ಹೋದ್ರು.
ಬೇಕಷ್ಟಿದೆ ಅವರಿಗೆ.
ತನ್ನ ಯಾರ್ ನೋಡೂರು ಹೇಳ್ ಅವರಿಗೆ ಮನಸಿಗೆ ಕಂಡ್ತು.
ರಾಜನ ಮನೆಲೆ ವಂದ್ ಹೆಂಗ್ಸು ಇತ್ತು.
ಅರ್ದ ಪರಾಯ ಅಗೂದು ಮಕ್ಕಳೇ ಇಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ.
ಭಟ್ರು, ‘ತನ್ ಬೊಜ್ಜ ಕರ್ಮ ತಯಾರ್ ಮಾಡ್ತೆ’ ಅಂದ್ ಹೇಳಿ ಇಷ್ಟು ಗಾತ್ರ ದೊಡ್ಡ ಗಳ ಮಾಡ್ಕಂಡಿ, ಅದರಲ್ ಕುರ್ಜಾತ, ನಾಣ್ಣಿ, ಪವನ ತುಂಬ್ಕಂಡೆ, ಅರವಿ ಹಾಕಂಡ್ ದಾರಿ ನಡೆದ್ರು.
ಗೋಕರ್ಣೆಕ್ ಹೋಗಬೇಕಂದಿ ರಾಜನ ಮನೆಗೆ ಹೋದ್ರು.
‘‘ಮಗನೆ ಇದ್ ತಗಂಡ್ ಹೋಗ್ ವಳಗಿಡಿ’’ ಅಂದ್ರು.
ತಕಂಡ್ ಹೋದ್ರು.
ಆಸ್ರ ಬೀಸ್ರ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ.
‘‘ರಾತ್ರಿ ಇದ್ರ್ಲ್‌ಯೆಂತಾ ಅದೆ?’’ ಹೇಳ ಅದ್ನ್ ಬಿಡ್ಸದ್ರು.
ಕುರ್ಜಾತ, ನಾಣ್ಣಿ ಅದೆ.
ಹರಿವಾಣದಲ್ ಸೊರಿಕಂಡಿ, ಮೇನ್ ಯೆಯ್ಡ ಪವನ ನಾಣ್ಯಿ ಹಾಕಿ, ಅಟ್ಟು ಕಲ್ ಗುಂಡ್ ಹಾಕಿ ಸಮಾ ಮಾಡಾರೆ, ಮೇಲೆ ಅರವಿ ತುರಕಾರೆ, ಹಾಗೆ ಉಳಿತು.
ಬೆಳಗಾಗ ಬಟ್ರು ‘‘ದೊಣ್ಣೆ ಕೂಡು’’ ಅಂದ್ರು.
ರಾಜನ ಹೆಂಡ್ತಿ, ‘‘ಬೇಡ ಉಳಿರಿ’’ ಅಂದಿ ಸೊಲ್ಗಿ ಮೇಲೆ ಹಾಲು ತುಪ್ಪ ಯೆಲ್ಲಾ ಹಾಕಿ ಕೊಟ್ತು.
‘‘ಉಳಿರಿ ನಾಳೆ ಹೋಗಬವ್ದು’’ ಅಂದಳು.
ಉಂಡ್ಕಂಡಿ, ತಿಂದ್ಕಂಡಿ ರಾಜನ ಕೂಡೆ ತನ್ನ ಕತೆ ಹೇಳಿದ್ರು.
‘‘ಹೋಗಿ ತಿರಗಿ ಹೀಗೆ ಬನ್ನಿ’’ ಅಂದ್ರು ರಾಜ.
ಬಟ್ರು ಗೋಕರ್ಣಿಕೆ ಹೋಗಿ ಮಕ್ಕಳ ಕಿರಿಯ ದಾನ, ವಸ್ತ್ರ ಬಿಸ್ತ್ರ ಯೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿರು.
ಹರಿವಾಣ ಹಿಡಿ ಅಂದ್ರು, ಹಿಡದ್ರು ಐದ್ ಜನ ಬಟ್ಟಕ್ಕೊಳು ಬರಿ ಕಲ್ಗುಂಡು ಯೆಯ್ಡ್ ಪವನ, ಯೆಯ್ಡ್ ನಾಣ್ಣಿ, ‘‘ನಿಮ್ಗೆ ಇನ್ನೊಂದ್ ಜನ್ಮಕ್ ಕೊಡ್ತೆ’’ ಹೇಳ್ರು.
ಸತ್ತೇ ಹೋದ್ರು.
ಕಾಯ ವಂದು, ತೆಕ್ಕಂಡ್ ರಾಜನ ಮನಿಲಿ ಬಂದ್ರು.
ರಾಣಿ ಬಸುರಾದ್ರು.
ಅರ್ದ ಪರಾಯಾಗಿತ್ತು.
‘‘ರಾಜನ ಹಿಂಡ್ತಿ ಬಸರಿ’’ ಅಂದ್ಹೇಳಿ ನಾಕೈದ್ ತಿಂಗ್ಳಾಯ್ತು.
ಏಳ್ ತಿಂಗ್ಳಿಗೆ ಊರೂರ್ ಕರದಿ ಬಯಕಿ ಹಾಕ್ರು.
ವಂಬತ್ ತಿಂಗಳಾಯ್ತು.
ಜನ್ನೆ ಆಯ್ತು.ಹುಡ್ಗ ಹುಟ್ದ.
ದಿನಾ ದಿನಾ ಇಂದ್ ನೋಡ್ರ ಯೆಯ್ಡ್ ತಿಂಗ್ಳ ಬಾಲೆ, ನಾಳೆ ನೋಡ್ರೆ ನಾಕ್ ತಿಂಗ್ಳ ಬಾಲೆ, ದೊಡ್ಡಾದ.
ಮುಂಜಿ ತಯ್ಯಾರ್ ಮಾಡ್ರು.
ಹದ್ನಾರ್ ವರ್ಸಕ್ ಮುಂಜಿಗೆ ತಯ್ಯಾರ್ ಮಾಡ್ದ್ರು.
ವಂದೇ ಹುಡ್ಗ.
‘‘ಅಪ್ಪ, ಯಾರಿಗೆ ಹೇಳ್ತಿ ಬಟ್ಟಕ್ಕೊಳಿಗೆ?’’
 ‘‘ಇಲ್ಲಿಗೇ ಬರೂರು ಮಗ್ನೆ’’ ಅಂದ ರಾಜ.
‘‘ಗೋಕಣ್ದ ಬಟ್ಟಕ್ಕೊಳಿಗೆ ಹೇಳಿ’’ ಅಂದ ಮಗ.
‘‘ಅಗೂದು’’ ಅಂದ ಅಪ್ಪ.
ಗೋಕಣ್ದ ಬಟ್ಟಕ್ಕೊಳಿಗೆ ಹೇಳ್ದ್ರು.
ಬಂದು ಮುಂಜಿ ಸಾಗ್ಸದ್ರು.
‘‘ಎಲ್ಲಾ ಚಾಕ್ರಿ ಆಯ್ತೇ?’’ ಕೇಳ್ದ.
‘‘ಆಯ್ತು’’ ಅಂದ್ರು.
‘‘ಅಮ್ಮ ಬೀಗದ ಕಾಯಿ ಕೊಡೆ ನಿಮ್ ಕೂಡ ಕೊಟ್ಟಿದ್ ತಕಂಡ್ ಬನ್ನಿ’’ ಅಂದ.
ಅದ್ಕೆ ಕಪಾಲ್ ಮೇಲ್ ಹೊಡ್ದ ಹಾಂಗೆ ಆಯ್ತು.
ತಿಳಿದ್ ಹೋಯ್ತು.
ಚಾವಿ ಕೊಟ್ತು.
ಹರವಾಣ ತಂದಿ, ‘‘ಹಿಡಿರಿ ಅಟ್ಟೂ ಜನ ಹಂಚ್ಕಳಿ ಋಣತೀರ್ತೂ ತೀರ್ತೂ?’’ ಅಂದ.
ಬಿದ್ ಬಿಟ್ಟ.
ಜೀವ ಹೋಯ್ತು ಹುಡ್ಗ೦ದು.
ಊಟ ಇಲ್ಲ.ಆಸ್ರಿ ಇಲ್ಲ.
ಬಟ್ಟಕ್ಕೊಳ್ ಯೆನಂದ್ರು?
‘‘ಅವ್ರು ಅಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬಂದಿರು ನೀವ್ ತೀಡುದ್ ಪುಕ್ಸಾಟೆ’’ ಅಂದ್ರು.
ವಂದ್ ರಾಜ್ನಿಗೆ ವಂದ್ ಹುಡ್ಗ.
ಪರ್ದಾನಿಗೆ ವಂದ್ ಹುಡ್ಗ.
ಅವ್ರು ಪಿರಾಯಕ್ ಬಂದ್ರು.
‘‘ಗನಾ ನೆಂಟತನ ಬೇಕು.
ಈ ಪೋಟ್ ತಕಹೋಗು.
ಹೀಗೇ ಉಳೀಬೇಕು, ಚಂದ ಹುಡ್ಗಿ ಬೇಕು.
ಬೇರೆ ರಾಜಿಕ್ ಹೋಗಿ ತಲಾಸ್ ಮಾಡ್ಕಂಡ್ ಬರಬೇಕು’’ ಹೇಳಿ ಪರದಾನಿ ಕೂಡೆ ರಾಜ ಹೇಳ್ದ.
‘‘ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಊರ್ ತಿರ್ಗು.
ಯೆಷ್ಟ ಊರದೆ ಯೆಲ್ಲಾ ಕಡೆ.
ರಾಜನ ಮನೇಲಿ, ಸಾವ್ಕಾರ ಮನೆಯ ತಿರ್ಗಬೇಕು.
ಅಷ್ಟ ಚಂದ ಹುಡ್ಗಿ ಶಿಕದ್ರೆ ತರಬೇಕು’’ ಅಂದ್ರು ಪರದಾನಿಗೆ.
ಪೋಟ್ ತಕಂಡ್ ಹುಡ್ಕೋಕ್ ಬಂದೋರು, ಅವರ ಮನೆ ಪರದಾನಿ ಇವರ ಮನೆ ಪರದಾನಿ ತಿರಗಿ ತಿರಗಿ ಅಂತೋರ ಶಿಕ್ದೆ ಯತೆ ಬಿಡ್ತೆ ಕೂತರೆ, ಹೋಳೆ ಆಚ್ಗೆ ಇಚ್ಗೆ, ಅವರಿಗೆ ಆಗ ಬಗೇಲ್ ಕಣ್ ಕೂರ್ತು.
ತಿರಗ್ ತಿರ್ಗಿ ನಾಕೈದ್ ದಿನಾಯ್ತು.
ಊಟೆಲ್ಲ, ಅಲ್ಲೇ ವರ್ಕ್ ಬಂದ್ ಹೋಯ್ತು ಅವರಿಗೆ.
ಈ ಪೋಟು ಆ ಪೋಟು ಬಡ್ದಾಡ್ಕಂತೇ (ಹಾರಾಡ್ತಿದೆ) ಬಿದ್ದಾರೆ.
ಮೇನ್ ಆಕಾಸಕ್ ಹೋಗೂದು, ಕೆಳ್ಗ ಬರೂದು ಯೆಯ್ಡೂ ಫೋಟಾ ವಟ್ಟಾಡಿ, ಇವರ್ ಯೆಚ್ರಾಗಿ ಹೀಗೆ ನೋಡ್ದ್ರು, ನೋಡೂಕ್ ಎರ್ಡೂ ಪೋಟು ಕೆಳ್ಗ್ ಬಂದ್ ಕೂತ್ತು.
ಪೋಟಾ ಅದೆ.
ಆಚೆ ಪೋಟಾ ಆಚೆ ಕುಳ್ತು ಈಚೆ ಪೋಟಾ ಈಚೆ ಕುಳ್ತು.
ಹೆಣ್ಣಿನ ಪೋಟಿದ್ದೋರು ದೋಣಿ ಮೇಲೆ ಆಚೆ ದಾಟಿದ್ರು, ದಾಟ್ ಹೋಗಿ ಅವರ ಹತ್ರ ಮಾತಾಡ್ದ್ರು.
ಹೆಣ್ಣಿನ ಪೋಟನ್ ತಕಂಡ್ ಬಂದವ್ನ್ ಕರ್ಕಂಡ ಆ ರಾಜನ ಮನೆಗ್ ಹೋದ್ರು.
ರಾಜ, ‘‘ನನ್ನ ಹುಡ್ಗಿಗ್ ತಕ್ಕನ್ ಹುಡ್ಗ ಶಿಕ್ದ.
ಮನ್ಸಿಗ್ ಹೋದ್ ಹುಡ್ಗ ಶಿಕ್ದ, ಇವ್ನಿಗೇ ಕೊಡಬೇಕು.
ಯಂಟನೇ ದಿನ್ಕೆ ಲಗ್ನಾ ಹಿಡಿಬೇಕು’’ ಹೇಳಿ ಹೇಳ್ ಕಳ್ಸರು ಪರದಾನಿ ಕೂಡೆ, ‘‘ನೀವ್ ಬನ್ನಿ ಮೂರ್ತ ಇಡೂಕೆ’’ ಹೇಳಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಬದಿ ಅರಸು ಕಾಗ್ತ ಕೊಟ್ಟ.
ಹೆಣ್ಣಿನ ಪೋಟೋನು ತಕಂಡ್ ಪರದಾನಿ ಮನೆಗ್ ಬಂದ.
‘‘ಆಗೂದು’’ ಅಂದ್ ಹೇಳ್ ಬಂದ.
ಅಪ್ಪ ಮೀವ್ಕ್ ಹೋದ, ಪರದಾನಿ ಹುಡ್ಗ ಪೋಟೋ ನೋಡ್ ಬಿಟ್ಟ.
ನನ್ನಪ್ಪ ನನ್ಗೆ ಇಷ್ಟು ಚಂದ ಹುಡ್ಗಿ ನೆಂಟಸ್ತನ ಮಾಡ್ಲಿಲ್ಲ ಹೆಳ್ದ.
ದಾತ್ ತಪ್ ಬಿಟ್ಟ.
ತಂದ್ ಜೀವ ಜೀವಾಯೇನಿಲ್ಲಾ.
ಬರೀ ಕೊಲ್‌ಗೆಟ್ಟಿ ಬಿದ್ದಾಂಗೇ ಬಿದ್ದ.
ವಂದ್ ತಾಸಿನ ಮೇಲೆ ಯೆಚ್ರಾಕ್ಕಂಡ್, ‘‘ಅಪ್ಪ ತನ್ಗ್ ಯೆಂತಾ ಇಷ್ಟ್ ಚಂದ ಹೆಣ್ ನೆಂಟಸ್ತನ ಮಾಡ್ಲಿಲ್ಲಾ’’ ಕೇಳ್ದ.
ಪರದಾನಿ, ‘‘ಅವ್ರಿಂದ್ ನಮ್ಮ ಸಂಸಾರ ಹೋಗ್ತದೆ ನಾವು ಅವ್ರ ಹೇಳ್ದಾಂಗೆ ಕೇಳಬೇಕು.
ನಿನ್ಗೆ ಇದ್ಕೂ ಚೆಂದ ಹೆಣ್ ತಂದ್ ಮದ್ವೆ ಮಾಡ್ಸೆ’’ ಅಂದ.
ಪರ್ದಾನಿ ಹುಡ್ಗ ಸುಮ್ನೆ ವಳ್ದ.
ತಕೊಂಡೋಗ್ ರಾಜನ ಕೈಲ್ ಪರದಾನಿ ಪೋಟೋ ಕೊಟ್ಟ, ಚೀಟಿನೂ ಕೊಟ್ಟ.
ಯೆಂಟ್ ದಿನ್ನ್ಕ್ ಮದ್ವೆಗ್ ತಯಾರಾಕ್ಕಂಡಿ, ಹೋಗದಿದ್ ಊರಿಗ್ಯೆಲ್ಲಾ ಪತ್ರ ಬರೆದ್ರು ಹೋದ ಊರಿಗ್ ಡಂಗುರ ಸಾರ್‌ದ್ರು.
ಪೇಟ್ ಪಟ್ಲ ಶೃಂಗಾರ ಮಾಡ್ಕಂಡಿ ದಿಬ್ಣ ತಕಂಡೋದ್ರು.
ದಿಬ್ಣ ಹೋಗ್ ಹೊಕ್ತು.
ಬಾಶಿಂಗ ಕಟ್ಕಂಡಿ ಮಂಟಪ್ದಲ್ಲಿ ಕುಂತಾನೆ ರಾಜ್ನ ಹುಡುಗ, ಮದ್‌ವಾಳ್ತಿ ತಂದ್ ಕೂರ್ಸುಕೇಯ ಪರದಾನಿ ಹುಡ್ಗನಿಗೆ ಮತ್ ಯೆಚ್ರ್ ತಪ್ ಹೋಯ್ತು.
‘‘ಅಟ್ ಚೆಂದ ಬೊಂಬೆ ತನ್ಗಾತ್ತಿತ್ತಲ್ಲ’’ ಹೇಳ್ ದಾತ್ ತಪ್ ಹೊಯ್ತು. 
ಮದಿಯಾಯ್ತು. ಸಕ್ರೆ ಬಾಳೆಹಣ್ಣು ತಿಂದ್ರು.
ಊಟ ಮಾಡ್ಕಂಡ್ರು.
ಬೆಳಗಾಗೂಕೆಯ ದಿಬ್ಣ ತಕಂಡ್ ಮನೆಗೆ ಬಂದ್ರು.
ಮನೆ ತುಂಬಾಯ್ತು.
ಕಡೆಗ್ ದಿಬ್ಣ ಹೋಗ್ಲೆ ಇಲ್ಲ.
ಗಂಡ್ನ ಮನೆಲ್ ವಳ್ದದ್ದೇಯ.
ಒಂದ್ ವರ್ಸಾಯ್ತು.
ಕಡೆಗ್ ಅದು ಯೆರ್ಡ್ ಮೂರ್ ತಿಂಗಳ ಬಸ್ರಿ.
ಯೇಳ್ ತಿಂಗ್ಳಾಯ್ತು.
ಬಯ್ಕಿ ಹಾಕೂಕ್ ಬಂದ್ರು.
ಹಾಯ್ಕಂಡ್ ಅಪ್ನ ಮನೆಗ್ ಕರ್ಕಂಡ್ ಹೋದ್ರು.
ಕೂಸಿಗೆ ಕಡೆಗದ್ ಜನ್ಯಾಯ್ತು.
ಹುಡ್ಗ ಸುರಿಚಂದ್ರಂತವ್ನೇಯಾ.
ಜನ್ಯಾದ್ ನಾಕ್ ತಿಂಗ್ಳಾಯ್ತು.
ಅರಸ ಪರದಾನಿ ಕರ್ಸಿ, ‘‘ಪರದಾನಿ ಕರ್ಕಂಡ್ ಬಾ’’ ಅಂದ.
ಪರದಾನಿ ಕರ್ಕಂಡ್ ಬರಬೇಕೂ ಹೇಳಿ ‘‘ಆಗೂದು’’ ಅಂದ.
ಪರದಾನಿ ಮಗ ಅಪ್ ಬರೂಕೇ ವೋಡ್ತೇ ಬಂದ.
‘‘ರಾಜ್ನ ಹುಡ್ಗನ ಕೂಡೆ ತಾನೇ ಹೋಗ್ತೆ’’ ‘‘ಅಪ್ ಬೇಡ’’ ಅಂದ.
ನಾನು, ನೀನು ವಂದ್ ಬಾಳೆ ಮೇನ್ ಊಟ ಮಾಡ್ತ್ರು ನಾಹೋಗ್ಲೋ ಕೇಳ್ದ.
‘‘ಯೇನ್ ಮಾಡ್ತೆ ನೋಡು ನೀನು’’ ಅಂದ.
ರಾಜ್ನ ಹುಡ್ಗ, ‘‘ತಾನೇ ಹೋಗ್ತೆ’’ ಹಟ ಮಾಡ್ದ.
‘‘ನೀನೇ ಕರ್ಕಂಡ್ ಬಾ’’ ಅಂದರು.
ಮಜ್ಜಾನೆ ಹೋಗೂಕೆ ಮೊಕ ಗಿಕ ತೊಳ್ದ.
ಆಸ್ರ ಕುಡ್ದ. ಸಂಜೆಯಾಯ್ತು. 
ಕುದ್ರೆ ತಾಂಕ್ಲ್ ಮೇನ್ ಹೋಗಿದ್ದಾ.
ಮಾರ್ನೆದಿನ ಬೆಳಗಾಗ, ‘‘ನಿಮ್ ಮಗಳಿಗೆ ಏನೇನ್ ಕೊಡ್ತಿ?’’ ಹೇಳಿ.
‘‘ಅರಸು ಇಂದೇ ಕರ್ಕಂಬಾ’’ ಹೇಳಿದ್ದ.
‘‘ಕಳಿಸ್ ಕೊಡಿ’’ ಅಂದ.
ಮಾಣಿಗೆ ಚಿನ್ನದ ಬಳಿ, ಹನಮಂತಿ ತಾಳಿ, ಕುತ್ಗಿಗೆ ಚಿನ್ನದ ಸರಪಳಿ ಮಾಡ್ಸ್ ಹಾಕುದ್ರು.
ಸಂಜಿ ಕಡೆಗೆ ತಯಾರಾಯ್ತು.
ಮಗಳಿಗೆ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡೂಕ್ ವಂದ ದಾಸಿ ಕಳ್ಸಕೊಟ್ರು.
ವಂದ್ ಆಕ್ಳ, ಆಕ್ಳ ಕರ ಪರದಾನಿ ಮಗ್ನ ಕೂಡೆ ಕಳಿಸ್ ಕೊಟ್ರು.
ಕಳಿಸ್ ಕೊಡುಕೇಯ ಕರ್ಕಂಡ್ ಬಂದ.
ಬಂದವ ಆ ಮಾರ್ಗದಲ್ ಬರುದಿಲ್ಲ, ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗದಲ್ ಕರ್ಕಂಡ್ ಹೋಗ್ತ.
ತಮಜಾನ ಮೇನ್ ಬಂದಾರೆ.
ಅವ ಕುದ್ರೆ ತಾಂಕ್ಲ್ ಬೆಟ್ಟದ ದಾರೀಲೆ ತರ್ತ.
‘‘ಈ ದಾರಿಯಲ್ಲವೋ ಆ ದಾರಿ’’ ಅಂದ್ರು.
ಸಂಜೀ ಮಾಡೇ ಬಿಟ್ಟ.
ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬೀಡ್ಕಿ ಹಾಕ್‌ದ್ರು.
ಅವ್ನ ಪದಾತು ಮಾಡ್ಕಂಡ್ರು.
ಅಲ್ಲೇ ಉಳ್ಕಂಡಿ ಅಲ್ಲೇ ಬೆಳಗಾಯ್ತು.
ಆ ದಿನ ಅದ್ರ ಮೈ ಮೇಕ್ ರಾತ್ರೆ ಕೈ ಹಾಕ್ಲಿಲ್ಲ.
ಬೆಟ್ಟದ ದಾರೀಲೇ ತಾಂಗ್ನೂ ತಿರಗ್ಸತ.
‘‘ಆ ದಾರ್ಯಲ್ವೋ ಪಾಪಿಷ್ಠ’’ ಅಂದ್ರು.
‘‘ಇದೇ ದಾರಿ ಅಂತ ಏನೋ ಮೋಸ ಮಾಡೂಕೆ ತನ್ಗ ತಂದಾನೆ.
ಮನೆಗೆ ತಂದಿಲ್ಲ’’ ಹೇಳಿ ಇದ್ಕೆ ಅನ್ಮಾನ ಹುಟ್ತು.
ಅನ್ಮಾನ ಉಂಟಾಗುಳೇಯ ಮಜ್ಜಾನ್ಕೆ ಅವ ಇಲ್ಲಾಗಿದ್ದ.
ಇಡೀ ಬೆಟ್ಟ ಹುಡ್ಕಿ ಮೂರ ಮೈಲದಲ್ಲಿ ವಂದ್ ಕಾಳಮ್ನ ಗುಡ್ಯದೆ.
ನೋಡ್ಕಂಡ್ ಬಂದ್ಳಂಡ್ ಸುಮ್ನುಳೀತು.
ಆಗ, ‘‘ಬೇಗ ಬಡ್ಸು’’ ಅಂದ ದಾಸಿ ಕೂಡೆ.
‘‘ಆಳ್ ಮಕ್ಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಬಡ್ಸು’’ ಅಂದ.
ಅವರ್ಗೆಲ್ಲಾ, ‘‘ಮಲಗಿರೊ’’ ನೀವು ಅಂದ. 
ಸಂಜಾಯ್ತು. ‘‘ಇದ್ರ ಕೂಡೆ ಹಸೆ ಹಾಕು’ ಅಂದ.
ಹುಡ್ಗನಿಗೆ ಹಾಲು ಬೀಲು ಎಲ್ಲ ಹೊಯ್ಯುತನ್ಕ ಮೂರ್ ತಾಸ್ ರಾತ್ರ್ಯಾಯ್ತು.
ಹೊಟ್ಯಲ್ ಕಳವಳಾಯ್ತು.
‘‘ತಾನು ಬೈಲ ಕಡೆ ಹೋಗಬೇಕು’’ ಅಂತು.
‘‘ತಾನೂ ಬತ್ತೆ’’ ಅಂದ.
‘‘ನೀ ಬರೂದ ಬೇಡಾ, ಗಂಡ್ಸರು ಸಂಗ್ತೀಗೆ ಬಂದ್ರೆ ಹೆಂಗ್ಸರಿಗೆ ನಾಚ್ಕ್ಯಲ್ಲ?’’ ಮತ್ತಂದ.
‘‘ತಾನೇ ಬತ್ತೆ ಈ ಯೆಣ್ ಜಾತಿ ಬಿಡೂದಿಲ್ಲ’’ ಹೇಳ್ತ.
‘‘ಲಾಟನ್ನು ನೀನೇ ಹಿಡ್ಕೊ.
ನಾನು ಬಗ್ಗೆಲ್ ಮರೆಗೆ ಕುತ್ಕಂತೆ.
ಸೀರೆ ಶರ್ಗ್ ಹಿಡ್ಕೊ’’ ಅಂತು.
‘‘ಹು’’ ಅಂದ.
ಸೀರೆ ಶರ್ಗ ಹಿಡ್ಕಂಡ. ಬಿಡಸತು.
ಅಡೀಗ್ ವಂದ್ ಕಿರ್ಗಣೆ ಇದ್ದಿತ್ತು.
ಶೀರೆ ವಂದ್ ಮರಕ್ ಕಟ್ತು ವೋಡ್ತು ಕಾಳಿಕಾಮ್ನ ಗುಡೀಗೆ, ‘‘ನಾನು ಪತುವರ್ತಿ ಹೆಂಗ್ಸಾದ್ರೆ ಬಗ್ದೆ ಬಾಗ್ಲ ತೆಗೀಬೇಕು ಇಲ್ಲಾರಿಲ್ಲ’’ ಅಂದ ಹೇಳ್ತು.
ಆಗ ಬೇಗೆ ಗುಡಿ ಬಾಗ್ಲ ತೆಗ್ದೆ ಹೋಯ್ತು.
‘‘ತಾ ಸತುವಂತಿ, ಪತುವರ್ತಿ ಹೆಂಗ್ಸಾದ್ರೆ ಬಾಗ್ಲ ಹೆಂಗಿದ್ದಿತೊ ಹಾಂಗೇ ಬಾಗ್ಲ ಹಾಕೇ ಉಳೀಬೇಕು’’ ಅಂತು.
ಬಾಗ್ಲ ಗಟ್ಟ್ಯಾಯ್ತು.
ಆಗ ದೇವಿಗೆ ಆಣ್ ಹಾಕ್ಕಂಡ್ ಮುಡುಕಂಡ ಕೂತದೆ.
‘‘ರಂಡೆ ಯೆಟ್ ಹೊತ್ತಾಯ್ತು ಬರೂದಿಲ್ಲ’’ ಹೇಳಿ ಕಪ್ಡ ಯೆಳ್ದ, ಮರಕ್ ಶಿಕ್ಸ್ ಹಾಕ ಹೋಗಿತ್ತು.
ಇವ ಹುಡೀಕಂತ ಲಾಟಣ್ ತಕಂಡ್ ಬಂದ.
‘‘ನನ್ಗೆ ಧಗ ಮಾಡ್ಕಂಡೆ ಇಲ್ ಬಂದಿದ್ದೆ?’’ ಕೇಳ್ದ.
‘‘ಆಳ್ ಮಕ್ಳು ಕೊಚ್‌ದ್ರೂ ಬರೂದಿಲ್ಲ’’ ಅಂದ.
‘‘ಈ ಕ್ಷಣ ಬಾ ಇಲ್ಲಾದ್ರೆ ಯೆಲ್‌ವ್ರಿಗೆ ರುಂಡ ಹಾರಸ್ತೆ’’ ಅಂದ.
ಅದು ಬಾಗ್ಲ ತೆಗುದಿಲ್ಲ.
ಆಳ್‌ಮಕ್ಳಿಗೆ, ‘‘ಬಾ ಅಂದದೆ’’ ಅಂದಿ ಕೈಲಿ ಯಳ್ಕಂಡ ಬಂದ.
ನಾಕೂ ಜನ್ಕೆ ಯಳ್ಕಂಡ್ ಬಂದ್ ಕುತ್ಗಿ ಕಡ್ದ.
‘‘ಆಕ್ಳಿಗೆ ಕರಿಗೆ ಕಡಿತೆ, ಹೆರಗ್ ಬಾ’’ ಅಂದ.
ಅದ್ ಕೇಳುದಿಲ್ಲ.
ದಾಸಿಗೆ, ಆ ಹುಡ್ಗನಿಗೆ ತಂದ.
‘‘ದಾಸಿ ಕಡೀತೆ ಬತ್ಯೊ ಇಲ್ವೊ?’’ 
‘‘ಅಹ ಬರುದಿಲ್ಲ.’’ 
‘‘ಹುಡ್ಗನಿಗೆ ಕಡಿತೆ.’’
 ‘‘ಬರೂದಿಲ್ಲ.’’
  ಹುಡ್ಗನಿಗೆ ಕಡಿದ. 
  ಬೆಳಗಾಯ್ತು. ವೋಡ ಹೋದ.
ಯಾವೂರಿಗೆ ಹೋದ್ನೋ ಯೇನೋ.
ಸುಮಾರೆ ಆರ್ ತಾಸ್ನ್ ಕೂಡೆ ಹೆರ್ಗ ಬಂತು.
‘‘ದೇವ್ರೇ ನಾ ಪತುವರ್ತಿ ಹೆಂಗ್ಸಾದ್ರೆ ಕದತೆಗೆ’’ ಹೇಳ್ತು.
ನಾಕೂ ಜನ್ರ ತಲೆ ಕೂಡ್ಸ್ ಹಾಕ್ತು.
ದಾಸಿ ತಲೆ ಕೂಡ್ಸ್ ಹಾಕ್ತು.
ಹುಡ್ಗನ ತಲೆ ಕೂಡ್ಸಿ ಇಡ್ತು.
ಆಕ್ಳು, ಆಕ್ಳ ಕರಿಗೆ ತಂತು.
ಮತ್ತೊಂದ್ ಸಾಲ್ನಲ್ಲಿ ಕೂಡ್ಸಿ ಇಟ್ತು.
ಇದ್ ಹೆರಗ್ ಬಿತ್ತು.
‘‘ನಾನು ದುಷ್ಟಬುದ್ಧಿಗೆ ಆವ್ತಿ ಕೊಟ್ಕಂಡಿ, ಆಗ ನೀವೇ ಜೀವ ಕೊಡ್ಸಬೇಕು’’ ಅಂದಿ, ದೇವಿಗೆ ಹೇಳ್ಕಂಡಿ ಹೆರಬಿದ್ ಬಂತು.
ಹೆರ್ಗೆ ಬರೂತೆಯ ಒಬ್ಬಂವ್ ಕತ್ತೆ ತಕಂಡ್ ಬಂದ.
‘‘ಇದು ನನ್ಗಾಗೂದು’’ ಹೇಳ್ದ.
‘‘ನೀ ಹಿಂಡ್ತಿ, ನಾ ಗಂಡ’’ ಅಂದ.
‘‘ಅಡ್ಡಿಲ್ಲ’’ ಹೇಳ್ತು ಹೆಂಗ್ಸು.
‘‘ನಾನು ಉಣ್ದೆ ನಾಕ್ ದಿನಾಯ್ತು.
ಇಟ್ ನೀರು, ಬೆಂಕಿ, ಅಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ನೀ ತಕಂಡ್ ಬಾ.
ಅಡ್ಗಿ ಮಾಡ್ ಉಂಡ್ಕಂಡಿ ಯೇನು ಹೇಳ್ವೆ.
ಆಗ ಗಂಡ ಹಿಂಡ್ತಿ ಆಗೂಕಡ್ಡಿಲ್ಲ’’ ಹೇಳ್ತು.
ಅವ, ‘‘ಆಗೂದು’’ ಹೇಳಿ ಸಾಮಾನ್ ತರೂಕೆ ಹೊರಟ.
ಕತ್ತೆ ಮೇಲೆ ಹತ್ಕಂಡು ನೆಡೀತೂ.
ನೆಟ್ಕ ನಾಕು ಮೈಲೆ ಹೋತು.
ಅದ್ಯಲ್ಲ ತಕಂಡ್ ಬರೂತನ್ಕ ಹೆಂಗ್ಸೂ ಇಲ್ಲ ತೀಡ್ತೆ ಬಿದ್ದನೆ, ‘‘ಕತ್ತೆ ಇಲ್ಲ, ತನ್ ಗೆಂಟೆಲ್ಲಾ ಹೋಯ್ತು.’’
ಮತ್ತೊಂದ್ ಕಡೆಗ್ ಹೋಗೂಕೇಯಾ ವಂದ್ ಸೊನ್ಗಾರವ್ ಸಿಕ್ದಾ.
‘‘ನನ್ಗೆ ಹಿಂಡ್ತಿಲ್ಲ.
ನೀನ್ ಹಿಂಡ್ತಿ ನಾನ್ ಗಂಡ’’ ಅಂದ.
‘‘ಅಡ್ಡಿಲ್ಲಾ’’ ಅಂತು.
ಸೊನಗಾರನ ಕೂಡೆ, ‘‘ಹಾಗಾರೆ ನಾಕ್ ದಿನಾಯ್ತು ಉಣ್ಣದೆ.
ನಾನು ನಿನ್ ಕೈಚೀಲ ಇಡು, ಅಕ್ಕಿ ಬೆಂಕಿ ಮತ್ತು ನೀರು ಅಟ್ ತಕಂಬಾ.
ಊಟ ಮಾಡ್ದಪಟೆಗೆ ಗಂಡ ಹಿಂಡ್ತಿ ಆಗ್ವ’’ ಅಂತು.
ಅಂವ ತರೂಕ್ ಹೋದ.
ಕಟ್ಲೆ ಚೀಲ ಇದ್ರ ಕೂಡ ಕೊಟ್ಟಾಕ್ ಹೋದ.
ಕತ್ತೆ ಮೇನ್ ಕೂತ್ಕಂಡ್ ಕಟ್ಲೆ ಚೀಲ ತಕಂಡ್ ನೇಡೀತು.
ಅಂವ ಅಕ್ಕಿ ತಕಂಡ್ ಬಂದ.
ಆಗ ವಬ್ಬ ಮುಸಲ್ಮಾನ್ನವ ಕುದ್ರೆ ಹತ್ಕಂಡ್ ಬಂದ.
ಹುಡ್ಗಿ ನೋಡ್ದ.
ಹುಡ್ಗಿ ನೋಡೂಕೇಯಾ, ‘‘ಅಚ್ಛಾ ಬುಡ್ಡಿ ಯೆಲ್ಲಿಗೋಗ್ತೆ ನೀನು’’ ಅಂದ.
ಅವ್ರ ಬಾಣೀಲೆ ಮಾತಾಡ್ದ.
‘‘ನಾನು, ಗಂಡ ನೀನು ಹಿಂಡ್ತಿ ಆಡ್ಡಿಲ್ಲಾ?’’ ‘‘ಅಡ್ಡಿಲ್ಲಾ’’ ಅಂತು.
‘‘ನಾ ನಾಕ್ ದಿನಾಯ್ತು ಉಣ್ಣದೇಯ.
ನೀನ್ ನನ್ನ ವಸ್ತ್ರ ಯೆಲ್ಲಾ ತಕಂಣ್ ಬೇಕು.
ನಿನ್ನ ದುಸ್ತ್ಯೆಲ್ಲಾ ಪೈಜಾಣ ಬೀಜಣ ಅಟ್ಟೂ ನನ್ಗೆ ಕೊಡ್ಬೇಕು’’ ಅಂದ್ ಹೇಳ್ತೂ.
‘‘ಅಡ್ಡಿಲ್ಲಾ’’ ಅಂದ.
ಶೀರೆ ಉಟ್ಕಂಡ, ರವ್ಕಿ ಹಾಕ್ಕಂಡಿ, ಮುಷ್ಕ ಹಾಕ್ಕಂಡ್ ಹೀಗ್ ಮಾಡ್ತೆ ಹೋಗ್ವಾಗೆ ಯೆಯ್ಡ್ ತಾಸಾಯ್ತು.
ಇದ್ ಕುದ್ರೆ ಹೊಡೀತು ನನ್ಗ್ ತೆಳೂದಿಲ್ಲ ಮಾಡ್ತು.
ಕಡೆಗ್ ಅಂವ ಹೋಗೂಕೆ ಕುದ್ರೆ ಹತ್ಕಂಡ್ ಹೋಯ್ತು.
ವಂದಲ್ಲಾ ವಂದ್ ಊರಿಗೆ ಹೋಯ್ತು.
ಅಲ್‌ವಂದ್ ಮುದ್ಕಿದಿತ್ತು.
ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಯ್ತು.
‘‘ಅಜ್ ಮುದ್ಕಿ ನನ್ಗ್ ವಂದ್ ತುತ್ ಅನ್ನ ಹಾಕು’’ ಅಂತು.
‘‘ನನ್ಗೆ ಬೇಡ್ಕಂಡ್ ಉಂಬೂದು.
ಅರಸೂ ಮನೆಗೆ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ಕಂಡ ಬಾಗ್ಲ ಕಸತೆಗದಿ ಬಂದ್ ಒಂದ್ ಶಿದ್ದಕ್ಕಿ ತತ್ತೆ.
ನಿನಗೆ ಯೇನ್ ಹಾಕ್ಲಿ ?
ನಾಯೆಂತಾ ಉಣ್ಲೀ’’ ಅಂತು.
“ಉಂಬೂಕೆ ಯೇನು ಬರಗಾಲ ಮಾಡೂದಿಲ್ಲ.
ನಾನೇ ತಂದ್ ಹಾಕ್ತೆ ನೀ ಬೇಸ್ ಹಾಕು” ಅಂತು.
‘‘ನಿಮ್ಮೂರ್ನಾಗೆ ಗೌಜಿಯೆಂತದು?’’ ಕೇಳ್ತು.
ಮುದ್ಕಿ ಕೂಡೆ, ‘‘ರಾಜ (ರಾಜ್ಯ) ಗೆದ್ಕಂಡ್ ಹೋಗ್ತರಂತೆ.
ಬಾಕಿ ಜನಕೆ ರಾಜಗೆ(ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ) ನಾಳೆಗೆ ಇರ್ಸೂದಿಲ್ಲಂತೆ’’ ಅಂತು.
‘‘ಹೌದೊ’’ ಅಂತು.
ಮಗೂನ್ ಕೂಡೆ ತಲ್ವಾರ್ ಇದ್ದಿತ್ತು.
ಬೆಳ್ಗಾಗೂತನ್ಕ ಯೆಲ್ಲರಿಗೆ ಕಡ್ದ್ ರಾಶಿ ಹಾಕ್ ಬಂದ್ ಬಿಟ್ತು.
ಸವ್ರ್ ಹಾಕ್ ಬಿಟ್ತು.
ದಂಡಿಗ್ ಬಂದವ್ರುಗೆ ಬೆಳ್ಗಾದ್ರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.
ರಾಜ, ‘‘ದೇವ್ರೇ ಇದ್ಯಾವ್ ನಮ್ನೆ.
ಆಚರ್ಯ ಕಾಣ್ತದೆ’’ ಹೇಳಿ, ಬೆಳ್ಗಾ ಕೂಡೆ, ‘‘ಹೀಗೆ ಮಾಡ್ದವ್ನಿಗೆ ಪಟ್ಟಕಟ್ಬೇಕು’’ ಹೇಳ್ದ.
ಆಗ, ‘‘ಆನೆ ಕೂಡೆ ಮಾಲೆ ಹಾಕ್ಬೇಕು’’ ಅಂದಿ, ಆನೆಕೂಡೆ ಮಾಲೆ ಕೊಟ್ ಕಳ್ಸ್ಬಿಟ್ಟರು.
ಅಟ್ಟು ಜನ ಕೂತರೆ ಸಬೇಲಿ ಕಟ್ಟೆಬುಡ್ಕ ಇದ್ ಕೂತದೆ.
‘‘ನನ್ಗ್ ಹಾಕು.’’ 
‘‘ನನ್ಗೆ ಹಾಕು’’ ಅಂದ್ರೂ ಹಾಕುದಿಲ್ಲ.
ಅದ್ಕೆ ಮಾಲೆ ಹಾಕ್ತು.
ಅದು ಮಾಲೆ ಹಾಕೂಕೆ ಕೊಡ್ಲಿಲ್ಲ.
‘‘ಅವ ಅಲ್ವೇ ಅಲ್ಲ’’ ಅಂದ್ರು.
ಕಡೆಗೆ ಹೆಣ್ಣಾನೆ ಕೂಡೆ ಮಾಲೆ ಕೊಟ್ ಕಳ್ಗರೆ.
ಹೆಣ್ಣಾನೆ ಆ ಹುಡ್ಗನ್ಗೇ ಹಾಕ್ತು.
‘‘ಬೇಡೂಕ್ ಬಂದವಂಗೆ ಮಾಲೆ ಹಾಕ್ತು ಅಬ್ಬ’’ ಹೇಳ್ತಾರೆ.
‘‘ಪಟ್ಟಕ್ ಕುಳ್ಸ್‌ಬೇಕು’’ ಅಂದ್ರು.
‘‘ಈಗ ಪಟ್ಟಕ್ ಕುಳ್ಳುಕೆ ಯೆಯ್ಡ್ ತಿಂಗ್ಳ ತಡ ಅದೆ.
ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೇ ಬಂದ್ ಉಳಿತೆ.
ಕಡೆಗ್ ನಾ ಪಟ್ಟಕ್ ಕುಳ್ತೆ’’ ಅಂದ.
ಅವನ ದುಡ್ಡದೆ, ರಾಜ್ನ ದುಡ್ಡದೆ ಮುಸಲ್ಮಾನನ ದುಡ್ಡದೆ.
ದೊಡ್ ಬಂಗ್ಲಿ ಕಟ್ ಹಾಕ್ತು.
ಏಳುಪ್ಪರಿಗೆ ಬಂಗ್ಲೆಲ್ ಕೂತದೆ.
ದಾರೀಲಿ ಬಾವಿ ಕಟ್ಸಿ ಬಂದವರಿಗ್ ಆಸ್ರ ಕುಡೂಕೆ ಹಗ್ಗ ಚಂಬು ಇಟ್ಟದೆ.
ಯಾರೇ ಬಂದ್ರೂ ಆಸ್ರ ಕುಡಿಬೇಕು.
ಆಗ ಕತ್ತೆ ತಕಂಡ್ ಹೋದವ ಬಂದ.
ತನ್ ಹಾಗೇ ವಂದ್ ಬೊಂಬೆ ಮಾಡಿ ಗೋಡೆಗೆ ಇಟ್ಟದೆ.
ಆಗ ಪರ್ದಾನಿ ಹುಡುಗ ಕರ್ಕಂಡ್ ಬರ್ಲಿಲ್ಲ ಹೇಳಿ, ಗಂಡ ಮಾವನ ಮನೆಗೆ ಹುಡ್ಕಕ್ ಹೋಗನೆ.
ಗಂಡನಿಗೆ ಮಳ್ಳ ಹಿಡ್ದಿ.
ಗಂಡ ಊರ್ ಮೇನ್ ಹೋದ.
ಅವ್ನ ತಮ್ಮ ತಾ ಹುಡಿಕಂಡ್ ಬತ್ತೆ ಹೇಳಿ, ಮರದ ಕುದ್ರೆ ವಂದ್ ನೂರು ರುಪೈ ಕೊಟ್ಟು ತಕಂಡಿದ್ದ.
ಅದು ಹೀಗೆ ಮಾಡೂಕೆ ಆಕಾಸದ ಮೇನ್ ಹೋಗ್ತದೆ.
ಹೀಗೆ ತಿರುಗಿಸೂಕೆ ಕೆಳಗೆ ಬತ್ತದೆ.
ಇದು ನೋಡಿತ್ತು.
ಮೈದ ಬಂದ.
ಬರೂಕೆಯ ಮತ್ತೊಂದ್ ರಾಜ್ನ ಮಗಳು ಯೇಳುಪ್ಪರ್ಗೆ ಮೇನೆ ಕೂತಿತ್ತು.
ಅದುನೋವೆ, ‘‘ಅಪ್ಪ ತನ್ಗೆ ಇದೇ ಗಂಡ ಬೇಕು’’ ಅಂತು.
ಅಪ್ಪ ಇವ್ನ ಕರೆದು ತಿರಗಿಸಿ ಕೆಳಗೆ ಬಂದ.
‘‘ತನ ಮಗಳ್ ಮದಿಯಾಗಬೇಕು’’ ಅಂದ.
‘‘ಆಗೂದಿಲ್ಲ’’ ಅಂದ.
‘‘ತಾಂಡೆವ್ರಿಗ್ ಕರ್ಕಬಂದು ನಿನ್ನ ರುಂಡ ಹಾರಸ್ತೆ,’’ ‘‘ಬರೂದಿಲ್ಲ’’ ಅಂದ.
ಅವ್ನಿಗೆ ಮದ್ವೆ ಮಾಡದ್ರು.
ಮದ್ವೆಯಾಗ್ ವಂದ್ ತಿಂಗ್ಳಾಯ್ತು.
ಆಗೆ ಇದು ಗಂಡನಿಗೆ ನೋಡ್ತೆ ಇತ್ತು.
ಗಂಡ ಬುಳು ಬುಳು ತೀಡ್ತೆ ಅವನೆ.
ಹೆಂಡ್ತಿ ಹೀಗೇ ನೋಡ್ತು.
‘‘ಎಂತಾಕ್‌ತೀಡ್ತ್ರಿ?’’ ಕೇಳ್ತು.
‘‘ನಾ ಬಂದಿದೆ ಹೀಗೆ’’ ಹೇಳ್ದ. 
‘‘ಮದಿವ್ಯಾದೆ. ಅಣ್ಣನ ಹಿಂಡ್ತಿ ಹುಡ್ಕೋಕೆ ಬಂದಿದೆ.
ಹುಡೀಕಂಡಿ ಇದೇ ದಾರೀಲಿ ಬತ್ತೆ ತಾನು’’ ಅಂದ.
‘‘ಯೇಕಜಾತ ಆಗೂದಿಲ್ಲ.
ತಾನು ನಿಮ್ಮ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಬರವವ್ನೇಯ’’ ಅಂತು.
‘‘ನೀರಿಲ್ಲ, ನೆಡೆ ಇಲ್ಲ.
ಆಕಾಸ್ಕ್ ಹೋಗೂದು ಕುದ್ರೆ.
ಯೆಂತಕ್ ಉಪಾಸ್ ಬೀಳುಕ್ ಬತ್ತೆ ಇಲ್ಲೇ ಇರು’’ ಅಂದ.
‘‘ನಿನ್ ಬೆನ್ನಿಗೇ ಬತ್ತೆ ಆಗೂದಿಲ್ಲ’’ ಅಂತು.
ಬೆನ್ನಿಗೆ ತಕಂಡ್ ಕುದ್ರೆ ಮೇನ್ ಕೂರ್ಸಕಂಡ್ ಹೋದ.
ಹೊಗುಕೇಯ ಇದ್ಕೆ,  ‘‘ಆಶ್ರದಾವು ಬೇಡ ಅಂದಿನಲ್ಲ.
ಅಲ್ಲೆ ಉಳಿ ಅಂದಿನಲ್ಲ’’ ಅಂದ.
ದೊಡ್ಡ ಕೆರೆ ಕಂಡ್ತು.
ವಸ್ತ್ರ, ತಕಂಡೋಗ್ ನೆನಿಸ್ಕಂಡ್, ‘‘ಬನ್ನಿ ನಾ ಕುಡಿತೆ’’ ಅಂತು.
ಕೆರೆಕೂಡೆ ತಿರಗಿಸಿ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿಳಿಸಿ ಹೋಗೂಕೇಯ ಕಾಲು ಹುಗ್ದೇ ಹೊಯ್ತು.
ಮತ್ತೊಂದ್ ಕಾಲ್ ತೆಕ್ಕಂಡ.
ಅದೂ ಹುಗ್ದೇ ಹೋಯ್ತು.
ಸೊಂಟದವರೆಗೆ ಹುಗ್ದೇ ಹೋಯ್ತು.
ಕಡೆಗೆ ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕಂಬಾಗೆ ದನಕಾವ್ ಮಕ್ಳ ಬಂದ ಯೆಳ್ಸ್ ಹಾಕಿದ್ರು.
ತಮ್ನ ಹಿಂಡ್ತಿ, ‘‘ಬರ್ವ, ಬರ್ಬ’’ ಅಂದಿ ಸುಮ್ನೆ ಉಳೀತು. ಕಪ್ಪಾಗೋಯ್ತು. 
ಅದ್ ತೀಡ್ತೇ ಬಿದ್ದದೆ.
ಇದ್ಕೆ ಕುದ್ರೆ ತಿರಗೂಕೆ ತಿಳೀನಿಲ್ಲ.
ಕಡೆಗ್ ಶೆರ್ಗ್ ಹೀಗ್ ತಾಗ್ ಹೋಯ್ತು.
ಕುದ್ರೆ ಆಕಾಶಕ್ ಹಾರ್ ಹೋಯ್ತು.
ಮೇನ್ ಮೇನೆ ತಿರಕಂಡಿ ಅಕ್ಕ ಇದ್ದಿದ್ ಅಜ್ಜಮುದ್ಕಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗ್ ಇಳೀತು.
ಅಷ್ಟಕ್ ಅದ್ಕೆ ತಿರಗ್ಸೂದ್ ತಿಳಿದಿತ್ತು.
ಇದ್ಕೋ ಗುತ್ತಿದಿತು, ತನ್ ಮೈದನೇ ಕುದ್ರೆ ತಾನಿದ್ದಾಗ ನೂರು ರುಪ್ಯಾ ಕೊಟ್ ತಕಂಡಿದ್ದ.
ಇದ್ರ್ ಕೂಡೆ, ‘‘ಯೆಲ್ ಬಂದಿದೆ?’’ 
‘‘ನನ್ ಗಂಡ ಆಸ್ರ್ ತರೂಕೆ ಹೋಗೀರು ತಾಸ್ ರಾತ್ರ್ಯಾಯ್ತು.
ಬರ್ಲೇ ಇಲ್ಲ.
ನನ್ ಕೂಡ್ ತಿರಗಸೂಕ್ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ.
ಕಡೆಗ್ ಶೆರ್ಗ್ ತಾಗೂಕ್ ಮೇನ್ ಹೋಯ್ತು, ಕೆಳಗ್ ಕೂತ್ತು.
ಮುದ್ಕಿ ಮನೇಲಿ’’ ಅಂತು.
‘‘ಯಾಕ್ ಬಂದಿದ್ದೆ?ಯೆಲ್ಲಾಯ್ತು?’’ ಕೇಳ್ತು.
‘‘ನಾ ಮುದ್ಕಿಮನೆಗೆ ಬಂದಿದೆ.
ನೀನು ನನ್ನ ತಂಗ್ಯಾಯ್ತಾ, ನಾ ಅಣ್ಣಾಯ್ತು’’ ಅಂತು.
ಸಾಯ್ಬಂದೆ ದುಸ್ತದೆ.
‘‘ಆಸ್ರ್ ತಗಂಡ್ ಬರೂಕೆ ಅಂಗೋಸ್ತ್ರ ಪಂಜಿ ತಕಂಡ್ ಹೋದೋರ ಬರ್ಲಿಲ್ಲ.’’
 ‘‘ನೀ ತಂಗಿ ನಾ ಅಣ್ಣ’’ ಅಂತು.
ಕತ್ತೆ ತಕಂಡ್ ಹೋದವ ಬಂದ.
ತನ್‌ಗೊಂದ್ ಪೋಟು, ತಂಗಿ ಪೋಟು ತೆಗಿತು. 
ಗೋಡೆಗಿಡ್ತು. ಅವನ್ ಬಂದ್ಕಂಡಿ, ‘‘ನನ್ಗೆ ದಗ ಹಾಕ್ ಬಂದಿದೆ’’ ಅಂದ.
‘‘ಕೋಣೆಲ್ ಹಾಕ್ ಬೀಗ ಹಾಕಿ’’ ಅಂತು.
ಕದಹಾಕ್ ಬೀಗಹಾಕ್ರು.
ಸೊನಗಾರವ ಬಂದ.
ಅವಗೂ ಕೋಣೆಲ್ ಹಾಕ್ರು.
ಮುಸಲ್ಮಾನರವ ಬಂದ.
‘‘ರಂಡೆ ನನ್ಗ್ ದಗ ಹಾಕಂಡ್ ಕುದ್ರೆ ತಕಂಡ್ ಬಂದೆ’’ ಅಂದಿ ತೀಡ್ದ.
ಬೇರೆ ಕೋಣೆಲ್ ಹಾಕ್ರು.
ಕಡೆಗೆ ಮೈದ ಬಂದ.
‘‘ನನ್ನ ಅತ್ಗಿ ಕಂಡಾಂಗೇ ಕಾಣ್ತದೆ ಇದು.
ನನ್ನ ಹಿಂಡ್ತಿ ಕಂಡಾಂಗೆ ಕಾಣ್ತದೆ’’ ಅಂದಿ ಜೋರ್ನೆ ತೀಡ್ ಬಿಟ್ಟ.
‘‘ಅವ್ನಗೆ ಕೊಣೀಲ್ ಹಾಕಿ’’ ಅಂತು.
ಕೊಣೀಲ್ ಹಾಕ್ ಬೀಗ ಹಾಕ್‌ದ್ರು.
ಕಡೆಗ್ ಗಂಡ ಬಂದ.
ತಮ್ಮನ ಮದ್ಯಾದ್ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
‘ತನ್ ಹಿಂಡ್ತ್ಯಾಗಿತ್ತು’ ತೀಡ್ದ.
ಅವ್ನಗ್ ಕೊಣಿಲ್ ಹಾಕ್ ಬೀಗ ಹಾಕ್‌ದ್ರು.
ಕಡೆಗ್ ಪರದಾನಿ ಹುಡ್ಗ ದುಷ್ಟಬುದ್ಧಿ ಬಂದು, ‘‘ರಂಡೆ, ನನ್ಗ್ ದಗ ಹಾಕ್ ಓಡ್ ಬಂದಿದ್ದೆ’’ ಹೇಳಿ ಅವರ ಪೋಟೋ ಹರ್ದೇ ಹಾಕ್ದ.
‘‘ಅವ್ನೂ ಕೊಣಿಲ್ ಹಾಕು’’ ಅಂತು.
ಬೆಳಗಾಗೂತನ ಉಪಾಸೆಯ.
ಆಗ, ‘‘ವಬ್ಬಿಬ್ರಿಗೆ ಹೆರ್ಗ್ ತಕಂಬಾ’’ ಅಂತು.
ಕತ್ತೆ ತಂದವ್ನ ಕೂಡೆ, ‘‘ನೀನು ಪೋಟೋ ಕಂಡ್ಕಂಡ್ ಯೆಂತಾಕ್ ತೀಡ್ದೆ?’’ 
‘‘ನನ್ಗೆ ಉಳಿ ಅಂದ ಹೇಳ್ಕ್ ದಗಾ ಹಾಕ್ದ ಹೆಣ್ಣು ಅವ್‌ಳೆ. . . ತೀಡ್ದೆ’’ ಅಂದ.
‘‘ಇನ್ ಮೇನೆ ದಾರೆ ಹೆಂಗ್ಸರ ಮೇನೆ ಆ ಮಾಡೂಕಾಗ’’ ಹೇಳಿ, ‘‘ಕತ್ತೆ ತಕಂಡ್ ಹೋಗು’’ ಹೇಳಿ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ತು.
ಕಳಿಸ್ ಕೊಟ್ತು.
ಸೊನಗಾರನ ಹೆರಗ್ ತಕಂಡ್ ಬಂದ್ರು.
‘‘ಯೆಂತಕ್ ತೀಡ್ತೆ?’’ 
‘‘ಸಾವಕಾರನ ಮನೆಗ್ ಚಿನ್ನ ಮಾಡೂಕ್ ತಕಂಡ್ ಬಂದಿದ್ದೆ.
ಅದು ಕಂಡ್ತು ತಕಂಡ್ ಹೋಯ್ತು.
ಅದೇ ಕಂಡಾಂಗೆ ಕಂಡ್ತು.
ಪೋಟೋ ಕಾಂಬೂಕೇಯ.’’
 ‘‘ಬೇರೆ ಹೆಂಗ್ಸರ ಮೇನ್ ಆಳ್ ಮಾಡೂಕಿಲ್ಲ.
ಆಗೂದೋ?’’ ಅಂತು.
‘‘ಆಗೂದು’’ ಅಂದ.
ಚಿನ್ನ ಬಿನ್ನ ಅಟ್ಟೂ ಕೊಟ್ತು.
ಇವ ಮುಸಲ್ಮಾನ್ನವ ಬಂದ.
‘‘ನನ್ಗೆ ನೀ ಸತಾಯ್ಸಿದೆ.
ನನ್ನ ಉಡ್ಗಿ ತಕಂಡ್ ನಂಗೆ ಈ ನಮ್ನಿ ಮಾಡಬೇಕು’’ ಅಂದಿ ತೀಡ್ದ.
‘‘ಅಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ತಕಂಡ್ ಬಾ’’ ಅಂದ ಹೇಳಿ, ಹೆಂಗ್ಸು, ‘‘ಇದು ಕೊಟ್ಟಿ ಈ ನಮ್ನಿ ಮಾಡಿದ್ದೆ’’ ಅಂದ್ಕ ತೀಡ್ದ.
‘‘ಗನಾ ಕುದ್ರೆ ಹೆಕ್ಕೊ, ಬೇರೆ ಹೆಂಗ್ಸಿನ ಮೇನೆ ಆಶೆ ಮಾಡೂಕಿಲ್ಲ’’ ಅಂತು.
‘‘ಆಗೂದು’’ ಅಂದ.
ಹೊಸದೇ ಪೈಜಾಣ, ಅಂಗಿ, ತೊಪ್ಪಿ, ಹೊಸ್ತ ಕೊಟ್ತು.
ತಕಂಡ್ ಹೋದ.
ಕಡೆಗೆ ಗಂಡ, ಮೈದ ಉಳ್‌ದ್ರು.
ಮೈದನಿಗೆ ಹೆರಗೆತರಿಸ್ತು.
‘‘ಹೆಂಡ್ತಿ ಕಂಡಾಗೇ ಕಂಡ್ತು’’ ಅದ್ಕೆ ತೀಡ್ದೆ ಅಂದ.
‘‘ನಿನ್ ಹೆಂಡ್ತಿ ಸಿಕ್ರೆ ಇಟ್ಕಂತ್ಯೋ ಕೇಳ್ತು.’’
 ‘‘ಯೆನಡ್ಡಿಲ್ಲ.ಹಿಂಡ್ತಿ ಸಿಕ್ಕಿರೆ ಇಟ್ಕಂತಿದ್ದೆ’’ ಅಂದ.
‘‘ಖರೆಯಲ?’’ ‘‘ಖರೆಯ’’ ಅಂದ.
‘‘ಕೆಳಗೆ ಕುಳ್ಳು’’ ಅಂತು.
ಗಂಡನಿಗೆ ಕರಿತು.
‘‘ಯಂತಾ ತೊಂದ್ರಿ?’’ ಕೇಳ್ತು.
‘‘ನನ್ ಹಿಂಡ್ತಿ ಕಂಡಾಗೇ ಕಂಡ್ತು’’ ಅಂದ.
‘‘ಹೆಂಡ್ತಿ ಹೋಗ್ ನಾಕ್ ವರ್ಸಾಯ್ತು.
ಸಿಕ್ರೆ ಇಟ್ಕಂತ್ಯೋ’’ ಕೇಳ್ತು.
‘‘ಹೋ ಇಟ್ಕಂತಿದ್ದೆ.
ಅವ್ಳು ಬೆರೆಯೋರ ಮಕ ನೋಡ್ವಳಲ್ಲ’’ ಹೇಳ್ ತೀಡ್ದ.
ದುಷ್ಟ ಬುದ್ದಿ ಕರಿತು.
ಐದಾರ್ ಜನ ಹಿಡ್ಕಂಡ್ ಬಂದ್ರು. ಅವ್ನ. 
ರುಂಡ ಹಾರ್ಸು ಹುಕುಂ ಕೊಟ್ತು.
ಆಗ ತಾಂಡೇಲ್ಕೊಳು ಪರದಾನಿ ಹುಡ್ಗನಿಗೆ ರುಂಡ ಹಾರ್ಸ್‌ದ್ರು.
ಆಗೇ ಪುಲ್ಲೇಸ್ರಿಗೆ ಆಳುಗಳಿಗೆ ಹೇಳ್ತು, ‘‘ಅವರಿಗೆ ಇಂತಿಂತಾ ಗಡ್ಡ ಬಂದದೆ.’’
 ಆಳ್ ಮಕ್ಳ ಕೂಡೆ, ‘‘ಚೌರ ಮಾಡ್ಕಂಡಿ ಮೀಸು’’ ಹೇಳ್ತು.
ಮಿಂದ್ಕಂಡ್ ಬಂದ್ರು ಅವ್ರು.
ಅಡ್ಗಿ ಮಾಡದ್ರು.
ಇದು ಗಂಡ್ಸನ ರೂಪಾತೆಗಿತು.
ಹೆಣ್ ರೂಪ ತಕಂಡ್ತು.
ಯೆಯ್ಡೂ ಜನ ಅಕ್ಕ ತಂಗಿ ಶೀರೆ ಉಟ್ಕಂಡ್ ಪಟ್ಟೆ ಉಟ್ಕಂಡ್ ಬಂದ್ರು.
ಗಂಡ, ಮೈದ ಮಿಂದ್ಕಂಡಿ ಬಂದ್ರು. ಅಡ್ಗಿಯಾಯ್ತಲ್ಲ. 
ದೇವರ ಸಾಮಾನ, ಕಾಯಿ ಬಾಳೆಕೊನೆಯೆಲ್ಲಾ ತಕಂಡ್ ಅಕ್ಕ-ತಂಗಿ ಯೆದ್ರು.
ಯೆಲ್ಲಾ ಹೋಗರೆ ಮೈದ-ಮೈದನ ಹಿಂಡ್ತಿಯೆಲ್ಲ ಗಂಡ, ಮೈದ ಅಕ್ಕ-ತಂಗಿ ಹಿಂದ್ ಹೋದ್ರು.
ಹೋಕಂಡಿ ಕಾಳಿಕಾಮ್ಮನ ಗುಡಿಗ್ ಹೋದ್ರು.
‘‘ತಾ ಖರೆ ಪತುವರ್ತಿಯಾದರೆ ಕದ ತೆಗಿಬೇಕು’’ ಅಂತು.
ಕದ ತೆಗ್ದಬಿತ್ತು ಕಡೆಲಿ.
ಯೇನಂತು ದೇವ್ರಕೂಡೆ, ‘‘ತಾನು ಪತುವರ್ತಿ ಹೆಂಗ್ಸಾದ್ರೆ ದಾಸಿಗೆ, ಹುಡ್ಗನಿಗೇ, ನಾಕ ಜನ ಆಳಮಕ್ಳಿಗೆ, ಆಕಳಿಗೆ, ಕರಿಗೆ ಅಟ್ಟೂ ಜನ್ನಿಗೆ ಜೀವ ತರ್ಸ್ಬೇಕು ಇಲ್ಲಾದ್ರೆ ತಾನು ಕೈಕಾಲ್ ಜಪ್ಕಂಡ್ ಜೀವ ಕೊಡ್ತೆ’’ ಹೇಳ್ ದೇವ್ರಕೂಡೆ ಹೇಳ್ತು.
ಅಟ್ಟೂ ಜನ ನಿದ್ರಿಂದ್ ಯದ್ದವ್ರಾಂಗೆ ಯೆದ್ಕಂಡ್ರು.
‘‘ನಿನ್ ಹರ್ಕೆ ತೀರ್ತು’’ ಅಂದ್ ಹೇಳಾಕಿ, ಹುಡುಗಗ್ ತಕ್ಕಂಡಿ, ಗಂಡನಿಗೆ- ಬಿಂಡನಿಗೆ ತಕ್ಕಂಡಿ ಮನೆಗ್ ಬಂದಿ ಊಟ ಮಾಡ್‌ದ್ರು.
ಬಂದವ್ರಿಗ್ ಊಟ ಹಾಕದ್ರು.
ತಾನು ತನ್ ಗಂಡ ಪಟ್ಟಕ್ ಕೂತ್ರು.
‘‘ಊಟ ಉಪಚಾರಾಕಂಡಿ ತಾ ಬತ್ತೆ’’ ಅಂದ್ ಹೇಳಿ ಮನೆಗೆ ಕರ್ಕಂಡ್ ಹೋಯ್ತು.
ಮೈದನ ಹಿಂಡ್ತಿ ಅಪ್ಪನ ಮನೆಗೆ ಹೋಯ್ತು.
ಯೆಲ್ಲಾ ಅಲ್ಲಿ ಯೆಂಟ್ ದಿನ ಉಳಿದ್ರು.
ಉಳ್ಕಂಡಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಯ್ತು.
ಅಲ್ಲಿ ಮನೇಲಿ ಮೈದನಿಗೇ ಮೈದನ ಹಿಂಡ್ತಿಗೆ ಪಟ್ಟಕೆ ಕೂರ್‌ಸ್ತು.
ತಾನ್ ಇಲ್ಲೇ ರಾಜಧಾನ್ಕೆ ಬಂತು.
ಅಲ್ಲಿ ರಾಜತನ ಮೈದ ಮೈದ್ನ ಹಿಂಡ್ತಿ ಆಳ್‌ದ್ರು.
ಸುಖ–ಸಂತೋಶದಾಗೆ ಉಳದ್ರು.
ರಾಜ, ‘‘ಮಕ್ಕಳೇ ಇಲ್ಲ. . . ’’ ಹಿಂಡ್ತಿ ಕಲ್ ಹೇಳ್ದ ಅವ, ‘‘ತಾನು ಊರ್ ಬಿಡ್ತೇ ಎಂಟ್ ದಿವಸದ ಮಾತೇಗೆ ಯಾರ್ ಕಲೂ ಹೇಳ್ ಬೇಡ ಹೋಗ್ತೆ’’ ಅಂದ.
‘‘ಹೋಗಿಬನ್ನಿ’’ ಅಂದ ಹೇಳ, ಅವಗೆ ಅಪ್ಣೆ ಕೊಟ್ಟೇಬಿಡ್ತು.
ಎಲ್ಲರೂ ಹೋಗ್ ರಾಜ್ನ ತಡ್ವರೇಯ, “ನಮ್ಮ ಹೊಟ್ಟೆ ಹೊರಿವರ್ಯಾರು?’’
 ‘‘ಯಂಟ್ ದಿವಸದಲ್ ಬತ್ತೆ’’ ಅಂದ.
ಹಿಂಡ್ತಿಗೆ ಯೆಲ್ಲಾ ವಳಗೇ ಆಗಬೇಕು.
ಆರ್ಯಾಣ ಅಡವಿಗೆ ಹೋಗಿ ತಪ್ಪಸಿಗೆ ಕೂತ; ನಾಕ್ ದಿನ ಕೂತ;
 ಆರ್ ದಿನ ಕೂತ ದೇವ್ರ್ ಭೇಟಿ ಆಲೆಲ್ಲ, ‘ಜೀಮನೆ ತೆಕ್ಕ ಬಿಡವದು ಕೆರಿಲ್ ಹಾರ್ವದು’ ಅಂದ.
ಹೋಗ್ ಹಾರ್ ಬಿಡಬೇಕು ಅಂತ ಕೆರಿ ದಂಡಿಮೇನೆ ನಿತ್ತ.
ದೇವರು, ‘‘ತಡಿಯಪ್ಪ’’ ಅಂದಿ ತಡೆದ, ‘‘ಬೇಟ್ಯಾದ ಪರಮಾತ್ಮ, ನನಗೆ.
’’‘‘ಇಂತ ಕಷ್ಟ ಯೇನ್ ಬಂದ್ ಹೋತಪ್ಪ?
’’ ಕೇಳ್ದ.
‘‘ಯೇನಲ್ಲ ಸ್ವಾಮಿ, ನಂದು ರಾಜ್ಯ ಮಾದೊಡ್ಡ. ಹುಡ್ಗರೆಲ್ಲ. ಜೀವನೆ ನಾಶಮಾಡಬೇಕು’’ ಅಂದ.
‘‘ಹುಡ್ಗರು ಇಲ್ಲ ಅಂದ್ ಹೇಳೋಕೆ ಹೀಗ್ ನೋಡು’’ ಅಂದ, ರಾಜ್ನ ಕೆಲಿ- ‘‘ನೋಡು. . . ’’ ಅಲ್ ನೋಡ್ದ, ‘‘ಮಾಯ್ನ ಗಿಡದಾಗೆ ಮಾವ್ನ ಹಣ್ ತೂಗಾಡ್ತಾದೆ ಕೊಯ್ಕಬಾ’’ ಅಂದ.
ಮೇನೆ ಮೇನೆ ಹೋತದೆ.
‘‘ಇನ್ನೊಂದು ಸರ್ತಿ ಹೋಗು’’ ಅಂದ.
ಅವನ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ತು.
ಮಾವ್ನಹಣ್ ಸಿಕ್ಕುವರಿಗೆ ತಂದ್ ಇರಸಕಂಡ.
‘‘ನೀನು ಮಾಯ್ನ ಹಣ್ಣ ತಕಹೋಗಿ ಕೋಯ್ದಿ ಯೇರಡು ತಾಟಿ ಮಾಡಬೇಕು.
ರಸ ಬಂಗಾರದ ಹರಿವಾಣದಲ್ಲಿ ಹಿಂಡಿ ಹಿಂಡತಿಗೆ ಕೊಡು’’ ಅಂದ.
ಹಣ್ಣ ತಕಂಡ್ ಬಂದ ರಾಜದೊರೆಲ್ಲಾ ಬಂದ್ಕಂಡ್, ‘‘ಯೇನೇನು ಯಾವಾಗ ಬರೋರು?’’ ಕೇಳ್ತ ಬಿದ್ದರೆ ಹಣ ತಕ ಬಂದ ಮನಿಗೆ.
‘‘ಯೆಲ್ ಹೋಗಿರಿ, ಸ್ವಾಮೀ?’’ ಅಂದ.
ಹೇಳ್ಕಂಡಿ ಮೇರ್ ಬಾನ್ ಮಾಡ್ತು.
‘‘ಯೆಲ್ಲೆ ಹೋಗಿರಿ?’’ 
‘‘ಹೋಗಿದ್ದೆ ಅಲ್ಲೆ’’ ಹೇಳ್ದ ಯೆರಡ ಹಣ್ಣ ಹೆಂಡ್ತಿ ಕೈಯಲ್ ಕೊಟ್ಟ.
ಬಂಗಾರದ ಹರಿವಾಣದಲ್ಲ್ ರಸ ಹಿಂಡಿ ಹಿಂಡ್ತಿ ಕೈಲ್ ಕೊಟ್ಟ.
ಗೊಟುಸಿಪ್ಪೆ ಕುನ್ನಿಗೆ ಹಾಕ್ತು ಗರ್ಭಿಣ್ಯಾಯ್ಯು ಕುನ್ನಿನೂ ಗಬ್ಬಾಯ್ತು.
ವಂಬತ್ ತಿಂಗಳಾಯ್ತು.
‘‘ಎನಾಯ್ತು?
ವಂದ್ ಹುಡಗ ಹುಟ್ದಿ ಅದ್ಕೆ’’ ಹುಟ್ಟುವರಿಗೆ ಬಟ್ರು ಕೇಳ್ತ.
ಯಲ್ಲಾ ಜಾತೀಲೂ ಅದ್ಯಲ್ಲಾ?
ಮೂರ್ ದಿನ್ಕೆ ಬಟ್ರ ಮನಿಗ್ ಹೋದ ರಾಜ.
‘‘ಯೇನಂದ್ ಬಂದಿದೆ?’’ 
‘‘ಅವನ ಜನ್ನಿವಳ್ಗೆ ಹನ್ನೈಯ್ಡ್ ದಿವಸದ ಗಂಡಿಗೆ ಹನ್ನೈಯ್ಡವರ್ಸದ್ ಹೆಣ್ ಲಗ್ನ ಮಾಡಬೇಕ್.’’
ಆವಾಗೆ, ‘‘ಹರಹರ ಹುಡ್ಗರ ಯಲ್ಲದೆಗಿದ್ದದ್ದೆ ವಂದ್ ಕಟ್ಟಾಗಿತ್ತು.
ಈಗ ಹುಟ್ಟದ್ದೆ ತಪ್ಪಾಯ್ತು’’ ಅಂದ ಮುನಿಕಂಬಿಟ್ಟ.
ಹೆಂಡ್ತಿ, ‘‘ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೆ!’’ ಹೇಳಿ ರಾಜನ ಯಬ್ಬಿಸ್ತು.
‘‘ಹನ್ನೆಯ್ಡ ದಿನದ ಹುಡಗಗ ಹನ್ನೈಯ್ಡ ವರಶನ ಹಿಂಡ್ತಿ ಯೀಗ ಮದ್ವಿ ಮಾಡಬೇಕು.’’
ಪರದಾನಿ ಬಂದ ರಾಜನ ಕೆಳಗಿದ್ದವ.
ಪರದಾನಿ, ‘‘ಅಯ್ಯೋ ದೇವ್ರೆ!
ಯೇನ ವಂದ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ದ?’’ 
ಪರದಾನಿ ಮಗನ ಪೋಟ ತೆಗವದು, ‘‘ತೆಗದಿ ಈ ಪರದಾನಿ ಕಲ್ ಕೋಟ್ಟಿ ನೀ ತಕಂಡ್ ದೇಸಾಂತ್ರ್ ಹೋಗೋದು, ಯಾವ ರಾಜ್ನ ಮನ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣದ್ಯೋ ತೆಳಕಂಡಿ ಮೂರ್ ದಿನದ್‌ವಳಗ್ ಬರಬೇಕು’’ ಅಂದ್ ಹೇಳಿ ಕಳಗದ. 
ಹೋದ. ಹೋಗುವರಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ರಾಜನ ಮನಿಗೆ ಹೋದ.
ಅವರೇನಂದರು ಅವ್ನ ಕಲಿ.
‘‘ಯೆಲ್ಲಿದ್ ಬಂದ್ರಿ?’’ 
‘‘ಹಂಗಾದ್ರೆ ನೆಂಟ್ರೇ ವಂದ್ ಹುಡುಗ ಪರಾಯಕ್ ಬಂದನೆ ಲಗ್ನಮಾಡಬೇಕು ಹೇಳ್ ಬಂದನೆ’’ ಪೋಟು ಆ ಹುಡುಗಿಗೆ ತೋರ್ಸದ.
ಪೋಟು ನೋಡಿ ಅದು ವಪ್ಕಂಡ್ತು.
‘‘ಯಾವ ದಿವಸಾಗೂದು?
ಹನೈಯ್ಡ ದಿವಸದೊಳಗಾಗಬೇಕು ಲಗ್ನ.
ಇಂತಾ ದಿವಸ ಆಗೂದು.
ಮೂರೇ ದಿನದೊಳಗಡ್ಡಿಲ್ಲ’’ ಹೇಳ್ದ.
ತನ್ನ ಹುಡಗನ ಪೋಟೋ ತೋರ್ಸಿ ಹೆಣ್ ಕೇಳನೆ.
ತನ್ನ ಹುಡಗಗೆ, ‘‘ಬಾಸಿಂಗ ಕಟ್ಕ ಹೋಬೇಕು’’ ಅಂದ.
ಹುಡ್ಗನ ಹತ್ರ ಹೇಳ್ದ.
‘‘ಬಾಸಿಂಗ ಕಟ್ ಮದಿ ಮಾಡ್ರೂ ಆ ಹೆಂಗ್ಸೂ ಕೈ ಮುಟ್ಟಕಾಗ, ಸಂಗ್ತಿ ಮನಗೂಕಾಗ.’’
ಸೊನಗಾರ ಮನ್ಗೆ ಹೋಗಿ ಲಿಂಗ ಬೆಳ್ಳೀದು ಮಾಡ್ಸಕ ಬಂದು, ಬಂದಿ ಹುಡ್ಗನ ಕೊಳ್ಳಿಗೆ ಕಟದ್ರು.
ಶಿಶುಕೊಳ್ಗೆ ಇಷ್ಟ್ ದೊಡ್ಡದು.
ಹುಡಗನ ಕಟ್ಕಂಡಿ ಊರಗೆ ಐದು ಜನ ಬಟ್ರ ಕರಕಂಡ್ರು.
ಬಟ್ರು ಶಿಶು, ಬಾಳಂತಿ, ಮದಮಗ ಯಲ್ಲವ ವಟ್ಟಾಕಂಡಿ ಹೋದ್ರು.
‘‘ನಾಡ್ದನ ಹನ್ನೆರಡ ದಿನ, ಹನ್ನೆರಡ್ ದಿನದೊಳಗಾಗಿ ಆಗಬೇಕು ಲಗ್ನ.’’
ದಿಬ್ಬಣ ಕಟ್ಕಂಡ್ ಹೋದ್ರು.
ಬಟ್ಟರು ಯೇನಂದ್ರು?
‘‘ತಾಯಿ-ತಂದೆ ಲಗ್ನ ನೋಡೂಕಾಗ ಊರನೋರ್ ವಬ್ರೂ ವಳಗ ತಕಂಬೂಕಾಗ.
ವಂದ್ ಪರದೆ ಕಟ್ಕಂಬೇಕು’’ ಅಂದ್ರು.
ಕಟ್ಕಂಡಿ, ‘‘ದೇವ್ರೆ ವಂದ್ ಹುಡ್ಗಿಯಾಗಿತ್ತು.
ನಾವೇ ಬಟ್ರಕಲ್ ದಾರಿ ಯೆರಿಸ್ಬೇಕಾಯ್ತಲ್ಲ?’’ ಅಂದ್ರು.
ಹೋದೋರು ದಾರೀ ನೀರ್ ಬಿಟ್ರು.
ಈ ಹುಡ್ಗ್ನ ಕೊಳ್ಳನ್ ನಿಂಗಕೆ, ಕೈಮೇನೆ ಇಟ್ಕಂಡು ನೀರ್ ಬಿಡೂದು.
ಲಿಂಗಕೆ ಹೂಗ್ ಹಾಕಿ ಲಗ್ನದ ನೀರ್ ಬಿಟ್ರು.
ಪರದಾನಿ ಹುಡ್ಗ ಬಾಶಿಂಗ ಕಟಕೂತನೆ.
ಲಿಂಗ ತೆಗೆದ್ರು ದಾರಿ ಯರದ್ರು.
ಶಿಸನ ಕೊಳ್ಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಹೋದ್ರು.
ತಿರುಗ್ ಬಂದ್ ಬಿಟ್ರು ಬಟಕೋಳು.
ದಿಬ್ಬಣದೋರು ಯೆಲ್ಲಾ ಉಂಡ್ರು.
ಹಸೆಹಾಕ ಹೆರ್ಗ ಮಲೂಗಿದರು.
ಮದಮಗ (ಪರದಾನಿ ಹುಡುಗ) ಹಾಸ್ಗಿ ಮೇನೆ ಮನಗಿದ.
ಪಕ್ಸಕ್ಕೂ ಮೈ ಮುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ.
ಆ ಹುಡಗಿಗೆ ನಿದ್ರೆ ಬಿದ್ ಹೋಯ್ತು.
ಬಾಶಿಂಗ ಕಟ್ಕಹೋದವ್ನ ಯೇಳ್ಸ್ಕಂಡದ್ದು, ಶಿಶು ತೆಗದು ಅದರ ಮಗ್ಗಲದಲ್ ಮನಗಿಶಿದ್ರು.
ಚೀಟಿ ಬರ್ದಿ ಶಿಸನ ಮಗ್ಗುಲದಲ್ ಇಟ್ಟರೆ.
‘‘ಈ ಗಂಡನ್ನ ಸಾಕಿ ಸಲಗಿ ಸಂರಕ್ಷಿಣ ಮಾಡದ್ ಹೌದಾರೆ ನೀ ಮುತ್ತೈತನದಲ್ ಉಳೀಬೇಕು’’ ಅಂದಿ ಬರದರೆ.
‘‘ಅವ ನಿನ್ ಗಂಡ’’ ಹೇಳ್ ಬರದರೆ.
ಬೆಳಗಾಗೂದ್ರೊಳ್ಗೇಯ ಈ ಬಾಲಯ್ಯನು ತೀಡ್ತದೆ.
ಹಸ್ವಾಯ್ಕಂಡಿ, ‘‘ಇದೇನು?
ಈ ಬಾಲಿ ಇಲ್ ತೀಡ್ತದೆ?’’ ಈಚೆ ಬಳಚೂದು ಆಚೆ ಬಳ್ಚವದು.
ಚೀಟಿ ವೋದ್ಕಂಡಿ, ‘‘ಹರಹರ ಹಣೀಲ್ ಬರದದ್ದು.
ಇದ್ಕೆ ಯಾರ ಕೂಡ ಹೇಳದ್ರೆ ಸಾದ್ಯಿಲ್ಲ.
ತಪ್ಸೂಕೆ’’ ಅಂದ್ ಹೇಳ್ತು.
ಸಂರಕ್ಸಣಿ ಮಾಡ್ಕಂಡ್ ಮುತ್ತೈತನದಲ್ ಉಳೀಬೇಕು.
ವಸ್ತ್ರದ ಮೇಲೆ ವಸ್ತ್ರ ಹಾಕಂಡಿ ದಾಗಿನಿ ಹಾಕಂಡ್ತು.
ಶಿಸ ಯೇನ್ ಮಾಡ್ತು?
ಜೋಳ್ಗಿ ಮಾಡ್ಕಂಡ್ ಬೇಡ್ವರಾಗೇ ಬೆನ್ನಿಗ್ ಬಿಕ್ಕಂಡ್ತು, ಹೊಂಟ್ತು.
ಇದು ಹೋಗುವರಿಗೆ ವಂದಲ್ಲ ವಂದ್ ಊರ್ಗೆ ಹೋಗ್ ಮುಟ್ತು.
ಬೆಳಗಾಗುತನ್ನ ತನ ಮಗಳ ಪರದಾನಿ ಬಂದಿ ಕಸ್ಕಂಡ್ ನೆಡ್ದ್ನಲ್ಲ ಅಂದಿ ಬಾರಿ ಚಿಂತಿ ಮಾಡ್ರು.
ಹೋಗ್ ಹೋಗ್ ವಂದ್ ದೇಸ್ಕೆ ಹೋಯ್ತು.
ಇದ್ಕೆ ಬಾರಿ ಹಸ್ವಾಯ್ತು.
ಯೆಟ್ ಪರಾಯದ ಕನ್ಯೋ ಅದೇ ಪರಾಯದಾಗೆ ಇರಬೇಕು.
ಅವ ಪರಾಯಕ್ ಬರೂವರ್ಗೆ.
ಆವಾಗೆ ಯೇನ್ ಮಾಡ್ತು? ಹೋಯ್ತು. 
ವಳ್ಳ ಆಸ್ರಾಯ್ತು. ಹಸ್ವಾಯ್ತು. 
ವಂದ್ ಕಟ್ಟದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿ ಕಾಲ್ಗೆ ವಂದ್ ಆಲ್ದ ಬೇರು ತೂಗಾಡ್ತದೆ, ತೂಗಾಡೂ ಬೀಣ್ಗೆ ಜೋಕಾಲಿ ಕಟ್ತು.
 ಮನಗಿಸಿತು. ‘‘ಅವಗೆ ಹಣ್ ತಿಂದ್ಕಂಡಿ ಹಣ್ರಸ ತಂದ್ ಕುಡಿಸ್ಬೇಕು’’ ಹೇಳ್ಕಂಡಿ ಹೋಗಿ ಹಣ್ ತಿಂತು ರಸ ಕಟಕಂಡ್ತು.
ಪಾರ್ವತಿ-ಪರಮೇಶ್ವರ ಸ್ವಾರಿಗ್ ಹೊಗ್‌ತಿರು.
ಹೋಗ್ಬರಬೇಕಾದ್ರೆ, ‘‘ಆರಂಭ.
ಅಡವಿಲಿ ನರಮನಸರ ಯಾತದೆ.
ಹೋಗ್ ಬರ್ವನಿ’’ ಅಂತದೆ.
ಗಂಡನ ಕೂಡೆ, ‘‘ಈ ಅಡವೀಲಿ ಯೆಲ್ ಮನಶರವ್ರೆ?’’ ಮೇಲೆ ಕಟ್ದ ಜೇನು ಅವನ ಬಾಯ್ಗೆ ತೊಪ್ಪ ಬಿಡ್ತದೆ.
ಹೆಂಗ್ಸು ರಸ ತಂದದ್ ಕಂಡ್ತು.
ಬತ್ತದೆ ಬರವದರೆ ಅಲ್ಲಿ ನಾಕು ಬಳ್‌ಕಟ್ಟಿ ಬಟ್‌ಗೆಲ್ಲ ಅಮೃತ ತುಂಬದ್ರು.
ಅವ್ ತೀಡ್ದಾಗೆ ಆ ಬೊಟ್ ಬಾಯ್ಗೆ ಕೊಟ್ರು ಬಟ್ಟ ಕಡ್ದ, ಅಮೃತ ತುಂಬಿ ವಂದ್ ಬಟ್ಟ ಬಾಯ್ಗೆ ಕೊಟ್ರು. 
ಮಲಗಿಸಿದರು. ಜೋಕಾಲಿಯಲಿ ಮೇನ್ ಇಟ್ ರಸ ಹಿಡ್ಕಂಡದೆ.
ಮತ್ ಕೇಳ್ರು, ‘‘ಹನ್ನೈಯ್ಡ ವರ್ಸದ ಹುಡಗಿಗೆ ಹನ್ನೈಯ್ಡ ದಿನದ ಶಿಸು ತಂದಿ ನಗ್ನ ಮಾಡ್‌ಬಿಟ್ರು.
ಏನ್ ಮಾಡಬೇಕಾಯ್ತು’’ ಅಂದಿ ಹೊಯ್ಕಂಡ್ತು.
ಆವಾಗೆ, ‘‘ನೀನ್ ಯೇನ್ ಸಂದಾಯ ಬಿಡಬೇಡ.
ಆರ್ ತಿಂಗಳ ಗಂಡು ಆರ್ ವರ್ಸನ ಗಂಡಾಗ್ತ, ಹನ್ನೆಯ್ಡ ವರ್ಸಾಗಿ ನಿನ್ನ ಮಗ್ಗಲಕ ಅವ ಬರೂವರ್ಗೆ ನೀನ್ ಯಾವ ಪರಾಯದಗಿದ್ದೆ ಅದೇ ಪರಾಯದಲ್ ನೀನಿರಬೇಕು.’’ 
ಅದ್ಕೆ ಆಸರ್ವಾದ ಕೊಟ್ರು.
ನೆಡ್ದ್ ಬಿಟ್ರು.
ಅವನ ಬಾಯ್ಗೆ ವಂದ್ ಗುಟ್ಕ್ ಕೊಟ್ಕಂಡ್ತು, ನೆಡ್ದಬಿಡ್ತು.
ಹೋಗೂವರೆಗೆ ವಂದ್ ಮಡ್ವಾಳವ ಶೇರಿ ವಗಿತೆ ಇರತಿದ್ದ.
ಆ ದಿನ ಸೂಟಿ.
ಆ ದಿನ ಅವ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ.
ವಗೂಕೆ ಮಡವಾಳ ಮುದ್ಕಿ ಅರಸೂಮನ್ಗೆ ಹೊಗ್ ಕೊಡ್ತಿತ್ತು.
ಅದ್ರ ಹೆಸ್ರು ಹೂಗಾರ ನಿಂಗಮ್ಮ.
ಮಲ್ಲವ್ವಿ ಹೇಳಿ ಇದು ಹೋಕಂಡಿ ಅದ್ನ ಅರಬಿಯ ವಗಿತ ಕೂತದೆ.
ಬಂಗಾರ ಅರವಿಲ್ ಹಾಕದೆ.
ಶಿಸವ ಇದ್ರ ಮೇನ್ ಮನಗ್ಸದೆ.
ಅವ ಆಡ್ತೇ ಮನಗನೆ.
ಇದು ಕೂದ್ಲ ಬಿಟ್ಕಂಡದೆ.
‘‘ಎಳ ಮಕ್ಕಳ ಚೌಡಮ್ಮ ಕೂತದೆ’’ ಅಂತದೆ.
‘‘ತನ್ಗ್ ಬೇಡ ಹೋಗು’’ ಹೇಳಿ ಕೊಣಿತದೆ.
ಮುದ್ಕಿ ವೋಡೂಕ ತಯಾರಾಗದೆ.
ಹೇಳ್ತು ಅದು.
“ಅವ್ವಾ ನಾನು ಚೌಡಮ್ಮನಲ್ಲ. 
ನರಮನಸತಿ. ಕೊಯ್ಕ ಹೂಗ.
ನನ್ಗೂ ಕೊಡು.
ತಾವ್ ತೋರ್ಸೆಯವ್ವಾ.
ನಾನು ನಿನ್ ಬೆನ್ಗೆ ಬತ್ನವ್ವಾ’’ ಅಂತು.
“ಅವ್ವಾ ನೀ ನರಮನಸ್ತಿಯಾದ್ರೆ ಬೆನ್ಗೆ ಬಾ” ಅಂತು. 
ಹೋಯ್ತು. ಆ ಮನಸತಿ ಅವ್ಳ ಮನ್ಗೆ ಕರ್ಕಂಡ್ ಹೋಯ್ತು.
ಅವಗೆ ಜೋಕಾಲಿ ಕಟ್ ಮನಿಸ್ತು.
ಮೆತ್ ಹತ್ತತ್ತು.
‘‘ಅವ್ವಾ ಹುಡಗನ ಸಾಕಿ ಸಲ್ಗಿ ಸಂರಕ್ಸಣೆ ಮಾಡು.
ಹೂಗ ಕೊವ್ಕೆ ಹೋಬೇಡ’’ ಹೊನ್ ಸರ ತೆಗ್ದಿ ಕೊಟ್ತು.
ಅದ್ ಉಳಿತು.
ಸರ ತಕಂಡ್ತು.
‘‘ದೊಡ್ ಸಾವಕಾರ ತನ್ ಊರಲ್ ಅವ್ನೆ’’ ಅಂದಿ ಹೋಯ್ತು.
‘‘ನನಗೊಂದ್ ಯಮ್ಮಿ ತೆಗಿಸ್ ಕೊಡು’’ ಅಂತು ಸಲ್ಲುಹಣ ಸಲ್ಸತ್ತು.
ಯಮ್ಮೆ ಹೊಡ್ಕ ಕಟ್ಕ ಬಂತು.
ಯಲ್ಲಾ ಸಾಮಾನ್ ಸರಂಜಾಮಾಯ್ತು.
ಮೇಲುಪ್ಪರಿಗೆ ಮೇನೆ ಉಳಿತು ಅದು.
ಅನ್ನ-ಹಾಲು ಕೊಟ್ತು.
ಆರು ತಿಂಗಳ ಗಂಡು ಆರ್ ವರ್ಸನ ಗಂಡಾದ.
ಹೀಗೆ ಬೆಳಿತ್ ಬಂದ.
ಹನ್ನೈಯ್ಡ ವರ್ಸನ ಹೆಣ್ಣಾಗಿ ಅದೆ.
ಹನ್ನೈಯ್ಡ ವರ್ಸನ ಗಂಡಾದ ಹೇಳ್ದ ಯೇನಂದಿ?
‘‘ತಾನು ಕೇರಿಮೇನ್ ಹೋಬೇಕು.
ಆಡೂಕೆ ತನಗೊಂದ್ ಬೊಗ್ರಿಯಾಬೇಕು’’ ಅಂದ.
‘‘ಬೊಗ್ರಿಯಾಬೇಕು’’ ಅಂಬೂತನವ ಆಗ ಬೊಗ್ರಿ ಮಾಡ್ ಕೊಟ್ತು.
ಆಡ್ಕಂತೆ ಆಡ್ಕಂತ್ ಆಡ್ಕಂತಿ ಇಲ್ ವಂದ್ ಮನಿಗ್ ಅಲ್ ಬಂದು ದೊಡ್ಡ ಗಂಡಸು ಆದ.
ಅಲ್ಯೇನಾಗದೆ?
ಮಾದೊಡ್ ಸಾವ್ಕಾರ.
ಅಲ್ಯೇನಾಗದೆ ಕೇಳ್ದ್ರೆ ನಾಯ್ಕಿಣಿ ಮನಿಯದೆ.
ನಾಯ್ಕಿಣ್ಯ ಮಾದೊಡ್ ಸಾವ್ಕಾರ ಇಟ್ಕಂಡಿದ್ದ.
ದಿನಾಗೂ ಇವ ಅದೇ ನಾಯ್ಕಿಣಿ ಅಂಗಳದಲ್ ಆಡತಿದ್ದ.
ಆಡೂಕ್ ಹೋದ ಹುಡುಗನ ಕಂಡ್ಕಂಡಿ ನಾಯ್ಕಣಿಗೆ ಇವನ ಮೇನ್ ಮನಸಾಗಿ ಸಾವಕಾರ್ನೇ ದೂರ ಮಾಡೂಕ್ ಹಣ್ಕತು.
ಸಾವಕಾರ್ನೇ ದೂರ್ ಮಾಡಿ ಅವಗೆ ತನ್ನ ಮನಿಗ್ ಬಂದ ಕೂಡ್ಲೆ ಕಿಸಗೆಡವದು ಕಳಸ್ಬಿಡೂದು.
ಹುಡಗನ ಕರಕಂಡ್ ಪಗಡಿ ಆಡೂದು.
‘‘ಹೊತ್ತಿಂದ ಹೊತ್ಗೆ ಊಟ್ಕೆ ಬರೂದಿಲ್ಲ’’ ಹೇಳಿ, ಮೊಮ್ಮಗಳ ಕೂಡೆ ಹೋಗಿ, ‘‘ನಾಯ್ಕಿಣಿ ಹತ್ರ ಪಗಡೆ ಆಡೂಕ್ ಕೂತನೆ ಅವ.’’ 
ಅದು, ‘‘ಹನ್ನೈಯ್ಡ ದಿವಸನ ಗಂಡ, ಹನ್ನೈಯ್ಡ ವರ್ಷನ ಹೆಣ್ಗೀ ಲಗ್ನ ಮಾಡದ್ರು.
ತಾನು ಸಾಕ್ ಸಂರಕ್ಷಣಿ ಮಾಡ್ಕಂಡು ದೇಸಾಂತರ ಬಂದು ದೊಡ್ಡ ಮಾಡ್ಕಂಡನೆ.
ನಿನ್ನ ಕಾಲ್ ಮಡನಲ್ಲಿ ಹಗ್ಗ ಹಾಕಂಡ್ ಜೀವ ಕೊಡ್ತೆ’’ ಅಂದಿ, ಚೀಟಿ ಬರ್ದಿ ಅಜ್ಜಿಕಲ್ ಕೊಟ್ತು.
ಕೊಡವರಿಗೆ ಅದ್ ತಕಂಡ್ ಹೋಯ್ತು.
ನಾಯ್ಕಿಣಿ ಕಲಿ ಚೀಟಿ ಕೊಟ್ತು.
ಪಗಡಿ ಮುಗ್ಸಿ ಚೀಟಿವೋತ್ತು.
ಆವಾಗ ಇವನ ಕಲ್ ಹೇಳ್ತು.
‘‘ಮತ್ತೆ ನಿಮ್ಗೆ ಹನ್ನೈಯ್ಡ ದಿವಸನ ಶಿಸುಗೆ ಹನ್ನೈಯ್ಡ ವರ್ಸನ ಹುಡ್ಗಿ ಲಗ್ನ ಮಾಡರೆ.
ನಿನ್ ಬೆನ್ನು ಕಟ್ಕಬಂದ್ ಹಿಂಡ್ತಿ ಅದೆ, ಅಜ್ಜಿಮಲ್ಲಿ ಹನ್ನೈಯ್ಡ ವರ್ಸನ ಲಗ್ನ ಮಾಡ್ದ ಹೆಂಡತಿ ಅದೆ.’’
‘‘ಇಂದ್ ಹೋದೋರ್ ನೀವು, ‘ಯೇ ವಂದ್ ಚಂಬ್ ನೀರ್ ತಕಂಬಾ’ ಹೇಳಬೇಕು.
ನೀರ್ ಕೊಡ್ತದ್ಯೋ ನೋಡಿ, ‘ನೀರ್ ಬೆರ್ಸಿ ಕೊಡು’ ಅಂಬೇಕು.
ತಂದ್ ಕೊಡ್ತದ್ಯೋ ನೋಡಬೇಕು.
ನೀರ್ ಕಾಲ್ ತೊಳುಕ್ ಕೊಡ್ತದ್ಯೊ ನೋಡಬೇಕು.
ನೀರ್ ಮಿಂದ್ಕ ಬಂದೋರು ‘ಊಟಕ್ ಬಡ್ಸೆ’ ಅಂಬೇಕು.
ಅದು ಊಟಕ್ ಬಡ್ಸ್ತದ್ಯೋ ನೋಡಬೇಕು.
ನೀವು ಈಗ ಮನಿಗ್ಹೋಗಿ’’ ಹೇಳ ಕಳಗಸತು.
ಬಾಗ್ಲ ಹತ್ತೂವರಿಗೆ ‘‘ನೀರ್ ತಕಂಬಾರೆ’’ ಅಂದ, ದಡಗುಟ್ನ ಮೆತ್ ಇಳ್ದಿ ತಂದ್ಕೊಟ್ತು.
ಹರವಿತೆಗ್ದಿ ನೀರ್ ಬೆರ್ಸ್ಕೊಟ್ಟ್ತುನೀರ್ ಮಿಂದ್ಕಬಂದ.
ಬಂದವ, ‘‘ಯೇಗ್ ಊಟ್ಕೆ ಬಡ್ಸು’’ ಅಂದ. ಬಡಸ್ತು. ‘‘ಮಜ್ಗಿ ಹಾಲು ಯೆಲ್ಲ ತಯಾರ್ ಮಾಡಿಟ್ ಮೆತ್ ಹತ್ತು’’ ಅಂದ.
ಸುಖ–ಸಂತೋಸದಲ್ ವಳದ್ರು.
ಅಕ್ಕ-ತಂಗಿ ವಂದಿವ್ಸೆ ಯೆಯ್ಡ ಜನ ಮಕ್ಳು ಸಾಲಿಗ್ ಹೋಗೀರಂತೆ.
ಮಾಸ್ತರು, ‘’ಭಾಗಿಲಕ್ಷ್ಮಿ ಬಲಕನ ತೊಡಿ ಮೇನ ಕುಳ್ಳು, ನಿಧಿಲಕ್ಷ್ಮಿ ಸತ್ತ ಗಂಡ್ನ ಮದಿಯಾಗ್ವೋಳು.
ಯಡಕನ ತೊಡಿ ಮೇನ್ ಕುಳ್ಳು’’ ಅಂದ್ರು ಮಾಸ್ತರು.
ಇದು ಹಂಬ್ಲು ಇಟ್ಕಂಡಿ ದಿನಾಕೂ ಹಾಗೇ ಹೇಳತ್ರು.
ಹಂಬ್ಲನೇ ಆಗೂದೆಲ್ಲ ಅದ್ಕೆ ಮಾರದಿವ್ಸೆ ಮತ್ ಹೊದಾಗೂ ಹಾಂಗೇ ಹೇಳ್ ದ್ರು.
ಆಗೂ ಹಂಬ್ಲನೇ ಇಲ್ಲ.
ಮತ್ತೊಂದ್ ದಿವ್ಸೆ ಶೇರೀ ಉಟ್ಕಂಡ್ ಹೋಯ್ತು ಅದು.
ಹಾಂಗೇ ಹೇಳೂರೊಳಗೂವ, ‘‘ಭಾಗ್ಯಲಕ್ಷ್ಮಿ ಬಲಕನ ತೊಡಿ ಮೇಲ್ ಕುಳ್ಳು, ನಿಧಿಲಕ್ಷ್ಮಿ ಸತ್ತ ಗಂಡ್ನ ಮದಿಯಾಗ್ವೊಳು ಯಡಕನ ತೊಡಿ ಮೇನ್ ಕುಳ್ಳು’’ ಅಂದ್ರು.
ಅದು ಶೇರಿ ಶರೀಗ್‌ಗೆಣ್ ಹಾಕತು ಹಂಬ್ಲಾನೇ ಇರೋದೆಲ್ಲ ಹೇಳಿ.
ಬಂತು ಸಾಲಿಂದ ಮನಿಗೆ.
ಬಂದಿ ಅದ್ಕೆ ಹಂಬಲೆಲ್ಲ.
ಅವಿ ಅವ್ಳ ತಂಗಿಗೆ ಅದಕೆ ನೀರ್ ಹೋಯ್ತು.
ಹೊಯ್ಯು-ರೊಳಗುವ ಕಪಡ ಬಿಚ್ಚಿ ಶೇರಿ ಕಳ್ಚ್‌ತು.
ಕಡಿಗೆ ತಂಗಿ, ‘‘ಇದೆಂತಾ ಗೆಣ್ಣೀ ಕೇಳ್ತು ಅವಿ.’’ 
ಅದು, ‘‘ಅವ್ವಾ, ಆಗ್ ಮಾಸ್ತರ್ ದಿನಾಕೂವ ಭಾಗಿಲಕ್ಷ್ಮಿ ಬಲಕನ ತೊಡಿಮೇನ ಕುಳ್ಳು ನಿಧಿಲಕ್ಷ್ಮಿ ಸತ್ತ ಗಂಡ್ನ ಮದಿಯಾಗ್ವೋಳು ಯಡಕನ ತಡಿ ಮೇನೆ ಕುಳ್ಳು ಹೇಳತ್ರು’’ ಅಂತು ಅದು.
ಆಗೇ ಅದೇ ತಲಿ ತಕಂಡಿ ಉಳಿತು ಅವಿ ಗಂಡನ ಕಲ್ ಹೇಳ್ತು.
ಗಂಡ್ನೂ ಅದೇ ತಲಿ ತಕಂಡ ತಕ್ಕಂಬೂರೊಳಗೂ ವಂದಿವ್ಸೆ ಯೇನ್ ಮಾಡ್ದ?
ಕಡಿಗೆ ವಂದ ಬುತ್ತಿ ಕಟ್ಕಂಡಿ, ರೊಟ್ಟಿ ಸುಟ್ಕಂಡಿ, ಅದ್ರ ಕರುಕ ಹೋದ .
‘‘ಅಜ್ಜಿ ಮನಿಗ್ ಹೋಗ್ವನೆ’’ ಹೇಳಿ ಹೋಗ ಹೋಗ್ ಹೋಗ್ ಹೋಗಿ, ‘‘ಅಪ್ಪಾ ಇದು ಅಜ್ಜಿ ಮನಿಗ್ ಹೋಗೂ ದಾರ್ಯಲ್ಲ’’ ಅಂತು.
ಅವ ಹೇಳ್ದ, ‘‘ನೀನು ಬರಲೆಲ್ಲ ರಾಶಿ ದಿವಸಾಯ್ತು ಬಂದೇಯ, ಇದೇ ದಾರ್ಯೇಯ’’ ಹೇಳಿ, ಅದೇ ದಾರೀಲಿ ಕರಕಹೋದ.
ಅಡವೀಗ್ ಹೋದ ಅವ.
ಕಡಿಗ್ ಹೋಗಿ ಹೋಗಿ ಕಟ್ಟೀಮೇನ್ ಹೋಗಿ ಕೂತ್ರು.
ಅಪ್ಪ-ಮಗಳು ಆಗೆ ಬುತ್ತಿ ತಕಂಡ್ ಉಂಡ್ರೂ.
ಮಗಳಿಟ್ಟು ಅಪ್ಪಿಟ್ಟು, ಅವ್ವನ ಬುತ್ತಿಯ ಹಾಗೇ ಇಟ್ಟ ಮಗಳಿಗೆ, ಅದು ಉಂಡ್ತು.
ಕಡಿಗೆ ಉಂಡಕಂಡಿ ಮಗಳ ತಲಿಬಗೀತ್ ಕೂತ.
ಕಾಲ ಮೇನ್ ಮನಿಸ್ಕಂಡಿ ಕಡಿಗ್ ಅಲ್ಲೇ ನೆದ್ರಿ ಬಂತು ಅದ್ಕೆ.
ಆಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಹಗೂರಕ್ ಕಾಲ್ ತಪ್ಸಕಂಡ.
ಬುತ್ತಿ ತಲೆಬದಿಗಿಟ್ಟ, ಬಂದ್ ಬಿಟ್ಟ ಅವ.
ಬರುರೊಳಗೂವ ಹಾಂಗೇ ಯಚರಾಯ್ತು ಆ ಮಗೂಗೆ.
ಗೌಜಿ ಹೊಯ್ತದೆ ಅದು.
‘‘ನನ್ನಪ್ನ ಯಾವ್ ಹೂಲಿ ಹಿಡ್ಕ ತಿಂತ?’’ ಹೇಳಿ, ಗೌಜಿ ಹೊಡಿತು ಅದು.
ಆಗ್, ‘‘ಇನ್ನೇನ್ ಮಾಡ್ಬೇಕು?’’ ಅಂದ.
ಹೇಳಿ ಅದು ಅಲ್ಲೇ ಕಟ್ಟಿಮೇನ್ ಉಳಿತು.
ಹೋಬೇಕಾರೆ ಅವಿ ವಂದ್ಶಿದ್ದಕ್ಕಿ ಯಯ್ಡ ಬಿಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು.
ಇದು ಅದ್ರ ಕಲೇ ಉಳಿದಿತ್ತು.
ವಂದ್ ಹೊಲಿರವ ವಂದ್ ಮಗಳ ಹೊಡ್ಕಂತ ಬಂದಿದ್ದ.
ಅದು ತೀಡ್ಕಂತ ಬತ್ತದೆ.
ಅವ ಜಪ್ತ ಬತ್ತ ಇದ್ಯೇನಂತು, ‘‘ನೀ ಅದ್ಕೆ ಯಂತಕ್ ಹೊಡಿತ್ಯೋ?
ನಂಗಾರೂ ಕೊಡೂ ಮಗುನ ನಾ ಇಟ್ಕಂತೆ’’ ಅಂತು.
‘‘ನನ್ ಅವಿ ವಂದ್ ಶಿದ್ದಕ್ಕಿ ಯೆಯ್ಡ ಬಿಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು ಅದ್ನೇ ಕೊಡ್ತೆ’’ ಅಂತು.
ಕೊಡ್ತು ಅದ್ಕೆ ಮಗು ಅದು ಉಳ್ಕಂಡ್ರು.
ಇನ್ನೇನ್ ಮಾಡಬೇಕಾಯ್ತು?
ಯೆಯ್ಡೂ ಜನ ಉಳದ್ರು, ‘‘ನಾವು ಜೀವ ಸಂಸಾರ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಡೂಕ್ ಹೋಗಬೇಕು’’ ಅಂದಿ ಬೇಡೋಕ್ ಹೋತು.
ಆಗ್ ಬಂದ್ರು ಬರೂರೊಳಗೂವ ವಂದ್ ಗೊಟ್ಟಿಲ್ ಬಿಳಕ್ ಕಂಡ್ತು.
ಇದೇನಂತು, ‘‘ನಿಧಿಲಕ್ಷ್ಮಿ, ಊರಬಂತು ಬೆಳಕ್ ಕಾಣ್ತದೆ’’ ಅಂತು.
ಹಾಂಗೆ ಬಂದ್ರು ಬೆಳಕ್ ನೋಡಕಂಡು.
ಅದೇ ಕಟ್ಟೆ ಮೇಲಿದ್ದಲ್ಲೆ ಹೆಣ್ ಗಿಳಿ, ಗಂಡ್ ಗಿಳಿ ಇತ್ತು.
ಹೆಣ್ ಗಿಳಿ ಶತ್ ಹೋಯ್ತು.
ಅದ್ಯೇನ್ ಮಾಡ್ತು?
ಹಿಂಡ್‌ದನ್ನ್‌ದ ಸೊಪ್ ಮುರೀತು.
ಮೂಗ್ಗೆ ಬಾಯ್ಲ ಯೆಲ್ಲ ರಸ ಹಿಂಡತು.
ಅದ್ಕೆ ಜೀಮ ಬಂತು.
ರಸ ಹಿಂಡಿ ಜಡಕ ಮಗುನ್‌ದಲ್ಲೆ ಹೊತಾಕ್ತು.
ಅದ್ರ ಮಗು ಹೆಕ್ಕಂತು ಇದು ಯೇನ್ ಮಾಡ್ತು?
ಹಿಂಡನದ ನಾಕೆಯಲಿ ಕೊಯತು.
ಹೆಗ್ಗಿನೂ ತುಮಕಿ ಯೇಯ್ಡ ಕೊಯಕಂಡತು ಕಡಿಗ್ ಬಂದ್ರು.
ದೇವಸ್ತಾನಕ್ ಬಂದ್ರು ವಂದ್ ದೇಪ ಕಚ್ಸಿ ಇಟ್ಟರೆ.
ಬೆಳಕ ನೋಡ್ಕಂತ್ ಬರುರೊಳಗೆ ಅಲ್ಲಿ ವಂದ್ ಹೆಣ ಮುಚ್ ಹಾಕಿಟ್ಟರೆ, ದೇಪ ಕಚ್ಸಿಟ್ಟರೆ.
ಆ ಹೆಣ ಹೀಂಗ್ ಮುಚ್ಲತೆಗ್ದ್ ನೋಡ್ತು ನಿಧಿಲಕ್ಷ್ಮಿ.
ಅದು ಕಾಲ್ಗೆ ಸೊಪ್ಪರಸಯೆಲ್ಲ ಹಿಂಡಿ ಅವ್ಗ್ ತಿಕ್ತು.
ಬಾಯ್ಗೆಯಲ್ಲ ತಿಕ್ತು, ಅವಗೆ ಜೀವ ಬಂತು ಹೊಲಿರವ್ನ ಮಗು ತಲಿಬುಡ್ಕೀದು, ಇದು ಕಾಲ್ ಬುಡ್ಕ್ ಈದು, ಮೂಗ್ಗೆ ಸೊಪ್ಪ ವಾಸ್ನಿ ಕೊಟ್ತು, ಜೀವ ಬಂತು.
ಅವೇನಂದ?
‘‘ಯಾವ ತಾಯಿ ಹೊಟ್ಟಿಲ್ ಹುಟ್ದ ಮಗಳವ್ರ?
ಜೀವ ತಕ್ಸದ್ದು?
ತಲಿ ಬದಿ ಕೂತದ್ದೋ?
ಕಾಲ ಬದಿ ಕೂತದೊ ಹೆಂಡ್ತಿ?’’ ಕೇಳ್ದ.
ಹೊಲೀರ್ ಮಗು, ‘‘ಕಾಲ ಬದಿ ಕೂತದ್ ಯಾಕ್ ಆಗೂದು?
ತಲಿ ಬದಿ ಕೂತದ್ದೇ ಹಿಂಡ್ತಿ’’ ಹೇಳ್ತು.
ನಿಧಿಲಕ್ಷ್ಮಿ, ‘‘ಆಯ್ತಪ್ಪಾ.
ನೀವಾರೂ ಗಂಡ ಹಿಂಡ್ತಿ ಆಕಂಡ್ ಉಳೀರಿ.
ನಿಮ್ಮನಿ ಶಗಣಿ ತಗೂಕ್ ನಾ ಬಂದ್ರೆ ನಂಗ್ ಹೊಟ್ಟಿಗ್ ಹಾಕಿ; ನಂಗೊಂದ್ ಬಿಡಾರ ಕಟ್ ಕೊಡಬೇಕು.
ಯೆಯ್ಡ ಬೊಂಬಿ ಮಾಡ ಕೊಡಬೇಕು’’ ಅಂತು.
ಕಡಿಗ್ ಅದ್ಕೆ ವಂದೆ ಹಳ್ಳದಾಚೆ ಬಿಡಾರ ಕಟ್ಕೊಟ್ರು.
‘‘ಆಗೂದು’’ ಹೇಳಿ ಯೆಯ್ಡ ಗೊಂಬೀನೂ ಮಾಡ್ ಕೊಟ್ರು.
ಇದು ಉಳ್ಕಂತು.
ದಿವಸಾಕೂ ಅವರ ಮನೆಗೆ ವಸ್ತ್ರ ಶಳೂಕೆ, ಸಗಣಿ ತಗೂಕೆ ಹೋತದೆ ಅದು.
ಅವ್ರು ಇಟ್ ಅನ್ನ ಕೊಡತ್ರು.
ಅನ್ನ ತಂದಿ ಹಳ್ಳದಾಗೆ ಬಿಡತದೆ, ಯೇನಂದ್ ಬಿಡ್ತದೆ?
‘‘ಸಾಕಸಲ್ಗೂ ಸಂಕ್ರ ತಂದೆ ನಿನ್ ಮೇನ್ ಬೇಜಾರಿಲ್ಲ ಅರಸೂ ಮಗ ಅರಿದೇ ಉಣ್ತ.
ನಾನು ಅರತ್‌ಕಂಡಿ ಉಣನಾರೆ’’ ಹೇಳಿ, ಅದು ಹಳ್ಳದಾಗೆ ಬಿಡೂದು.
ಕಡಿಗ್ ನಿಧಿಲಕ್ಷ್ಮಿ ಆ ಸೊಪ್ಪು ಹಿಂಡಿ ಯೆಯ್ಡ ಬೊಂಬಿಗೆ ಯೆಯ್ಡ ಜನ ಹುಡಗೀರ್ನ ಮಾಡ್ತು.
ನಿಧಿಲಕ್ಷ್ಮಿ ಹನ್ನೈಯ್ಡ ವರ್ಸನ ಹೆಣ್ಮಕಳ್ಳ ಮಾಡ್ತು ದಿವಸಾಕೂವ ಅದು ಕದ ಹಾಕಿ ಹೋದ್ರೆ ಕದ ತೆಗೂದೆಲ್ಲಾಗಿತ್ತು.
ಅದು ಬಂದೇ ಕದ ತಗಿಬೇಕು.
‘‘ಚಂದೂ ಚಂದಾಣದ ಗೊಂಬೆ ಬಾಗ್ಲ ತೆಗೀರಿ’’ ಅಂತು, ‘‘ಚಂದೂ ಚಂದಾಣದ ಗೊಂಬೆ ಕದ ತೆಗೀರಿ’’ ಅಂತು, ಕದ ತೆಗೀತು.
‘‘ಕತಿ ಹೇಳು’’ ಅಂತದು ಅವ್ಳಕಲ್ ಹೇಳ್‌ತ್ರು.
ಅದು ಹೇಳ್ತದೆ.
‘‘ಹಿಂದಾದ ಸುದ್ದಿ ಹೇಳಬೇಕೋ?
ಬರೂ ಸುದ್ದಿ ಹೇಳಬೇಕೋ?’’ ಕೇಳ್ತದೆ.
‘‘ನಾವು ನೀವು ಮುಂದಾಗೂ ಸುದ್ದಿ ನೋಡ್ತ್‌ರು ಹೋರ್ತು.
ಹಿಂದ್ನ ಸುದ್ದಿ ಹೇಳು’’ ಅಂತ್ರು.
ಆಗೆ ಇಲ್ ಆದ ಸುದ್ಯ ಅಟ್ಟೂ ಹೇಳ್ತು.
ನಾಲಿಗೋದ್ದು ವಟ್ಟೂ ಹೇಳ್ತು; ಮುಗಿಸ್ತ್ಯು ಕತ್ಯ.
ಅರಸೂಮಗ ಆಲಿಸ್ತೇ ವಳದ.
ಕಡಿಗೆ ಯೇನ್ ಮಾಡ್ತ?
ಹೋಲೀರ್ ಹುಡ್ಗಿ ಶಿಗದಿ ತೋಯ್ಣ ಹಾಕಿ ಮುಗ್ಸಿ ಬಂದ.
ಇದೇ ಮದಿಯಾಕಂಡ್ ಉಳೀತ ಅವ.
